ว่าที่คุณพ่อเห่อภรรยา

"ลู่จ้านกั๋ว ถ้าท่านยังเอาตะหลิวอันนั้นมาเคาะเรียกข้ากินข้าวอีกคำเดียว ข้าจะเอาเกี๊ยวนึ่งพวกนี้เททิ้งลงอ่างล้างหน้าให้หมดจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงหวานใสที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้นจากห้องครัวคับแคบ หลินซูฮานในชุดเสื้อผ้าฝ้ายหลวมโคร่งเพื่อความสบายตัว กำลังใช้มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ส่วนมืออีกข้างถือกระปุกเกลือด้วยท่าทางเอาเรื่อง ดวงตากลมโตตวัดมองบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนยันจะทำตัวเป็น 'เงาตามตัว' นางมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ลู่จ้านกั๋ว นายทหารผู้เคยนำกองร้อยฝ่าดงกระสุนและเป็นที่เกรงขามของคนทั้งหมู่บ้าน บัดนี้กลับสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีซีดจาง—ซึ่งเป็นของป้าสะใภ้บ้านข้างๆ—ใบหน้าคมเข้มไร้รอยยิ้มแต่แววตากลับฉายความเอาอกเอาใจจนล้นปรี่ เขาวางตะหลิวไม้ลงในอ่างอย่างนุ่มนวล ราวกับกลัวว่าเสียงกระทบกันจะทำให้ภรรยาตัวน้อยสะดุ้งตกใจ "ภรรยา... หมอหลี่บอกว่าเจ้าต้องกินอาหารตรงเวลา และห้ามยืนนานเกินหนึ่งเค่อ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างนุ่มนวล ไร้ซึ่งความแข็งกระด้างแบบทหารหาญ เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้คนตรงหน้าคนเดียว "เกี๊ยวนึ่งไส้หมูเห็ดหอมชุดนี้เพิ่งขึ้นจากซึ้ง ข้ายกมาให้ที่โต๊ะดีกว่า เจ้าไม่ต้องเดินไปหยิบเอง" หลินซูฮานถอนหายใจยาว นางพยายามทำหน้าดุใส่เขาแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานซืนตอนที่นางหน้ามืดเล็กน้อยเพราะยืนทำซาลาเปานานเกินไป ลู่จ้านกั๋วก็เกือบจะอกขวัญหาย ร้อนถึงขั้นแบกนางวิ่งไปอนามัยหมู่บ้านทั้งที่ระยะทางไกลโข จนหมอหลี่ต้องหัวเราะรơiพลางบอกว่านายทหารลู่ผู้นี้ตื่นตูมเกินเหตุ ทว่าตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สามีผู้เงียบขรึมของนางก็กลายร่างเป็น 'คุณพ่อบ้านใจกล้า' ที่คอยตามติดและห้ามไม่ให้นางหยิบจับอะไรหนักๆ แม้แต่กวาดบ้านเขาก็ยังแย่งไปทำจนสะอาดเอี่ยม "ข้าท้องนะคะ ไม่ใช่คนป่วยใกล้ตาย" ซูฮานอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบพร้อมกับเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ไม้ไผ่ที่ถูกบุด้วยเบาะนุ่มหนา ซึ่งเจ้าตัวไปหาเศษผ้าฝ้ายเก่ามายัดใส้ทำขึ้นมาเองเมื่อวานนี้ "อีกอย่าง... คนในหมู่บ้านเขาจะมองข้าอย่างไร ถ้าเห็นนายทหารผู้เกรียงไกรต้องมาคอยซักผ้าอ้อมและกวาดพื้นให้ภรรยา" "ให้พวกเขาพูดไปสิ ข้าไม่สน" ลู่จ้านกั๋วยกถาดไม้ที่มีชามเกี๊ยวนึ่งร้อนฉุย พร้อมน้ำจิ้มซีอิ๊วดำผสมน้ำส้มสายชูและพริกเผาตำเองมาวางตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เขาย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นดิน เพื่อให้ระดับสายตาเสมอกับท้องของนางที่ยังไม่ได้นูนเด่นชัดนัก มือใหญ่หนาเอื้อมไปหยิบตะเกียบส่งให้ "ข้าดูแลภรรยาของตัวเอง เป็นเรื่องน่าอายตรงไหน ใครกล้าครหา เจ้าบอกมา ข้าจะไปซ่อมรั้วบ้านมันใหม่ให้หมด" คำพูดจริงจังเจือความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยทำให้ซูฮานหลุดหัวเราะออกมาอย่างหมั่นไส้ นางรับตะเกียบมาคีเกี๊ยวแป้งบางใสเข้าปาก รสชาติความหวานกลมกล่อมของเนื้อหมูสับผสมกับกลิ่นหอมของเห็ดหอมและต้นหอมซอยกระจายไปทั่วโพรงปาก