อุปสรรคทางสุขภาพช่วงตั้งครรภ์

"ถ้ากลิ่นเครื่องเทศเต้าหู้ผัดพริกกระเทียมนี้ยังตีรวนขึ้นมาถึงคออีกคำเดียว ฉันคงต้องยอมแพ้ให้แก่ทายาทตัวน้อยในท้องนี่จริงๆ แล้วนะคะ..." หลินซูฮานทรุดกายลงนั่งพิงกับพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ในห้องครัวอย่างหมดแรง ใบหน้ารูปไข่ที่เคยเปล่งปลั่งมีเลือดฝาด บัดนี้กลับซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด ปลายจมูกรั้นยังคงหลงเหลือคราบเหงื่อกาฬซึมบางๆ จากอาการอาเจียนอย่างหนักตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วว่องไวในการตวัดตะหลิวหน้าเตาไฟ ตอนนี้กลับอ่อนปวกเปียกราวกับกระดาษสาที่โดนน้ำฝน ลู่จ้านกั๋วที่ยืนกอดอกอยู่หน้าประตูครัว ขมวดคิ้วแน่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม นัยน์ตาคมกริบฉายแววความกังวลระคนเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาว ยื่นผ้าอุ่นผืนนุ่มซับหน้าผากชื้นเหงื่อให้ภรรยาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย "ซูฮาน... ถ้าไม่ไหว อย่าฝืนทำอาหารเลยค่ะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิดเต็มเปื้อน "ฉันบอกแล้วว่าให้จ้างคนมาช่วย หรือไม่ก็ปล่อยให้ป้าสะใภ้รองจัดการแทน..." "ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ..." ซูฮานส่ายหน้าช้าๆ พยายามฝืนยิ้มปลอบใจสามี ทั้งที่ริมฝีปากยังแห้งผาก "พวกตระกูลหลี่จ้องจะหาเรื่องเราอยู่ทุกฝีก้าว ถ้าให้ป้าสะใภ้รองเข้ามาวุ่นวายในครัว ยาบำรุงที่ฉันเคี่ยวเองกับมือคงมีผงสมุนไพรแปลกปลอมเจือปนแน่ๆ อีกอย่าง... อาหารในมิติซูเปอร์มาร์เก็ตสะอาดและปลอดภัยที่สุดสำหรับเจ้าก้อนแป้งนี่แล้วค่ะ" พูดจบ มือเรียวบางก็แตะเบาๆ ที่หน้าท้องแบนราบที่ยังคงซ่อนชีวิตใหม่อยู่ภายใน ตั้งแต่ตั้งครรภ์เข้าสัปดาห์ที่แปด อาการแพ้ท้องรุนแรงก็เล่นงานซูฮานจนแทบกินอะไรไม่ลง อาหารพื้นบ้านยุคเจ็ดสิบไม่ว่าจะเป็นแป้งข้าวโพดหยาบๆ หรือผักดองเค็มปี๋ ล้วนกระตุ้นให้อยากอาเจียนออกแทบสิ้นไส้สิ้นพุง ร่างกายขาดสารอาหารจนเธอเริ่มกังวลว่ามันจะส่งผลกระทบต่อเจ้าตัวเล็ก ซูฮานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อาศัยจังหวะที่ลู่จ้านกั๋วเดินไปปิดประตูครัวให้มิดชิด หลับตาลงและส่งจิตพุ่งตรงดิ่งเข้าสู่ "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ทันที บรรยากาศเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศและแสงไฟนีออนสว่างไสวต้อนรับเธอกลับสู่โลกส่วนตัว ชั้นวางสินค้าโซนผลไม้เกรดพรีเมียมนำเข้าส่งตรงจากต่างประเทศส่งกลิ่นหอมหวานละมุนเย้ายวนใจ ซูฮานกวาดสายตามองหาทางออกของวิกฤตสุขภาพครั้งนี้อย่างรวดเร็ว "สตรอว์เบอร์รีเกาหลีสีแดงฉ่ำวิตามินซีสูง... แอปเปิ้ลฟูujiกรอบอร่อยรสชาติหวานฉ่ำ... หรือจะเป็นองุ่นไชน์มัสแคทเนื้อกรอบไร้เมล็ดที่อุดมไปด้วยกรดโฟลิกและสารต้านอนุมูลอิสระ?" ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาได้ในที่สุด เธอเลือกหยิบองุ่นไชน์มัสแคทพวงโตที่ผ่านการแช่เย็นจนฉ่ำวาว และลูกพีชสีชมพูระเรื่อกลิ่นหอมหวานละมุน ชนิดที่คนยุคเจ็ดสิบไม่มีวันได้เห็นแม้แต่ในฝัน ออกมาจากมิติพร้อมกับกล่องนมสดพาสเจอร์ไรส์บริสุทธิ์ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งบนโลกแห่งความจริง ในมือของซูฮานก็ปรากฏผลไม้หน้าตาแปลกประหลาดส่งกลิ่นหอมหวนจนลู่จ้านกั๋วถึงกับชะงักฝีเท้า "นี่มัน... อะไรกันคะ ซูฮาน? ผลไม้พวกนี้..." ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมองพวงองุ่นสีเขียวมรกตเม็ดโตเท่าไข่ไก่ ผิวเปล่งประกายราวกับอัญมณี เขารู้ดีว่าภรรยามีความลับบางอย่างที่มหัศจรรย์เสมอ แต่ทุกครั้งที่ได้เห็นมัน เขาก็อดทึ่งและเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของเธอไม่ได้ "ของดีจาก 'แดนไกล' ที่ญาติผู้ใหญ่ใจดีส่งพัสดุมาให้เงียบๆ ไงคะ" ซูฮานแก้ตัวด้วยรอยยิ้มเจ้าเลEว นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายซุกซน เธอเด็ดองุ่นเม็ดเป้งเข้าปาก เคี้ยวความหวานฉ่ำที่แตกซ่านเต็มกระพุ้งแก้ม รสชาติเปรี้ยวอมหวานสดชื่นช่วยดับกลิ่นคาวและอาการคลื่นไส้ในลำคอได้อย่างชะงัดนัก "อืม... อร่อยมากค่ะ! จ้านกั๋ว ลองชิมดูสิคะ รับรองว่าคุณจะไม่เคยทานอะไรที่สดชื่นขนาดนี้มาก่อนในชีวิตแน่" ลู่จ้านกั๋วมองภรรยาที่สีหน้าเริ่มกลับมามีเลือดฝาดขึ้นทีละน้อย ความกังวลในอกค่อยๆ คลายลง เขาหยิบองุ่นเม็ดนั้นเข้าปากตามคำชัคชวน ความหวานละมุนและน้ำฉ่ำชื่นใจกระจายไปทั่วปาก ทำให้เขาพยักหน้ายอมรับอย่างจำยอม "รสชาติดีจริง... ทานแล้วชุ่มคอสมองปลอดโปร่ง เหมาะกับคุณตอนนี้มากค่ะ" "เห็นไหมคะ? ร่างกายฉันกำลังร้องขอวิตามินเหล่านี้อยู่ เจ้าตัวเล็กในท้องนี่ฉลาดเสียจริง เลือกกินของแพงเสียด้วย" ซูฮานหัวเราะเบาๆ ความอิดโรยก่อนหน้านี้มลายหายไปเกือบหมดสิ้น เธอปอกลูกพีชสีชมพูหั่นเป็นชิ้นพอดีคำป้อนสามีครึ่งหนึ่ง และทานเองครึ่งหนึ่ง พลังงานและสารอาหารชั้นยอดซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว ทำให้เรี่ยวแรงและสติปัญญาเฉียบคมกลับคืนมาเต็มเปี่ยม ทว่า ความสงบสุขในห้องครัวเล็กๆ กลับอยู่ได้ไม่นานนัก... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังบ้าน ตามด้วยเสียงแหลมสูงน่ารำคาญของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ตะโกนแว้ดเข้ามาจนทะลุผนังปูน "หลินซูฮาน! นังตัวดี! แกแอบซ่อนอาหารดีๆ กินกันสองคนผัวเมียในบ้านใช่ไหม? ฉันได้กลิ่นหอมประหลาดลอยออกมาถึงนอกรั้วบ้าน! คนทั้งหมู่บ้านอดอยากปากแห้ง แต่พวกแกกลับทำตัวเป็นเศรษฐีแอบกินของอร่อยลับหลังคนตระกูลหลี่อย่างนั้นเรารึ เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ลู่จ้านกั๋วหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวลดฮวบ เขาขยับตัวจะลุกออกไปจัดการ แต่ซูฮานกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเสื้อทหารสีเขียวเข้มของสามีไว้เบาๆ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประกายความเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ใจเย็นก่อนค่ะจ้านกั๋ว... ป้าสะใภ้ใหญ่อยากได้กลิ่นหอมนักใช่ไหมคะ งั้นเรามาเปิดประตูต้อนรับ 'แขกผู้สูงศักดิ์' คนนี้กันดีกว่า... แต่รับรองว่า ของที่จะได้เห็นหลังจากนี้ จะทำให้แกอกแตกตายด้วยความอิจฉาจนลืมทางกลับบ้านไปเลยค่ะ!" ซูฮานกวาดเศษเปลือกผลไม้พรีเมียมทั้งหมดเก็บเข้ามิติในพริบตาเดียว ก่อนจะหยิบชามข้าวต้มธัญพืชธรรมดาๆ ขึ้นมาถือไว้ แล้วเดินนวดขมับทำท่าทางอ่อนแอพะอืดพะอมเดินตามหลังสามีมุ่งตรงไปที่ประตูบ้าน เสียงเคาะประตูดังโครมครามรอบใหม่หยุดชะงักลงทันที เมื่อบานประตูไม้เก่าแก่ถูกกระชากเปิดออกโดยลู่จ้านกั๋วผู้มีใบหน้าบึ้งตึงน่ากลัวดั่งยมทูต... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!