วัตถุดิบชั้นเลิศจากภูเขา

"ถ้าเจ้ากล้าขึ้นไปเหยียบเขตป่าลึกหลังหมู่บ้านอีกครั้ง ข้าจะบอกให้ผู้ใหญ่บ้านมาประกาศประจานความไร้ยางอายของพวกเจ้าสองแม่ลูก!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้ใหญ่หลี่ดังแผดก้องทะลุกำแพงดินอัดที่ผุพัง นางเท้าสะเอวใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา สายตาจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งบางของหลี่ซูฮานที่กำลังสะพายตะกร้าสานไม้ไผ่เก่าๆ หลี่ซูฮานเพียงแค่ปรายตามองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบา นางไม่ได้เอ่ยปากต่อความยาวสาวความยืดให้เสียน้ำลาย เพราะรู้ดีว่าคนอย่างป้าสะใภ้ใหญ่—ผู้ซึ่งเคยฉวยโอกาสมาขโมยแป้งสาลีครึ่งถุงของเจ้าของร่างเดิมไป—มีค่าไม่ต่างอะไรกับฝุ่นใต้รองเท้า "ป้าสะใภ้ใหญ่พูดเสียงดังเช่นนี้ กลัวคนทั้งหมู่บ้านไม่รู้หรือคะว่าท่านร้อนรนเรื่องที่ข้าจะไปหาของป่ามาประทังชีวิตครอบครัว หรือว่า... กลัวข้าจะบังเอิญไปเจอ 'ของดี' ที่ท่านแอบซ่อนไว้กันแน่?" ซูฮานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงประกายคมกริบในแววตาจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง "เหลวไหล! ใครจะไปซ่อนอะไรที่ไหน ป่าหลังเขานั่นมันเขตอันตราย สัตว์ป่าชุกชุม เจ้าอยากไปตายก็เชิญ!" ป้าสะใภ้ใหญ่แค่นเสียงฮึดฮัด สะบัดหน้าหนีด้วยความขัดเคือง แต่สายตายังไม่วายเหลือบมองตะกร้าในมือซูฮานอย่างระแวดระวัง ซูฮานหัวเราะในลำคอเบาๆ นางหมุนตัวเดินมุ่งหน้าสู่ตีนเขาโดยไม่สนใจเสียงค่อนขอดด้านหลังอีก กลิ่นอายของผืนป่าดิบชื้นในยุคเจ็ดสิบปลายๆ ลอยปะทะจมูก กลิ่นดิน กลิ่นใบไม้ผุ และกลิ่นไอฝนจางๆ ช่างเป็นบรรยากาศที่นักปรุงอาหารมืออาชีพอย่างนางคุ้นเคยและโหยหา เมื่อเดินลึกเข้ามาจนพ้นสายตาชาวบ้าน ร่างโปร่งบางก็หยุดยืนหลังพุ่มไม้ทึบ นางมั่นใจว่าไม่มีใครตามมาแน่ นิ้วเรียวเล็กแตะสัมผัสที่สร้อยข้อมือหยกโบราณอย่างแผ่วเบา สติวูบไหวเพียงชั่วพริบตา... ร่างของซูฮานก็หายวับไปจากโลกภายนอก เข้าสู่มิติลับ "ซูเปอร์มาร์เก็ตไฮเทค" ที่เงียบสงบและเย็นฉ่ำ แสงไฟนีออนสีขาวนวลส่องสว่างกระทบชั้นวางสินค้าสูงตระหง่านที่มีสินค้าอุปโภคบริโภคครบครัน ซูฮานถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางได้เป็นอย่างดี "วันนี้เราต้องหาวัตถุดิบไปทำอาหารมื้อเย็นให้จ้านกั๋วหน่อยสินะคะ" นางพึมพำกับตัวเองขณะเดินเลือกหยิบสินค้า แม้ว่าในโลกภายนอกนางจะต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากตามสภาพสังคมยุคปฏิรูป แต่มิตินี้คือขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่ วันนี้เป้าหมายของการขึ้นเขาคือนำเห็ดป่าและสมุนไพรกลับไปตบตาชาวบ้าน แต่ในเมื่อนางตั้งใจจะทำ "ซุปไก่ตุ๋นโสมป่าและเห็ดหอม" บำรุงร่างกายให้สามีทหารผู้เงียบขรึมและตรากตรำทำงานหนัก