ฝีมือการปรุงอาหารของนางไม่เคยตกหล่น แม้กระทั่งวัตถุดิบในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตก็ถูกนำมาประยุกต์ใช้อย่างแนบเนียนจนคนนอกไม่มีวันสงสัย "อร่อยไหม?" ลู่จ้านกั๋วมองนางด้วยสายคาดหวัง ราวกับเด็กน้อยที่รอคอยคำชมจากมารดา "อร่อยค่ะ... อร่อยจนข้าอยากจะตีท่านสักทีข้อหาทำตัวน่ารักเกินไป" ซูฮานคีเกี๊ยวอีกชิ้นจิ้มน้ำจิ้มแล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากหยักหนาของเขา "ท่านเองก็กินด้วยสิ ตั้งแต่เช้ายังไม่เห็นท่านแตะอะไรเลย มัวแต่เดินวนไปวนมารอบครัวจนไก่ในเล้ายังเวียนหัว" ลู่จ้านกั๋วมองเกี๊ยวที่ภรรยาป้อนให้ ดวงตาคมกริบฉายประกายไหววับ เขาอ้าปากรับมันเข้าไปอย่างว่าง่าย เคี้ยวช้าๆ ลิ้มรสความใส่ใจที่อบอวลอยู่ในอาหารนั้น บรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยความสุขที่เรียบง่าย ท่ามกลางลมหนาวปลายฤดูที่พัดผ่านรอยแตกของหน้าต่างไม้ ทว่า ความสงบสุขนั้นมักอยู่ได้ไม่นานในหมู่บ้านตระกูลหลี่ "เปรี้ยง! เปรี๊ยะ!" เสียงทุบประตูไม้หน้าบ้านดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญของสะใภ้ใหญ่หลี่ ที่จงใจแผדเสียงให้คนละแวกนั้นได้ยินกันทั่ว "หลินซูฮาน! นังตัวดี! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! อย่าคิดว่าท้องแล้วจะทำตัวเป็นคุณนายหลบอยู่ในบ้านได้นะ! บ้านตระกูลลู่ไม่ใช่ของพวกเจ้าคนเดียว เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่นทันที รัศมีเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาวางชามในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนน้ำซุปกระฉอกเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นมาทันตาเห็น "นังป้าบ้านนั้นคงอยากหาเรื่องเจ็บตัวอีกรอบสินะ ถึงได้กล้ามาแหกปากหน้าบ้านเรา" "ใจเย็นก่อนค่ะ" ซูฮานวางตะเกียบลงบ้าง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด นางใช้มือลูบท้องน้อยเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ปล่อยให้นางเห่าไปก่อนค่ะ ยิ่งนางเสียงดังมากเท่าไหร่ ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาก็จะยิ่งเห็นธาตุแท้ของคนบ้านนั้นชัดเจนขึ้นเท่านั้น" "แต่ข้าไม่อยากให้เสียงพวกนั้นมารบกวนเจ้า" ลู่จ้านกั๋วยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไหล่กว้างหนาแผ่ไอสังหารจางๆ "ข้าจะออกไปไล่ตะเพิดพวกมันเอง" "เดี๋ยวก่อนสิคะ ท่านพี่..." ซูฮานดึงชายเสื้อทหารของเขาไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ฉายชัดในดวงตา "เราไม่ออกไปเปิดประตูรับ แต่อย่าลืมว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตของข้า... มีของเล่นใหม่ที่เพิ่งปลดล็อกจากการอัปเกรดเลเวลห้าเมื่อวานนี้พอดีเลยนะคะ" ลู่จ้านกั๋วมองรอยยิ้มของภรรยาแล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาเป็นสามีที่รู้ทันภรรยาดีที่สุดคนหนึ่ง เมื่อภรรยามีรอยยิ้มเช่นนี้ทีไร แปลว่ากำลังจะมีคนโชคร้ายถูกตบหน้าจนจำทางกลับบ้านไม่ได้อย่างแน่นอน เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงดังต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงโวยวายที่เริ่มดึงดูดความสนใจของชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาให้หยุดยืนมุงดู ซูฮานค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยมีมือหนาของสามีประคองไว้อย่างทะนุถนอม