ญาติใจร้ายมาหาเรื่อง

"ถ้ามือสกปรกคู่นี้ยังกล้าเอื้อมมาเด็ดผักกาดขาวในแปลงของฉันอีกแม้แต่ต้นเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ, ป้าสะใภ้!" เสียงตวาดที่กร้าวแกร่งดังขึ้นแทรกเสียงลมหนาวที่พัดโชยผ่านแปลงเกษตรหลังบ้าน หลินซูฮานยืนกอดอก ใบหน้างามนิ่งเรียบแต่ดวงตากลับฉายแวววาวราวกับซ่อนประกายไฟเอาไว้ ร่างบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบสะท้อนความเด็ดเดี่ยว แววตาของเธอจดจ้องไปยังร่างอวบอ้วนของ 'จางชุ่ยฮวา' หรือป้าสะใภ้ตัวแสบแห่งตระกูลหลี่ ที่กำลังย่อตัวลงทำลับๆ ล่อๆ อยู่ริมแปลงผักกาดขาวที่ซูฮานเพิ่งรดน้ำด้วยน้ำแร่จากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ จางชุ่ยฮวาสะดุ้งโหยงจนสะโพกกระแทกกับพื้นดิน ใบหน้ากลมแป้นที่ขึ้นมันด้วยเหงื่อบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง นางรีบยันกายลุกขึ้นปัดเศษดินตามชายเสื้ออย่างลวกๆ แล้วเชิดหน้าขึ้นทำเป็นลอยหน้าลอยตา "นังเด็กเหลือขอ! แกกล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน ฉันเป็นใคร? ฉันเป็นป้าสะใภ้แกนะ! ผักพวกนี้มันก็ขึ้นอยู่บนดินในหมู่บ้านตระกูลหลี่ จะเก็บกินสักต้นสองต้นมันจะเป็นไรไป งกเสียจริง! สันดานเห็นแก่ตัวไม่เคยเปลี่ยน!" จางชุ่ยฮวาแผดเสียงแหลมสูงจนชาวบ้านแปลงข้างเคียงเริ่มหันมามอง ซูฮานแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง "บนดินในหมู่บ้าน? น่าขำสิ้นดี แปลงนี้ฉันใช้แรงงานถางหญ้า พรวนดิน และหาเมล็ดพันธุ์มาปลูกด้วยหยาดเหงื่อของตัวเอง ตั้งแต่พ่อแม่ฉันเสียไป พวกท่านเคยส่งเสียข้าวสารสักเม็ด หรือน้ำสักหยดให้ฉันกับน้องไหม? อย่าว่าแต่ผักกาดขาวเลย ขี้เล็บเธอก็ไม่มีสิทธิ์แตะ!" คำพูดที่แทงใจดำทำให้จางชุ่ยฮวาหน้าดำคร่ำเครียด นางสะบัดหน้าพรืดด้วยความอับอายปนแค้นเคือง แต่เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นแปลงผักเขียวขจีที่อวบอิ่มผิดธรรมชาติ กลิ่นหอมจางๆ ลอยเตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ ความโลภก็เข้าครอบงำจิตใจที่ดำมืดอีกครั้ง นางรู้ดีว่าผักพวกนี้หากเอาไปขายในตลาดมืด อำเภอใกล้เคียงจะได้ราคาดีแค่ไหน "แก... นังเด็กปากดี!" จางชุ่ยฮวาเปลี่ยนแผนอย่างรวดเร็ว นางเปลี่ยนจากท่าทีโมโหร้าย เป็นแกล้งบีบน้ำตา ยกชายเสื้อขึ้นเช็ดเบ้าตาที่ไร้หยดน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ก่อนจะหันไปตะโกนเรียกชาวบ้านที่เริ่มเดินมามุงดูเหตุการณ์รอบๆ "พ่อแม่พี่น้องมาดูนี่เร็วเข้า! นังซูฮานมันอกตัญญู หลงระเริงคิดว่าสามีเป็นทหารแล้วทำตัวกร่าง รังแกผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้าน! แถม... แถมมันยังทำตัวสำส่อน ไม่อายฟ้าอายดิน!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงซุบซิบของชาวบ้านก็ดังอื้ออึงขึ้นทันที หลินซูฮานขมวดคิ้วมุ่น ความอดทนเริ่มเดินทางมาถึงขีดจำกัด การด่าทอเรื่องไร้สาระเธอไม่เคยกลัว แต่การใส่ร้ายป้ายสีให้เสื่อมเสียชื่อเสียงในยุคสมัยที่ศีลธรรมเคร่งครัดเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด "ป้าสะใภ้ พูดจาระวังปากหน่อยนะคะ การกล่าวหาคนอื่นลอยๆ แบบนี้ ระวังข้อหาหมิ่นประมานและแจ้งความเท็จจะทำให้ท่านต้องไปนอนหนาวในคุกอำเภอ!" ซูฮานก้าวเท้าเข้าไปประชิดทีละก้าว