นางจึงต้องมีตัวช่วย ซูฮานเดินไปที่โซนอาหารแห้งและสมุนไพรจีน หยิบโสมป่าอายุหลายสิบปีที่แพ็คเกจดูเก่าคร่ำคร่าราวกับขุดได้จากซอกหินลึกออกมาหนึ่งกล่อง จากนั้นเดินไปหยิบเห็ดหอมแห้งเกรดพรีเมียมจากชั้นวาง นำมาแกะซองออกแล้วเทใส่โหลแก้วเก่าๆ ที่นางแอบเตรียมไว้ในตะกร้าตั้งแต่แรก เพื่อให้ดูเหมือนเป็นเห็ดป่าที่เก็บได้จริงๆ ไม่เพียงเท่านั้น นางยังแอบหยิบเนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษชิ้นโตจากตู้แช่เย็น ห่อด้วยใบตองที่เด็ดมาจากหลังบ้านเตรียมไว้ พลางคิดในใจว่า *'ป้าสะใภ้ใหญ่กับคนตระกูลหลี่คงคาดไม่ถึงสินะคะ ว่ายิ่งพวกเขากีดกันและกลั่นแกล้งข้าเท่าไหร่ ซูเปอร์มาร์เก็ตของข้าก็ยิ่งทำให้โต๊ะอาหารบ้านเราอุดมสมบูรณ์ขึ้นเท่านั้น'* เมื่อจัดการสับเปลี่ยนและจัดเตรียมของทุกอย่างในตะกร้าจนเนียนสนิท ซูฮานก็กวาดสายตามองรอบซูเปอร์มาร์เก็ตเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะคิดย้ายจิตกลับสู่ร่างเดิมในป่าทึบ *พรึบ!* ร่างของนางปรากฏขึ้นอีกครั้งบนพื้นดินชื้นแฉะของภูเขาหลังหมู่บ้าน ตะกร้าไม้ไผ่หนักอึ้งขึ้นถนัดตาเพราะน้ำหนักของโสมและหมูสามชั้นที่แอบเนียนใส่เข้ามา ซูฮานปัดเศษใบไม้ตามเนื้อตัวอย่างลวกๆ เตรียมตัวจะเดินกลับลงจากเขาเพื่อให้ทันเวลาพลบค่ำ ทว่า... ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเดินกลับต้องชะงักกึก เสียงกรอบแกรบของกิ่งไม้แห้งดังขึ้นเบื้องหลัง ห่างไปเพียงไม่กี่เมตร ท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่าที่เริ่มถูกปกคลุมด้วยเงาสลัวยามเย็น เสียงฝีเท้านั้นหนักแน่นและระแวดระวังอย่างยิ่ง—ไม่ใช่เสียงของชาวบ้านทั่วไปที่เดินหาฟืนอย่างแน่นอน ซูฮานหัวใจกระตุกวูบ มือเรียวเผลอกำสายสะพายตะกร้าแน่นโดยอัตโนมัติ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกปลุกเร้า "ใครน่ะคะ?" นางเอ่ยถามออกไปเสียงเรียบ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น แม้ในใจจะเริ่มคาดเดาถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดแล้วก็ตาม ไม่มีเสียงตอบรับจากเงาร่างสูงใหญ่ที่ค่อยๆ ก้าวพ้นพุ่มไม้หนาทึบออกมา แสงสลัวของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าส่องกระทบเข้ากับใบหน้าคมคาย บาดแผลเป็นจางๆ บริเวณหางคิ้ว และดวงตาคมกริบที่มักจะมองนางด้วยความห่วงใยเสมอ—ลู่จ้านกั๋ว! แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของซูฮานสะดุดกึก ไม่ใช่ใบหน้าของสามี... แต่เป็นรอยเลือดสีแดงเข้มที่เปรอะเปื้อนเต็มแขนเสื้อสีเขียวทหารของเขา พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปะปนมากับกลิ่นอายฝน และในมือหนานั้น... กำลังถือห่อผ้าชุ่มเลือดที่มีรูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด! (หลินฮวายุคปฏิรูป)