นางก้าวเดินไปที่หน้าต่างห้องครัวที่มองเห็นลานหน้าบ้านชัดเจน ก่อนจะแอบหยิบขวดสเปรย์ขนาดเล็กที่ส่งกลิ่นหอมฉุนรุนแรงออกจากมิติลับโดยที่ลู่จ้านกั๋วแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น สะใภ้ใหญ่หลี่ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าประตูบ้าน พร้อมกับถือตะกร้าผักเก่าๆ ทำทีเป็นมาเยี่ยม แต่สีหน้ากลับบิดเบี้ยวด้วยความริษยา นางกำลังเงื้อมมือขึ้นเตรียมจะทุบประตูอีกครั้งด้วยความโมโหที่ไม่มีใครเปิดรับ แต่ทว่า... ทันทีที่ซูฮานกดปุ่มสเปรย์ในมือเบาๆ ละอองสีม่วงจางๆ ก็ลอยผ่านรอยแตกออกไปด้านนอก พร้อมกับกลิ่นประหลาดที่ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ "ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!" เสียงจามติดต่อกันหลายครั้งดังขึ้นจากหน้าประตู สะใภ้ใหญ่หลี่ถึงกับทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นลานดิน หน้าตาบิดเบี้ยว น้ำหูน้ำตาไหลพรากออกมาพร้อมกันอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความคันยุกยิกที่แผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ราweis มีมดเป็นพันๆ ตัวกำลังไต่ยั้วเยี้ย ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบๆ ต่างพากันถอยกรูดด้วยความตกใจ พร้อมกับส่งเสียงฮือฮาขึ้นด้วยความประหลาดใจและหวาดกลัว "ตายแล้ว! นั่นสะใภ้ใหญ่หลี่เป็นอะไรไป อยู่ๆ ก็ล้มลงไปชักดิ้นชักงอ!" "หรือว่า... บ้านนี้จะมีของอาถรรพ์? ข้าบอกแล้วว่าอย่ามาหาเรื่องคนบ้านตระกูลลู่!" ลู่จ้านกั๋วมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าผ่านรอยแยกระหว่างหน้าต่าง ก่อนจะเหลือบมองภรรยาตัวน้อยที่ยืนยิ้มพึงพอใจอยู่ข้างๆ เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน "เจ้าเด็กแสบ..." เสียงทุบกระซิบกระซาบเอ่ยอย่างอ่อนใจ "เล่นงานคนอื่นแบบนี้ ไม่กลัวบาปบ้างหรือไง" "บาปอะไรกันคะ ข้าแค่สั่งสอนคนปากไม่ดีให้รู้สำนึกต่างหาก" ซูฮานหันมาสบตากับสามี รอยยิ้มหวานเชื่อมละลายความเย็นชาในแววตาของเขาจนหมดสิ้น "อีกอย่าง... คนอย่างนาง สมควรโดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังสนุกสนานกับการดูคนหน้าแตกกลางลานบ้าน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางปากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยน้ำร้อนรนของหัวหน้าหมู่บ้านที่วิ่งหน้าตั้งมาแต่ไกล "ลู่จ้านกั๋ว! ซูฮาน!แย่แล้ว! รีบออกมาดูนี่เร็ว!" ซูฮานและลู่จ้านกั๋วหันขวับไปมองหน้ากันทันที รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวเลือนหายไปในพริบตา เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของหัวหน้าหมู่บ้าน "เกิดอะไรขึ้น?" ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วแน่น เปิดประตูบ้านผางออกไปทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้า ทำเอาซูฮานที่ก้าวตามออกมาถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายร่างสูงวัยคนหนึ่งในชุดเสื้อคลุมสีเข้มขาดรุ่งริ่ง นอนหมดสติอยู่บนรถเข็นไม้ของหัวหน้าหมู่บ้าน โดยมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่ที่ขมับ และที่สำคัญ... บนนิ้วโป้งข้างขวาของชายคนนั้น มีแหวนหยกโบราณสลักลายตระกูลลู่ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อนสวมอยู่! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!