นโยบายเปิดประเทศเริ่มส่งผล

“คุณชายหลี่คะ... เงินก้อนนี้ไม่ใช่แค่ค่าตอบแทนของมื้ออาหาร แต่เป็นค่า ‘โอกาส’ ที่ท่านเลือกมอบให้ ‘หอมกลิ่นไออุ่น’ ในวันที่ลมการค้าเริ่มเปลี่ยนทิศทาง” หลินซูฮานวางถุงผ้าใบเล็กที่บรรจุเศษเงินเหรียญและธนบัตรจำนวนหนึ่งลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา สายตาของนางจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความแน่วแน่ ไม่มีความประหม่าของชาวบ้านยุค 70 หลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย คุณชายหลี่—ทายาทตระกูลใหญ่ผู้กุมอำนาจทางการค้าในตัวเมือง—เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะบนโต๊ะเป็นจังหวะที่เดาใจยาก “ซูฮาน... เธอรู้ไหมว่าคำว่า ‘เสรีภาพ’ ในยุคที่นโยบายเพิ่งขยับตัวเพียงนิดเดียว มันไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ความเสี่ยงมันสูงพอที่จะทำให้ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นผุยผงในชั่วข้ามคืน” เหมยที่นั่งข้างๆ สังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากของหลินซูฮาน นางรับรู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาที่แค่อยากเปิดร้านอาหารเล่นๆ “โลกมักจะจดจำเฉพาะคนที่กล้าก้าวเดินในขณะที่คนอื่นยังยืนกังขาค่ะ” ซูฮานตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าแฝงความหนักแน่น “ฉันไม่ได้ต้องการแค่เปิดร้าน แต่ฉันกำลังมองหา ‘เครือข่าย’ การส่งต่อวัตถุดิบและสูตรอาหารที่ไม่มีใครลอกเลียนได้ คุณชายหลี่... ท่านคือคนแรกที่เข้าถึงรสชาติที่หาไม่ได้จากที่ไหน และฉันเชื่อว่าท่านจะมองเห็นศักยภาพของการที่ ‘หอมกลิ่นไออุ่น’ จะขยายสาขาไปทั่วทุกหัวมุมถนนในอนาคต” บรรยากาศในร้านเงียบกริบ มีเพียงเสียงเดือดของน้ำซุปหม้อตุ๋นในครัวที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งออกมารำไร ลู่จ้านกั๋วที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมมืดของร้านขยับตัวเล็กน้อย แววตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้มาเยือนอย่างไม่ไว้วางใจ แต่เขาก็ไม่ขัดขวางภรรยา นี่คือสิ่งที่เขาเรียนรู้—ซูฮานของเขามีปีกที่กว้างกว่าที่ใครจะคาดคิด และหน้าที่ของเขาคือการเป็นฐานรากที่มั่นคงที่สุดให้เธอ “เธอจะขยายแฟรนไชส์?” เหมยอุทานเบาๆ อย่างประหลาดใจ “นั่นมันผิดธรรมเนียมปฏิบัติของตลาดมืดที่นี่นะซูฮาน” “กฎหมายกำลังเปลี่ยนค่ะเหมย” ซูฮานลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบแผนผังที่วาดด้วยลายมือตนเองวางลงกลางโต๊ะ “ฉันไม่ได้ต้องการทำตลาดมืด แต่ฉันกำลังเตรียมตัวเข้าสู่ ‘ระบบ’ อย่างเต็มตัว ในวันที่ทางการประกาศชัดเจน ฉันจะเป็นคนแรกที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารนี้” ซูฮานหยิบขวดเครื่องปรุงรสลับจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่ถูกถ่ายใส่ขวดแก้วธรรมดาออกมาวาง เธอรู้ดีว่าในยุคที่คนยังโหยหาความสะดวกสบายแต่ขาดแคลนวัตถุดิบคุณภาพ ‘ความลับ’ ที่เธอมีในมือคือขุมทรัพย์มหาศาล “ถ้าท่านตกลงเป็นหุ้นส่วนเชิงกลยุทธ์ เราไม่ต้องใช้เงินทุนของท่านด้วยซ้ำ แต่เราจะใช้ ‘อำนาจการจัดซื้อ’ ของท่าน แลกกับส่วนแบ่งกำไร 30 เปอร์เซ็นต์ และสิทธิ์ในการใช้สูตรลับเฉพาะของฉัน... ท่านคิดว่าอย่างไรคะ?” คุณชายหลี่นิ่งไปเนิ่นนาน เขามองสลับระหว่างดวงตาที่เปล่งประกายของซูฮานกับแผ่นหลังกว้างของลู่จ้านกั๋ว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ “เธอช่างกล้าหาญนัก หลินซูฮาน เธอรู้ไหมว่าการเจรจานี้เปรียบเสมือนการเล่นกับเปลวไฟ” “ถ้าไม่กล้าเล่นกับไฟ เราก็ไม่มีวันได้ลิ้มรสอาหารที่สุกงอมอย่างสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ” ซูฮานตอบพลางขยับยิ้มหวาน ทว่าแววตาไม่ได้ล้อเล่น จังหวะนั้นเอง ประตูไม้ของร้านถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนกระทบกับผนังเสียงดังสนั่น ลมหนาวภายนอกพัดวูบเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีเทาหม่น หน้าตาของพวกเขาดูไม่เป็นมิตรและดูเหมือนจงใจมาเพื่อหาเรื่อง “หลินซูฮาน! ใครอนุญาตให้แกเปิดร้านขายของกินเป็นล่ำเป็นสันแบบนี้? ทางการยังไม่ทันประกาศอนุญาต แกก็แอบทำการค้าเย้ยฟ้าดินแล้วงั้นรึ!” ชายคนหนึ่งตะโกนก้อง มือของเขาหยิบกระบองไม้ขึ้นมาฟาดลงบนโต๊ะอาหารจนจานกระเบื้องร้าว ซูฮานไม่สะทกสะท้าน นางวางมือบนโต๊ะอย่างสงบนิ่ง แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปาก ลู่จ้านกั๋วก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้วยท่าทางราวกับราชสีห์ที่ถูกปลุกให้ตื่น ดวงตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้อัดแน่นไปด้วยจิตสังหารของทหารผ่านศึก ทว่า... เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อชายชุดเทาคนหนึ่งชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน สายตาของเขามองผ่านลู่จ้านกั๋วไปที่มุมโต๊ะ—ที่ซึ่งคุณชายหลี่นั่งอยู่—ใบหน้าของคนร้ายเปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็นซีดเผือดในพริบตา “คุณชาย... คุณชายหลี่? ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่!” คุณชายหลี่เพียงแค่จิบน้ำชาอย่างใจเย็น แล้วเหลือบมองคนกลุ่มนั้นด้วยหางตา “พวกแกทำงานให้ใคร ถึงได้กล้ามาทำลายบรรยากาศมื้ออาหารของฉัน... รู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันรายงานเรื่องนี้ไปถึงคนของท่านลุงของแก ชีวิตพวกแกจะจบลงที่ตรงไหน?” ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ซูฮานกลับเป็นคนเดียวที่ยิ้มออกมา นางก้าวไปข้างหน้า ประสานมือไว้ที่หน้าท้องแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวาน “ในเมื่อแขกผู้มีเกียรติให้ความสำคัญกับร้านของฉันขนาดนี้ งั้นดิฉันขอเสนอ ‘เมนูพิเศษ’ ที่จะทำให้ความโกรธของพวกท่านหายไปเป็นปลิดทิ้ง... หรือว่าพวกท่านอยากจะลองชิม ‘ความขมขื่น’ ของการไม่ได้รับเชิญดูสักหน่อยดีคะ?” มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะของซูฮานสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่นางเพิ่งได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบมิติว่า ‘มีคนกลุ่มที่สองกำลังปิดล้อมร้านจากด้านหลัง’... และคนเหล่านั้นคือ ‘ตระกูลหลี่’ ฝั่งที่ต้องการกำจัดคุณชายหลี่ให้พ้นทาง ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ร่วมเดินทางไปกับการปฏิรูปยุคสมัยและชิมรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