กำไรก้อนแรกในชีวิตใหม่

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งหมักยี่สต์ธรรมชาติผสมกับความหวานฉ่ำของเนื้อหมูติดมันและน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเข้มข้น ลอยตลบอบอวลจนแน่นขนัดไปทั่วตรอกแคบ ๆ ด้านหลังสหกรณ์ค้าส่งประจำอำเภอ เสียงเหรียญกษาปณ์กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในตะกร้าไม้ไผ่สาน เป็นดนตรีที่ไพเราะที่สุดในชีวิตใหม่ของหลินซูอานเวลานี้ “นี่ค่ะ สหาย! ลูกสุดท้ายพอดี ตาช้าไปก้าวเดียวแท้ ๆ เสียดายนัก!” หญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีซีดตบต้นขาตัวเองด้วยความเจ็บใจ นัยน์ตาทอดมองซึ้งนึ่งไม้ไผ่ที่ว่างเปล่าสนิท ไร้เงาแม้แต่เศษแป้งติดก้นเข่ง หลินซูอานคลี่ยิ้มบาง ๆ ดวงตาเรียวรีโค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน ขณะหยิบกระดาษห่อมันสำปะหลังแผ่นสุดท้ายส่งให้ด้วยความสุภาพ “ต้องขออภัยด้วยจริง ๆค่ะ ป้าไว้พรุ่งนี้เช้า ข้าพเจ้าจะเพิ่มจำนวนขึ้นอีกสองเท่าตัว รับรองว่าป้าจะได้ลิ้มลองความอร่อยแน่นอนค่ะ” “พูดจริงนะแม่สาว! พรุ่งนี้ฉันจะมารอตั้งแต่ฟ้าร่างทองเลยเชียว ซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมของหนูนี่มันวิเศษอะไรเบอร์นั้น กัดคำแรกน้ำซุปทะลักเข้าปาก แป้งก็นุ่มฟูราวกับก้อนเมฆ… ไม่รู้ไปร่ำเรียนสูตรนี้มาจากที่ใดกัน” นางหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินจากไปพร้อมความเสียดายที่เจือด้วยความคาดหวัง ซูอานถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก นางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยยามกวาดสายตามองไปรอบตัว บรรยากาศรอบกายเริ่มเงียบสงบลงเมื่อตลาดวาย ผู้คนทยอยแยกย้ายกลับบ้านเรือน แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยสาดส่องกระทบกับหลังคากระเบื้องเก่าคร่ำคร่า ทิ้งเงาทอดยาวบนพื้นดิน บนโต๊ะไม้กระดานหยาบ ๆ เบื้องหน้า ตอนนี้เต็มไปด้วยธนบัตรยับยู่ยี่และเหรียญโลหะคละขนาด ทั้งเงินหยวนและเงินเฟินกองรวมกันเป็นภูเขาย่อม ๆ นี่คือผลลัพธ์จากการยืนหลังขดหลังแข็งนึ่งซาลาเปากลางลมหนาวนานกว่าสามชั่วโมง กำไรก้อนแรกในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้… มันมากมายเสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ “นับให้ดีส้า…” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นเหนือศีรษะ หลินซูอานสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย ลู่จ้านกั๋วยืนกอดอกพิงเสาไม้ของเพิงพัก สายตาคมกริบกวาดมองกองเงินตรงหน้าแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนมาสบตากับนาง แววตาคู่นั้นไม่มีรอยยิ้ม ทว่าแฝงความอ่อนโยนลึกซึ้งที่เจ้าตัวมักซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมเสมอ ชายหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษปะปนกับกลิ่นดินกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยเข้าจมูก เขานั่งยอง ๆ ลงข้างกายซูอาน นิ้วมือหยาบกร้านที่มีรอยด้านจากการจับอาวุธและจอบเสียมค่อย ๆ เอื้อมมาช่วยคัดแยกธนบัตรที่ยับยู่ยี่ให้ออกมาเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ “ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเจ้าคะ?” ซูอานเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความประหลาดใจเล็กน้อย นางยื่นมือไปหยิบเหรียญห้าเฟินมากองรวมกัน พลางเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของสามีในนามผู้นี้ “มาทันตอนที่ป้าคนเมื่อครู่แย่งซื้อลูกสุดท้ายพอดี” ลู่จ้านกัณฑ์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาดำขลับมองกองเงินตรงหน้าอีกครั้ง “เจ้าเหนื่อยแล้ว มือเย็นเฉียบเชียว” คำพูดเรียบง่ายแต่สะเทือนถึงก้นบึ้งหัวใจ ทำให้ซูอานชะงักไปชั่วขณะ นางก้มมองมือตัวเองที่เปื้อนคราบแป้งและไอน้ำ ก่อนจะแอบอมยิ้มบาง ๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและหวาดระแวงยามทะลุมิติมาสู่โลกที่ไม่คุ้นเคย คล้ายถูกชะล้างออกไปทีละน้อยด้วยความใส่ใจที่เงียบเชียบของคนผู้นี้ “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ได้เห็นเงินพวกนี้แล้ว