สะใจขั้นสุด ส่งตัวร้ายเข้าคุก

"ถอยไป! ใครกล้าขยับ ฉันปาดคอแม่นี่แน่!" เสียงหวีดแหลมที่เจือความสั่นเครือดังสะท้อนก้องห้องครัวแคบๆ เศษกระจกใสที่ยังระยิบระยับอยู่บนพื้นสะท้อนแสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันจนพร่าพราย กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนที่หลินซูอานเคี่ยวมานานหลายชั่วโมงยังคงลอยอวลปะปนกับกลิ่นคาวสนิมจางๆ ของหยดเลือดที่ซึมผ่านคมมีดสั้นเล่มเก่า ทว่าบรรยากาศในยามนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เงาร่างในชุดดำที่บดบังใบหน้าเกือบมิดด้วยผ้าพันคอผืนเก่ากำลังหอบหายใจสะท้าน แขนข้างหนึ่งล็อกลำคอระหงของไป๋ชิงเหอไว้แน่นจนหญิงสาวหน้าดำคร่ำเครียด น้ำตาไหลอาบสองแก้มด้วยความตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ หลินซูอานยืนนิ่งอยู่หน้าเตาหลอมเหล็ก ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ประกายวับวามในแววตาไม่ได้บ่งบอกถึงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนคมปลาบ นางวางทัพพีไม้ในมือลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ เสียง "ก๊อก" เบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในความเงียบงัน ราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิต "เจ้าคิดว่าจับตัวประกันผิดคนหรือเปล่า?" หลินซูอานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ทว่าแฝงแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังต้องสะท้าน นางก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากหลังโต๊ะเตรียมอาหาร "ไป๋ชิงเหอผู้นี้ สำหรับตระกูลไป๋แล้ว อาจจะเป็นไข่ในหิน... แต่สำหรับคนร้ายที่บุกรุกยามวิกาลอย่างพวกเจ้า นางก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ใช้แล้วทิ้งไม่ใช่หรือ?" เงาร่างในชุดดำชะงักไปชั่วขณะ มือที่ถือมีดสั้นสั่นระริกด้วยความตกใจที่เหยื่อของตนไม่ได้ร้องคร่ำครวญขอความช่วยเหลืออย่างที่ควรจะเป็น แต่มันยิ่งทำให้มันออกแรงกดคมมีดลึกลงไปอีกนิดจนผิวเนื้อบริเวณลำคอของไป๋ชิงเหอปรากฏรอยแดงเรื่อและมีหยดเลือดซึมออกมา "หุบปาก! นังสารเลว หลินซูอาน แกส่งกระป๋องเหล็กแปลกๆ กับผงขาวนั่นให้ฉันซะ ไม่อย่างนั้นยัยนี่คอขาดแน่!" คนร้ายตะคอกเสียงสั่นเครือ ความโลภและความหวาดกลัวผสมปนเปกันจนน้ำเสียงผิดเพี้ยนไปหมด ในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่ซ่อนอยู่หลังม่านสติปัญญา หลินซูอานแทบจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างสมเพช *ผงขาวที่ว่า... มันคือแป้งสาลีเกรดพรีเมียมผสมผงฟูที่นางตั้งใจจะเอามาทำซาลาเปาไส้ทะลักให้ลู่จ้านกั๋วต่างหากเล่า!* แต่การณ์นี้มีหรือที่นางจะยอมให้คนโง่เขลาพวกนี้รอดพ้นเงื้อมมือไปได้ ทรัพย์สินในครัวเรือนถูกทำลาย กระจกแตกละเอียด และที่สำคัญที่สุด... พวกมันกล้าดียังไงถึงเอายาเบื่อหนูราคาถูกมาปะปนในโถเกลือของนางเกือบทำให้คนในบ้านต้องรับเคราะห์! "เจ้าอยากได้มันนักใช่ไหม?" หลินซูอานเอ่ยเสียงเยียบเย็น นางยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อดึงสิ่งของบางอย่างออกมา ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ปัง! ประตูไม้เนื้อแข็งถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมกระโชกยามราตรีพัดกรรโชกเข้ามาจนเปลวไฟในตะเกียงวับแวม ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแต่งกายทหารเก่าๆ ทว่าสะอาดสะอ้านก้าวเข้ามาด้วยก้าวย่างที่มั่นคงและดุดันราวกับพญาเสือดาวที่หลุดจากกรงขัง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดภายในพริบตาเดียว ลู่จ้านกั๋วมาถึงแล้ว! "ปล่อยนางซะ" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้อนหินบดกันดังขึ้นจากลำคอของชายหนุ่ม มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือประกาศิตที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน เงาร่างในชุดดำกรีดร้องด้วยความหวาดผวาเมื่อเห็นลู่จ้านกั๋ว "ถอยไป! อย่าเข้ามานะ ไม่อย่างนั้นฉันแทงจริงด้วย!" "เจ้าแทง..." ลู่จ้านกั๋วก้าวเท้าเข้ามาอีกสองก้าว ระยะห่างลดลงจนแทบจะประชิด "แต่รับรองว่าก่อนที่คมมีดของเจ้าจะถึงคอเสื้อนาง ศีรษะของเจ้าจะหลุดออกจากบ่าก่อนแน่นอน... ลองดูไหมล่ะว่ามือของฉันกับมีดของเจ้า อันไหนจะเร็วกว่ากัน" บรรยากาศในห้องครัวตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นเลือด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผากของคนร้าย มือที่ถือมีดเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความกดดันจากไอสังหารของอดีตทหารแนวหน้าที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนลอบวางยาทั่วไปจะแบกรับไหว และนั่นคือจังหวะที่หลินซูอานรอคอย! *เพลียะ!* ซูอานไม่ได้รอให้สามีลงมือ นางฉวยจังหวะที่คนร้ายเบนความสนใจไปที่ลู่จ้านกั๋ว คว้าขวดน้ำส้มสายชูหมักหม้อใหญ่ที่วางอยู่ข้างเตาแล้วสาดใส่ใบหน้าของคนร้ายเต็มแรง! "โอ๊ย! แสบตา!" คนร้ายร้องลั่น ปล่อยมือข้างที่ถือมีดเพื่อยกขึ้นมาขยี้ตาตามสัญชาตญาณ ไป๋ชิงเหอที่สบโอกาสกัดแขนคนร้ายสุดแรงเกิดแล้วสะบัดตัวหลุดออกมาได้สำเร็จ ลู่จ้านกั๋วพุ่งเข้าไปตะครุบตัวคนร้ายกดลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดูกกระทบพื้นดังสนั่นตามด้วยเสียงร้องโหยหวน ทว่า... เรื่องราวยังไม่จบแค่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแสงไฟจากคบเพลิงหลายดวงสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างและประตูบ้านที่พังเสียหาย เสียงตะโกนก้องของผู้ใหญ่บ้านหลี่และหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำหมู่บ้านดังเซ็งแซ่ "เกิดอะไรขึ้น! ใครส่งเสียงดังยามวิกาล!" ผู้ใหญ่บ้านหลี่ในชุดนอนสวมเสื้อคลุมทับลวกๆ ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทันทีที่เขาเห็นสภาพห้องครัวที่พังยับเยิน มีดสั้นตกอยู่บนพื้น และคนร้ายที่ถูกลู่จ้านกั๋วกดร่างไว้กับพื้นดิน ดวงตาฝ้าฟางก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ "นี่มัน... เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นในบ้านตระกูลหลี่กัน!" ผู้ใหญ่บ้านตวาดลั่น หลินซูอานสูดหายใจเข้าลึกๆ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ใบหน้างดงามฉายแววเด็ดเดี่ยวแต่นิ่งสงบ นางเดินไปหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลที่ซ่อนสารพิษซึ่งคนร้ายทำตกไว้บนพื้นยื่นให้ผู้ใหญ่บ้านด้วยมือที่มั่นคง "ผู้ใหญ่บ้านคะ... คนผู้นี้ไม่เพียงแต่บุกรุกเคหสถานยามวิกาล ทำลายทรัพย์สิน และพยายามทำร้ายชีวิตคนในครอบครัวของเรา แต่ในตัวของเขายังมีหลักฐานชิ้นสำคัญ... ผงยาพิษชนิดเดียวกับที่ใช้โรยลงในบ่อน้ำและโถเกลือของหมู่บ้านเราเมื่อเดือนก่อน!" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งบริเวณก็เงียบกริบลงทันที เสียงหายใจดังเฮือกใหญ่ของผู้คนที่มามุงดูดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าของชาวบ้านหลายคนเปลี่ยนเป็นซีดเผือก ผู้ใหญ่บ้านหลี่รับห่อกระดาษมาเปิดดู มือเหี่ยวย่นสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องมองคนร้ายที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นเขม็ง "จับตัวมันไว้! ส่งให้เจ้าหน้าที่คอมมูนเดี๋ยวนี้!" ผู้ใหญ่บ้านตวาดลั่นด้วยความโมโห แต่ในวินาทีที่ลู่จ้านกั๋วกระชากผ้าพันคอที่ปิดบังใบหน้าของคนร้ายออก เพื่อให้ทุกคนได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงชัดๆ แสงไฟจากคบเพลิงก็สาดกระทบเข้ากับใบหน้าของคนร้ายผู้นั้นเต็มตา หลินซูอานชะงักกึก ลมหายใจสะดุดกكنไปชั่วขณะ เมื่อดวงตาคู่คมกวาดมองใบหน้าบิดเบี้ยวของคนร้ายที่เพิ่งถูกเปิดเผย... นางพบว่าเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าจากที่อื่นไกล แต่เป็น... *ใบหน้าที่นางจำได้ไม่เคยลืมจากเหตุการณ์ในอดีตชาติ!* ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนซูอานกับจ้านกั๋วนะคะ!