แววตาดุดันจนจางชุ่ยฮวาต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "ฉันพูดความจริง!" จางชุ่ยฮวาได้ใจเมื่อเห็นคนเริ่มมามุงดูเยอะขึ้น นางจึงยิ่งใส่สีตีไข่ให้สนุกปาก "ถ้าแกไม่ได้ทำตัวสำส่อน แล้วเมื่อคืนตอนดึกดื่นมืดค่ำ ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นที่แอบย่องเข้าบ้านแกทางหลังบ้านคือใคร?! ฉันเห็นกับตาตัวเองว่ามันหอบห่อผ้าใบใหญ่แล้วแอบอยู่จนถึงเช้า! นังนี่... แกแอบคบชู้ตอนที่ลู่จ้านกั๋วไม่อยู่บ้านใช่ไหม!" บรตูม! ราวกับมีฟ้าผ่าลงกลางลานบ้าน ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด ชาวบ้านต่างพากันอ้าปากค้าง บางคนถึงกับยกมือปิดปากอุทานด้วยความตกใจ ลู่จ้านกั๋ว สามีทหารผู้เคร่งขรึมและทรงอิทธิพลในใจชาวบ้านเพิ่งจะเดินทางกลับค่ายไปเมื่อวานซืน หากข่าวลือเรื่องชู้สาวแพร่สะพัดออกไป ชีวิตของซูฮานในหมู่บ้านนี้คงไม่เหลือชิ้นดีแน่ ซูฮานนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เธอกำลังประมวลผลเรื่อง 'ผู้ชายแปลกหน้า' ที่ป้าสะใภ้กล่าวถึง เมื่อคืนนี้... เธอแอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศและเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นยาจีนจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติออกมากินเพื่อบำรุงร่างกาย หรือว่า... หรือว่าจะมีใครแอบเห็นเงาเธอกับระบบกล่องสุ่มส่งของอัตโนมัติ หรือว่ามีสายสืบจากตระกูลหลี่มาแอบดูจริงๆ กันแน่? รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจางชุ่ยฮวา นางคิดว่างานนี้นังเด็กนี่จนมุมแน่แล้ว "ไงล่ะ? เถียงไม่ออกล่ะสิ! กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรอกรึ นังตัวดี!" จางชุ่ยฮวายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ซูฮานสูดลมหายใจเข้าลึก1เฮือก ระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านในอก เธอปรายตามองป้าสะใภ้ด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "ผู้ชายแปลกหน้าที่ป้าสะใภ้ว่า... หน้าตาเป็นยังไงคะ? ใส่ชุดอะไร? สูงแค่ไหน? ไหนลองบรรยายให้ชาวบ้านฟังหน่อยสิคะ เผื่อว่าฉันจะได้พาตัวเขาออกมา 'ยืนยันความบริสุทธิ์' ต่อหน้าทุกคนตอนนี้เลย!" จางชุ่ยฮวาชะงักกึก นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะเมื่อคืนนางแค่เห็นเงางำเลือนรางผ่านหน้าต่างและได้กลิ่นอาหารหอมฟุ้งจนนอนไม่หลับ ด้วยความอิจฉาและหวังจะมาขโมยของ จึงกุเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อหวังทำลายชื่อเสียงของซูฮานเท่านั้น นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร! บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบ ทุกสายตาหันกลับมาจ้องมองจางชุ่ยฮวาเป็นตาเดียวรอฟังคำตอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางปากทางเข้าบ้าน ร่างสูงสง่าในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของทหารผ่านศึกก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคนด้วยรัศมีกดดันที่ทำเอาทุกคนต้องกลั้นหายใจ "ผู้ชายคนนั้น... หมายถึงผมหรือเปล่าครับ, ป้าสะใภ้?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาหัวใจของจางชุ่ยฮวาหล่นไปตาตุ่มเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับ 'ลู่จ้านกั๋ว' ที่ยืนจ้องนางเขม็งราวกับพญาอินทรีจ้องเหยื่อ! (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!)