จ้านกั๋วสนับสนุนความฝันภรรยา

"ถ้าพวกมันกล้าก้าวเข้ามาในรัศมีสามเมตรจากหลังร้าน ข้าจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่าเครื่องบดหมูอัตโนมัติในซูเปอร์มาร์เก็ตไม่ได้มีไว้แค่เตรียมทำไส้เกี๊ยว" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของหลินซูฮานไม่ได้เจือความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความดุร้ายแบบนักล่าที่รอเวลาขย้ำเหยื่อ มือเรียวบางที่วางอยู่ใต้โต๊ะไม้ไผ่สานไม่ได้สั่นเพราะความตื่นตระหนก แต่นางกำลังกดหน้าจอโฮโลแกรมของระบบมิติเพื่อปลดล็อกฟังก์ชัน "เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสาม" และเตรียมเปิดใช้งานคลังอาศัยชั่วคราวเพื่อรับมือกับแขกไม่เชิญกลุ่มใหญ่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางตรอกมืดด้านหลัง ก๊อกๆ... เสียงเคาะประตูลับสามครั้งติดต่อกันดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยจังหวะจะโคน ซูฮานชะงัก ปรายตาไปมองลู่จ้านกั๋วที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สามีหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายราวกับสลักจากหินผาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขาวางตะเกียบในมือลงอย่างช้าๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน ก่อนจะเลื่อนกลับมาประสานสายตากับภรรยา "ไม่ใช่พวกสภาวะฉุกเฉินทั่วไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ขณะที่มือหนาเอื้อมไปคว้าผ้าสะอาดมาเช็ดมืออย่างใจเย็น "กลิ่นอายเท้าและจังหวะการย่างก้าวแบบนั้น... เป็นพวกหน่วยเงาจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ไม่ใช่พวกอันธพาลกระจอกในหมู่บ้านตระกูลหลี่" "ท่านดูออกตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" ซูฮานเลิกคิ้วเล็กน้อย ความตึงเครียดในอากาศคลายลงไปครึ่งหนึ่งเมื่อมีสามีคอยเคียงข้าง "ตั้งแต่ข้าเลือกที่จะปลดประจำการแล้วเดินตามเจ้ามาที่หมู่บ้านนี้" จ้านกั๋วตอบด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและอบอุ่นจนสามารถละลายน้ำแข็งในฤดูหนาวได้ "ชีวิตของลู่จ้านกั๋วคนนี้ ในอดีตเคยอุทิศให้ประเทศชาติและปืนไรเฟิล แต่นับตั้งแต่วินาทีที่ข้าสวมแหวนแต่งงานให้เจ้า... ลมหายใจทั้งหมดของข้ามีไว้เพื่อปกป้องภรรยา และอาณาจักรซูเปอร์มาร์เก็ตของเจ้าเท่านั้น" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาหัวใจของเชฟสาวแห่งยุค 70 กระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาย์แผ่ซ่านขึ้นมาจากช่องท้องลามเลียไปจนถึงปลายหู นี่ไม่ใช่คำหวานเลี่ยนจากพวกคุณหนูสำอาง แต่เป็นคำสัญญาด้วยชีวิตจากนายทหารผ่านศึกผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน "ถ้าเช่นนั้น..." ซูฮานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นหอมของเครื่องเทศและแป้งสาลีสดใหม่เรียกสติเธอกลับคืนมา "ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะมาหาเรื่องเราถึงถิ่นในเวลาที่แป้งพายกำลังขึ้นฟูพอดี เราก็คงต้องต้อนรับพวกเขาด้วย ‘อาหารจานร้อน’ ที่สมฐานะเสียหน่อยแล้วกระมังคะ" ซูฮานลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือข้างหนึ่งกวาดขวดเครื่องปรุงรสลับจากชั้นวางในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตออกมา นั่นคือ "ผงพริกหมาล่าสูตรนรกโลกันต์" ที่มีความเผ็ดร้อนทะลุพิกัดระดับสิบ ที่ต่อให้เป็นยอดฝีมือฝึกยุทธก็ต้องน้ำตาไหลพรากจนลืมหายใจ ในขณะเดียวกัน ที่ด้านหลังร้าน เสียงรื้อค้นและฝีเท้าหลายคู่กำลังพยายามงัดแงะบานหน้าต่างไม้เก่าๆ ประตูห้องครัวถูกกระชากออกอย่างแรงพร้อมกับร่างของชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทสามคน ใบหน้าของพวกมันถูกอำพรางด้วยผ้าคลุมหน้า เหลือไว้เพียงดวงตาดุร้ายที่กวาดมองหาเป้าหมาย "จับตัวนังแม่ครัวนี่ไว้! ส่วนไอ้ทหารปลดประจำการนั่น จัดการให้เด็ดขาด อย่าให้เหลือร่องรอย!" หัวหน้ากลุ่มเงาตระกูลหลี่ตวาดกร้าว พร้อมกับชักดาบสั้นประกบเข้าหาซูฮานอย่างรวดเร็ว ทว่า... ก่อนที่ปลายดาบจะทันได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของหญิงสาว ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านกั๋วก็พุ่งทะยานออกไปราวดั่งพญาอินทรีขย้ำเหยื่อ! *ปึง! โครม!