เรี่ยวแรงมาจากไหนก็ไม่รู้ค่ะ” ซูอานหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายระยับด้วยความสุขที่แท้จริง นางนับเงินในมืออีกครั้ง “ทั้งหมดนี่… สิบห้าหยวนกับแปดสิบเฟินค่ะ! หักต้นทุนแป้งและเนื้อหมูในมิติลับออกไปแล้ว กำไรสุทธิเกือบสิบหยวนเต็ม ๆ!” สำหรับคนยุค 70 ที่เงินเดือนกรรมกรโรงงานระดับกลางได้ราว ๆ ยี่สิบถึงสาม十หยวนต่อเดือน การหาเงินสิบหยวนได้ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน… ถือเป็นรายได้ที่น่าตกใจและชวนให้ผู้คนตาโตด้วยความอิจฉา “รายได้เท่านี้ ในหนึ่งเดือนเจ้าอาจหาเงินได้มากกว่าฉันทำงานทั้งปีเสียอีก” ลู่จ้านกั๋วเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนฝุ่นแป้งของภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง ทั้งชื่นชม และมีความภูมิใจลึก ๆ ที่ยากจะเอ่ยปาก “นั่นหมายความว่า ต่อไปครอบครัวเราจะไม่ต้องอดมื้อกินมื้ออีกแล้วค่ะ ท่านพี่” ซูอานเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้างดงามทำให้บรรยากาศรอบข้างราวกับสว่างวาบขึ้นมาทันตา “ข้าพเจ้าบอกแล้วอย่างไรคะ ว่าจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเราดีขึ้นให้ได้” ลู่จ้านกั๋วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมล้ำลึกราวกับห้วงมหาสนุทร เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ข้างแก้มเนียนของนาง ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วหยาบกำลังจะสัมผัสผิวเนื้อนุ่มนั้นเอง— *พรึบ!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาล้อมรอบเพิงขายของชั่วคราวอย่างรวดเร็ว บรรยากาศที่อบอุ่นและผ่อนคลายเมื่อครู่พลิกผันเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที “ใครอนุญาตให้พวกแกมาตั้งแผงค้าขายกำไรเกินควรแถวนี้วะ!” เสียงตะคอกแหบพร่าดังขึ้นพร้อมกับร่างของ “จ้าวเฉียง” อันธพาลประจำซอยที่ขึ้นชื่อเรื่องการรีดไถ่เงินคุ้มครอง ใบหน้าอัปลักษณ์บิดเบี้ยวด้วยความโลภ ขณะที่ดวงตาคู่เล็กหรี่มองกองเงินสดบนโต๊ะไม้ด้วยความหิวกระหาย ข้างกายเขามีสมุนร่างกำยำอีกสามคนถือกระบองไม้เดินตามมาติด ๆ หลินซูอานหุบยิ้มทันที แววตาคู่สวยเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง นางรีดเก็บธนบัตรทั้งหมดเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็วด้วยความว่องไว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับกายไปขวางหน้ากองเงินนั้นไว้โดยอัตโนมัติ ทว่า ก่อนที่ซูอานจะได้เอ่ยปากสิ่งใด ลู่จ้านกั๋วที่นั่งอยู่เบื้องล่างกลับค่อย ๆ ยืนขึ้นช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ของอดีตนายทหารแผ่ซ่านไอสังหารและแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนคนกลุ่มนั้นชะงักฝีเท้า “อยากลองดีกับฉันดูหน่อยไหมล่ะ” ลู่จ้านกั๋วเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาดำสนิทจ้องเขม็งไปยังจ้าวเฉียงราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อ จ้าวเฉียงหน้าถอดสีไปวบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับสายตานั้น ทว่าเมื่อก้มมองกองเงินสดที่ซูอานเพิ่งเก็บไปเมื่อครู่ ความโลภก็บังตาจนกลb้าสู้ต่อ “เหอะ! นายทหารปลดประจำการตกอับอย่างแก จะทำอะไรวะ! ส่งเงินค่าคุ้มครองมาซะดี ๆ มิฉะนั้นอย่าหาว่าพวกฉันไม่เตือน!” ซูอานสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อระงับความโกรธ นางกำลังจะเอื้อมมือไปดึงแขนสามีเพื่อเตือนสติ ทว่าจู่ ๆ เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังตรอก พร้อมกับน้ำเสียงกังวานและเย็นชาที่คุ้นหูอย่างยิ่งดังขึ้น “พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่ตรงนี้?” ร่างโปร่งระหงในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวเข้มของเจ้าหน้าที่สหกรณ์ก้าวออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียด ดวงตาคู่คมกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก… และคนผู้นั้นก็คือ “สหายรองหัวหน้าสถานี” ผู้ที่เคยมีเรื่องบาดหมางกับซูอานเมื่อวานนี้นั่นเอง! ---------------------------------------- (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!)