ข่าวดีที่รอคอย

กลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นซี่โครงหมูเห็ดหอมลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ แต่นั่นกลับไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสติของหลินซูฮานในยามนี้ มือเรียวที่เคยจับตะหลิวผัดอาหารด้วยความคล่องแคล่วบัดนี้สั่นเทาเล็กน้อย สายตาจดจ้องอยู่กับแผ่นกระดาษรายงานผลตรวจจากสถานีอนามัยในมือ สมองของเชฟสาวยุคปัจจุบันหมุนวนอย่างรวดเร็ว อาการคลื่นไส้ช่วงสาย ความอยากอาหารที่แปลกประหลาด และรอบเดือนที่ขาดหายไปนานกว่าสองสัปดาห์ ทุกอย่างประกอบเข้าด้วยกันจนกลายเป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด "ภรรยา... พี่กลับมาแล้วครับ วันนี้ที่กองพลจัดการฝึกซ้อม..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของลู่จ้านกั๋วจะก้าวเข้ามา ชายหนุ่มในชุดเสื้อคลุมทหารสีเขียวเข้มวางกระเป๋าเดินทางใบย่อมลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นอายความเหนื่อยอ่อนจากการทำงานหนักเจือจางลงทันทีเมื่อสายตาคมกริบกวาดมาเจอแผ่นหลังบอบบางของภรรยา เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเงียบเชียบ สวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างคุ้นเคย ปลายคางสากระคายเคืองเกยลงบนลาดไหล่พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของนาง "วันนี้ทำอะไรกินกันนะ? หอมไปถึงหน้าปากซอยเชียว" ลู่จ้านกั๋วกระซิบเสียงนุ่ม ริมฝีปากหยักลึกคลี่ยิ้มอบอุ่นที่มีให้ภรรยาคนนี้เพียงคนเดียว แต่ทว่า ร่างในอ้อมแขนกลับไม่ได้หันมาหยอกล้อหรือส่งเสียงใสๆ กลับมาเช่นเคย หลินซูฮานนิ่งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดเล็กน้อย นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับสามี ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริก มีประกายความตกใจผสมผสานกับความตื้นตันเอ่อล้นจนเกือบกลายเป็นหยาดน้ำตา ลู่จ้านกั๋วชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายแข็งค้าง หัวใจของนายทหารผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนกระตุกวาบด้วยความตระหนก เขารีบคลายอ้อมแขนแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของภรรยาไว้แน่น สายตาสำรวจตรวจตราด้วยความร้อนรน "ซูฮาน? เกิดอะไรขึ้น? ใครทำอะไรเธอ? หรือว่าแผลที่มือเมื่อวาน..." "พี่จ้านกั๋ว..." เสียงของซูฮานแหบพร่าเล็กน้อย นางกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะยกแผ่นกระดาษในมือขึ้นระดับอก "พี่อ่านนี่สิคะ..." ลู่จ้านกั๋วมองแผ่นกระดาษด้วยความงุนงง ก่อนจะกวาดสายตาอ่านข้อความลายมือหมึกซึมของหมอประจำสถานีอนามัยอย่างรวดเร็ว สมองของชายหนุ่มประมวลผลอยู่สามวินัดถ้วน— *'ตั้งครรภ์... สัปดาห์ที่หก... สุขภาพครรภ์มารดาแข็งแรงดี...'* โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องครัวชั่วขณะ ลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งค้างดั่งรูปปั้น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือหนาที่จับไหล่ภรรยาอยู่เผลอออกแรงบีบ2ข้างแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดพวยพุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ มันไม่ใช่ความตกใจกลัว แต่มันคือคลื่นความสุขมหาศาลที่หนักอึ้งและทรงพลังจนพูดไม่ออก "นี่... นี่คือ..." ลู่จ้านกั๋วอ้าปากพะงาบๆ เสียงของเขาแหบแห้งยิ่งกว่ายามอยู่ในสนามรบ "ค่ะ" ซูฮานหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา มือเรียวยกขึ้นแตะหลังมือหนาที่สั่นเทาของสามี "เรากำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วค่ะ พี่จ้านกั๋ว" สิ้นคำพูดนั้น ลู่จ้านกั๋วก็ดึงร่างของภรรยาเข้ามากอดแนบอกแน่นราวกับกลัวว่านางจะสลายหายไป อ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด ชายหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ซบใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของภรรยา ไหล่กว้างสั่นเทาน้อยๆ ขณะที่ดวงตาคู่คมเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติยินดี "พ่อ... ฉันกำลังจะได้เป็นพ่อคนแล้วจริงๆ ใช่ไหมซูฮาน?" เสียงทุ้มต่ำพึมพำซ้ำไปซ้ำมาข้างหู นางสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ลาดไหล่ของตนเอง "ใช่ค่ะ พี่กำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว และฉันก็กำลังจะเป็นแม่คนแล้วเหมือนกัน" ซูฮานซบหน้าลงกับอกเสื้อสีเขียวเข้มของสามี ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่เป็นจังหวะของเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพang ในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึก แสงไฟนีออนสว่างวาบขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ราวกับร่วมเฉลิมฉลองให้กับชีวิตใหม่ที่กำลังจะลืมตาดูโลก หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏหมวดหมู่สินค้าใหม่ 'ผลิตภัณฑ์แม่และเด็กระดับพรีเมียม' ปลดล็อกขึ้นทันทีอย่างไร้เงื่อนไข ซูฮานสัมผัสได้ถึงพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนเข้ามาบำรุงร่างกายของนางและทารกน้อยในครรภ์ ทำให้ความอ่อนเพลียเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น "ไม่ได้การแล้ว..." ลู่จ้านกั๋วผละออกจากการกอดอย่างกะทันหัน สีหน้าเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันทีราวกับกำลังเผชิญหน้ากับกองทัพข้าศึก "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป งานบ้านทั้งหมดเธอดื่มน้ำเฉยๆ ก็พอ! ไม่สิ งานในครัวเธอห้ามแตะเด็ดขาด ซี่โครงตุ๋นหม้อนี้... ไปนั่งรอเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง!" ซูฮานหลุดหัวเราะพรืดออกมาท่ามกลางคราบน้ำตา ความโอเวอร์ของสามีทหารคนนี้ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ "พี่คะ ฉันแค่ตั้งครรภ์อ่อนๆ นะคะ ไม่ใช่คนป่วยใกล้ตาย ขยับตัวแค่นี้ทำไม่ได้หรือไงคะ?" "ไม่ได้! หมอที่สถานีอนามัยบอกว่าสามเดือนแรกต้องระวังเป็นพิเศษไม่ใช่หรือไง?" ลู่จ้านกั๋วดันร่างภรรยาให้ไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวที่สบายที่สุดอย่างระมัดระวัง ราวกับนางทำมาจากแก้วเจียระไนที่เปราะบางที่สุดในโลก "เธอนั่งพักผ่อนเฉยๆ เดี๋ยวผมตักข้าวมาให้" มองดูแผ่นหลังกว้างของสามีที่กำลังวุ่นวายอยู่หน้าเตาด้วยความทุ่มเท ซูฮานก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก การทะลุมิติมาสู่ยุค 70 ที่ยากลำบากนี้ ตอนแรกนางคิดว่ามันคือบททดสอบความโหดร้ายของโชคชะตา แต่ในเวลานี้ นางกลับรู้สึกขอบคุณฟ้าดินที่ส่งลู่จ้านกั๋วมาให้ และมอบของขวัญล้ำค่าชิ้นนี้เข้ามาเติมเต็มครอบครัวของเรา อาหารมื้อเย็นเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่นและเสียงหัวเราะปนคราบน้ำตา ลู่จ้านกั๋วคอยคีบเนื้อชิ้นที่ดีที่สุดใส่ชามของภรรยาไม่หยุดปาก พร้อมทั้งวางแผนอนาคตยาวไปถึงตอนเด็กน้อยเข้าโรงเรียน ทว่า ความสงบสุขภายในบ้านพักนายทหารมักอยู่ได้ไม่นานนัก *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญของแม่เฒ่าจ้าว ป้าสะใภ้จอมเจ้าเล่ห์จากบ้านข้างๆ ที่มักจะมาสร้างความปวดหัวให้ไม่เว้นแต่ละวัน "ซูฮาน! อยู่บ้านกันหรือเปล่า? ฉันเห็นควันไฟขึ้นนึกว่าทำอะไรอร่อยๆ ฉันมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย..." ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่น รังสีความเย็นชาแผ่ออกมาจากร่างสูงทันที เขากำลังจะลุกขึ้นไปไล่แขกไม่ได้รับเชิญ แต่มือเรียวของซูฮานกลับเอื้อมไปแตะแขนเขาไว้เสียก่อน นางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแวววาววับแบบฉบับเชฟสาวผู้ไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบ "ปล่อยให้ฉันจัดการเองค่ะ..." ซูฮานกระซิบเบาๆ "ถือว่าเป็นการซ้อมมือต้อนรับป้าสะใภ้จอมวุ่นวาย ก่อนที่เราจะประกาศข่าวดีให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ก็แล้วกันนะคะ" ลู่จ้านกั๋วมองรอยยิ้มนั้นแล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มตามใจภรรยา เขาพยักหน้าช้าๆ นั่งลงรอดูการแสดงของภรรยาตัวน้อยอย่างเงียบๆ ซูฮานลุกขึ้นเดินไปที่ประตูบ้าน มือเรียวดึงสลักกลอนออกแล้วเปิดผางรับลมหนาวภายนอก โดยที่นางไม่รู้เลยว่า... ข่าวลือเรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติลับของนางกำลังจะถูกเปิดโปงโดยบุคคลที่สามที่ไม่คาดคิด! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!