* เสียงหมัดหนักหน่วงกระทบเข้าที่ซี่โครงของมือสังหารคนแรกดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกนั้นมหาศาลจนร่างของชายชุดดำกระเด็นทะลุชั้นวางเครื่องเทศล้มระเนระนาด กลิ่นผงพริกและเครื่องเทศฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันทีราวกับระเบิดควันขนาดย่อม "แค่กๆ! อะไรวะเนี่ย! แสบตาชะมัด!" มือสังหารอีกคนร้องตะโกนลั่นเมื่อละอองผงพริกหมาล่าสูตรพิเศษที่ซูฮานซัดออกไปเมื่อครู่กระจายเข้าเต็มใบหน้า ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ น้ำตาไหลพรากจนลืมตาไม่ขึ้น สติสัมปชัญญะที่เคยเฉียบคมพลันดับวูบลงด้วยความเผ็ดร้อนที่แผดเผาจนแสบไปถึงโพรงจมูก ซูฮานไม่รอช้า นางหยิบไม้คลึงแป้งหนาหนักที่ทำจากไม้แก่นจันทน์ฟาดเข้าที่ข้อต่อของมือสังหารคนที่สามอย่างแม่นยำและไร้ความปรานี เสียงกระดูกลั่นกรอบดังขึ้นตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนที่ถูกกลบด้วยเสียงฝนตกปรอยๆ ด้านนอก เวลาเพียงไม่ถึงสามนาที มือสังหารระดับพระกาฬทั้งสามคนก็นอนกองอยู่บนพื้นห้องครัว สภาพสะินทมสะทอนและพ่ายแพ้ต่อทั้งกำลังกายและฤทธิ์เครื่องเทศของสองสามีภรรยาอย่างหมดรูป ลู่จ้านกั๋วยืนหอบหายใจเล็กน้อย เสื้อเชิร์ตสีเขียวขี้ม้ามีรอยขาดเล็กน้อยจากการต่อสู้ แต่ดวงตายังคงคมกริบ เขาใช้เท้าเขี่ยร่างที่หมดสติของหัวหน้ามือสังหารให้หงายขึ้น ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยความห่วงใย "เจ้าเจ็บตรงไหนไหม?" ซูฮานส่ายหัวน้อยๆ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย นางปัดเศษแป้งที่ติดอยู่ตามแขนเสื้อออกเบาๆ "ข้าสบายดีค่ะ... แต่ดูเหมือนว่า การเปิดร้านอาหารของเราในครั้งนี้ จะดึงดูดแมลงวันตัวใหญ่เข้ามารบกวนบ่อยเกินไปเสียแล้ว" นางเดินเข้าไปใกล้สามี มือเรียวยื่นไปจัดปกเสื้อให้เขาอย่างเบามือ น้ำเสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังและเด็ดเดี่ยว "จ้านกั๋วคะ... ในเมื่อตระกูลหลี่ส่งคนมาต้อนรับเราถึงที่นี่ แสดงว่าพวกเขาไม่คิดจะปล่อยเราไปแน่ๆ และอาณาจักรซูเปอร์มาร์เก็ตของข้า ก็เติบโตเกินกว่าจะซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้ได้อีกต่อไปแล้ว" ลู่จ้านกั๋วมองประกายตาที่มุ่งมั่นของภรรยา หัวใจของชายหนุ่มพองโตด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่แค่แม่ครัวธรรมดา นางคือนักรบผู้มีโลกอีกใบอยู่ในมือ และเขาก็พร้อมที่จะเป็นโล่คอยปกป้องนางในทุกๆ ก้าวเดิน "ถ้าอย่างนั้น..." ลู่จ้านกั๋วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ยื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียวของนางไว้แน่น "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลู่จ้านกั๋วคนนี้ขอลาออกจากงานรับจ้างทั่วไปอย่างเป็นทางการ... ข้าจะขอเป็นผู้จัดการทั่วไป คอยดูแลความปลอดภัย ขนส่ง และบริหารอาณาจักรธุรกิจอาหารเคียงข้างเจ้าไปตลอดชีวิตเอง" ซูฮานยิ้มกว้าง ดวงตาระยิบระยับด้วยความซาบซึ้ง ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและความพร้อมในการร่วมมือกันสร้างอาณาจักรธุรกิจนั้นเอง *กริ๊งงงงง!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เชื่อมต่อกับระบบมิติซูเปอร์มาร์เก็ตดังลั่นขึ้นด้วยสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด! หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของซูฮานแข็งค้างไปในทันที [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับปรมาจารย์กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พื้นที่ร้านอาหาร... และบุคคลที่ยืนอยู่หน้าร้านในขณะนี้ คือ ‘ผู้นำสูงสุดแห่งตระกูลหลี่’ ผู้เป็นตาแท้ๆ ของคุณชายหลี่ ที่ประกาศกร้าวว่าจะกวาดล้างทุกคนที่เกี่ยวข้องกับมิตินี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ ❤️ — หลินฮวายุคปฏิรูป