พบช่องทางทำเงินใหม่

กลิ่นหอมฉุยของเนื้อพะโล้เคี่ยวไฟอ่อนจนเปื่อยนุ่ม กำลังลอยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอับชื้นของคราบน้ำมันเครื่องจักรภายในโรงงานซ่อมบำรุงเครื่องจักรกลการเกษตรแห่งอำเภอ "สหายหลิน... วันนี้เธอเอาอะไรมาส่งอีกแล้วล่ะ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายจนฉันแทบจะกินตะเกียบแทนข้าวอยู่แล้วนะ" เสียงทุ้มห้วนของเฒ่าแก่เนี้ยโรงงาน—ป้าชาง เอ่ยแซ้าพร้อมกับใช้ผ้ากันเปื้อนสีตุ่นเช็ดมือที่เปื้อนคราบจาระบี สายตาของแกจดจ้องอยู่ที่ปิ่นโตเคลือบอีนาเมลสามชั้นในมือเรียวของหลินซูฮานอย่างไม่วางตา หลินซูฮานส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างแนบเนียน นางไม่ได้ตอบทันที แต่ค่อยๆ วางปิ่นโตชั้นลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษบันทึกบัญชี ก่อนจะเปิดฝาสีเขียวมิ้นท์ออก ไอความร้อนระอุพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนของ "หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงซอสเข้มข้น" เคียงคู่กับไข่ต้มพะโล้สีน้ำตาลเข้มและผักกาดดองผัดกุ้งแห้งก็พวยพุ่งทะลักออกมาทันที ทั่วทั้งมุมห้องพักคนงานเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยเจ๊าะแจ๊ะรอบข้างราวกับถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่ง ทุกสายตาหันขวับมามองต้นตอของกลิ่นหอมนี้เป็นตาเดียว กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ปิ่นโตสำหรับส่งข้าวให้ลู่จ้านกั๋วผู้เป็นสามีเพียงคนเดียวเหมือนเช่นเคย... แต่นี่คือ "ตัวอย่างสินค้า" ชิ้นแรกที่นางตั้งใจจะเอามาเปิดตลาด "ป้าชางคะ ลองชิมดูก่อนสิคะ วันนี้ฉันลองปรับสูตรใหม่ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนตั้งแต่มืดค่ำ เนื้อหมูถึงได้นุ่มละลายในปากแบบนี้" หลินซูฮานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นกันเอง พลางยื่นตะเกียบไม้ไผ่ที่สะอาดสะอ้านให้ ป้าชางรับตะเกียบมาแบบ Faintly hesitant แต่พอคีบชิ้นหมูสามชั้นเข้าปาก สมองของแกก็แทบจะหยุดทำงาน รสชาติเค็มหวานกลมกล่อมที่ซึมลึกเข้าไปถึงชั้นไขมัน ละลายหายไปบนลิ้นโดยไม่ต้องออกแรงเคี้ยวเลยแม้แต่น้อย รสสัมผัสนั้นทำให้คนงานใช้แรงงานหนักมาตลอดครึ่งค่อนวันรู้สึกเหมือนได้วิญญาณกลับคืนสู่ร่าง "อร่อย... อร่อยเป็นบ้าเลยหลินซูฮาน! ฝีมือเธอทำไมถึงได้พัฒนาไปไกลขนาดนี้ หนี้สินบ้านเดิมก็เพิ่งเคลียร์ไป ทำไมตอนนี้ถึงยังมีอารมณ์มาทำอาหารประณีตขนาดนี้ขายอีกเล่า?" ป้าชางอุทานเสียงดังลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่ง "ฝีมือก็ส่วนฝีมือค่ะป้าชาง..." ซูฮานหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่ทรงพลัง "คนเราปากท้องต้องอิ่มค่ะ ถึงจะสู้ชีวิตต่อได้จริงไหมคะ? ฉันเห็นพวกพี่ๆ คนงานในโรงงานนี้ต้องกินแต่หมั่นโถวแห้งๆ กับน้ำซุปผักจืดชืดตอนเที่ยงทุกวัน ทานเข้าไปก็มีแต่แรงจะหมด ไม่นานก็คงล้มป่วยกันพอดี" คำพูดนี้สะشุดใจคนงานหลายคนที่ยืนล้อมวงเข้ามาฟังเข้าอย่างจัง ชายร่างหนาเคราครึ้มคนหนึ่งที่ชื่อว่า "พี่ต้าเฉียง" หัวหน้าแผนกหล่อเหล็ก ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เธอพูดถูกร้อยเปอร์เซ็นต์เลยสหายซูฮานเอ๋ย! โรงอาหารของรัฐก็มีแต่ผักต้มกับน้ำมันลอยหน้า กินแล้วไม่มีแรงจะยกเหล็กแท่งละร้อยจินหรอกนะ อยากจะกินอาหารดีๆ สักมื้อก็ต้องเดินทางไปร้านอาหารในตัวอำเภอโน่น เสียเวลาเดินทางไปกลับตั้งครึ่งชั่วโมง แถมคูปองอาหารก็แพงหูฉี่ ใครจะมีปัญญา?" หลินซูฮานกวาดสายตามองรอยยับย่นบนหน้าผากของคนงานแต่ละคน นางเห็นความเหนื่อยล้า ความอยากอาหารที่ถูกกดทับ และที่สำคัญที่สุด... นางเห็น "โอกาสทอง" ที่ซ่อนอยู่ใต้ความยากลำบากของยุคสมัยนี้ ยุค 70 ปลายๆ แม้เศรษฐกิจจะเริ่มขยับตัว แต่ระบบการค้าเสรียังไม่เต็มรูปแบบ การหาอาหารอร่อยนอกบ้านไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าวกล่องสำเร็จรูปที่พกพาสะดวกและรสชาติเยี่ยม จึงเป็นช่องว่างทางการตลาดที่ยังไม่มีใครจับจอง "ถ้าอย่างนั้น... ถ้าฉันทำข้าวกล่องสำเร็จรูป รสชาติภัตตาคาร ในราคาที่พี่ๆ ซื้อไหว โดยมาส่งให้ถึงที่นี่ตรงเวลาอาหารเที่ยงพอดี... พวกพี่จะสนใจไหมคะ?" เสียงของซูฮานดังชัดเจน ท่ามกลางความเงียบที่เข้าครอบงำชั่ววินาที ก่อนที่ความโกลาหลเล็กๆ จะเกิดขึ้นเมื่อทุกคนเริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความสนใจ "เธอหมายความว่าจะเอาข้าวกล่องมาขายที่นี่ทุกวันเลยอย่างนั้นเหรอ? แล้วเรื่องวัตถุดิบ บัตรปันส่วนล่ะ เธอจัดการไหวหรือ?" ป้าชางถามด้วยความกังวลในฐานะผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมามากกว่า "เรื่องวัตถุดิบป้าชางไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ฉันมีช่องทางจัดการของฉันเอง รับรองว่าสะอาด สดใหม่ และถูกสุขอนามัยแน่นอนค่ะ" ซูฮานตอบอย่างมั่นใจ โดยในใจแอบยิ้มเยาะให้กับ "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ในห้วงความคิดของนาง ที่ตอนนี้มีเนื้อสัตว์และเครื่องปรุงชั้นดีตุนไว้นับไม่ถ้วน รอเพียงแค่หาข้ออ้างเนียนๆ ในการทยอยนำออกมาใช้เท่านั้น ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับความเป็นไปได้ใหม่ๆ ประตูบานใหญ่ของโรงงานซ่อมบำรุงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านกั๋วในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวเข้มที่เปื้อนฝุ่นปูนเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมตามนิสัย แต่สายตากลับกวาดมองภรรยาตัวน้อยทันทีที่เข้ามาถึง "ซูฮาน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียก ซูฮานหันไปมองสามี รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้า นางกำลังจะเดินเข้าไปหาเพื่อส่งปิ่นโตอาหารกลางวันของเขาตามปกติ แต่ทว่า... ลู่จ้านกั๋วกลับไม่ได้เดินตรงมาที่นาง สายตาคมกริบของเขากลับมองเลยไปที่โต๊ะวางข้าวกล่องตัวอย่าง ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบายใจ "เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงเอาของพวกนี้มาตั้งโชว์ที่นี่?" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่อยากให้ภรรยาต้องเหน็ดเหนื่อยตรากตรำหาเงินจนเกินตัว โดยเฉพาะในยุคที่การค้าขายยังมีความเสี่ยงเรื่องนโยบายพรรคเช่นนี้ บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงวูบหนึ่ง คนงานรอบข้างเริ่มเงียบเสียงลงด้วยความเกรงใจนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ซูฮานนิ่งไปเล็กน้อย นางช้อนสายตาขึ้นมองสามี สบเข้ากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยแต่ไร้ซึ่งความเข้าใจในแผนการใหญ่ของนาง รอยยิ้มที่มุมปากของหญิงสาวไม่ได้เลือนหายไป แต่มันกลับมีความท้าทายเล็กๆ ซ่อนอยู่ "พี่จ้านกั๋วคะ..." ซูฮานเอ่ยเสียงหวาน ทว่าหนักแน่นทุกพยางค์ "คุณคิดว่าฉันทำอาหารเก่งขนาดนี้ จะยอมให้ฝีมือนี้เสียเปล่าไปกับการอยู่บ้านเฉยๆ รอเงินเดือนสามีอย่างเดียวไปตลอดชีวิตจริงหรือคะ?" ลู่จ้านกั๋วชะงักงันไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นเมื่อเผชิญหน้ากับความดื้อรั้นอันฉลาดล้ำของภรรยา ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังรอคอยว่าสามีภรรยาคู่นี้จะตกลงกันอย่างไร เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงหอบหายใจดังมาจากหน้าประตูกลุ่มคนงาน "สหายลู่! สหายหลิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่ตลาดมืดหน้าสถานีรถไฟ... เจ้าหน้าที่สหกรณ์กำลังตรวจค้นและจับกุมพ่อค้าแม่ค้ารายย่อยทั้งหมด แถม... แถมป้าฮุ่ยที่ให้ยืมแผงลอยของคุณซูฮาน ก็โดนลูกหลงไปด้วย!" ร่างของคนส่งข่าวหอบแฮกจนตัวโยน ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด หลินซูฮานหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างทันที ปิ่นโตในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น— (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู้ชีวิตและส่งกำลังใจให้ซูฮานกับพี่จ้านกั๋วมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ!