ชีวิตครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

กลิ่นหอมกรุ่นของเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซอสถั่วเหลืองกับรากบัวป่าลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วบริเวณลานบ้านหลังใหม่—บ้านอิฐสีเทาสไตล์ผสมผสานระหว่างความมั่นคงแข็งแรงของยุคสมัยและความสะดวกสบายล้ำยุคที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังมิติลับ ซูฮานใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้อดินเผาใบใหญ่ด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ไอร้อนที่ลอยขึ้นกระทบผิวแก้มเนียนทำให้ใบหน้าของนางดูเปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา "พี่ใหญ่คะ! น้องรองบอกว่าอยากลองเอาเก้าอี้ไม้ตัวใหม่ไปวางไว้ใต้ต้นสาลี่หลังบ้าน ท่านแม่บอกว่าเดี๋ยวแดดจะส่องถึงหนังสือจะเหลืองนะคะ!" เสียงใสของหลินซูเม่ย น้องสาวคนเล็กที่ตอนนี้เติบโตเป็นสาวน้อยสะพรั่ง ร้องทักมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง วิ่งถือผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เข้ามาช่วยจัดโต๊ะอาหาร "บอกน้องรองด้วยว่า อย่าเพิ่งรีบเอาไปตากแดดจัด ให้เอาผ้าดิบคลุมไว้ชั้นหนึ่งก่อน ไม้เนื้ออ่อนเพิ่งทาน้ำมันเคลือบเดี๋ยวจะแตกเอาได้" ซูฮานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ขณะที่สายตากวาดมองไปรอบห้องโถงใหญ่ เสาไม้เนื้อแข็งแกะสลักลวดลายมงคลเรียบง่าย ฝ้าเพดานสูงโปร่ง และพื้นปูนขัดมันเรียบเนียนที่นางแอบใช้ผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดเกรดพรีเมียมจากซูเปอร์มาร์เก็ตมาขัดจนเงาวับ บ้านหลังนี้ไม่ใช่แค่สิ่งปลูกสร้าง แต่มันคือเครื่องพิสูจน์ว่าพวกเขาสามารถยืนหยัดขึ้นมาได้ด้วยลำแข้งของตนเอง โดยไม่ต้องก้มหัวให้สายตาริษยาของคนตระกูลหลี่สายรองอีกต่อไป ลู่จ้านกั๋วเดินก้าวเข้ามาทางประตูหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตสีเขียวขี้ม้าพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อได้รูปและรอยแผลเป็นจางๆ จากสนามรบ เขาวางเครื่องมือช่างไม้ลงบนม้านั่งอย่างเบามือ ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหาภรรยา ส่งผ้าขนหนูผืนเล็กซับเหงื่อให้โดยไม่ต้องเอ่ยคำใด สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองซูฮานด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้งที่สงวนไว้ให้„ภรรยา“เพียงคนเดียวเท่านั้น "เหนื่อยไหมคะ?" ซูฮานเอียงคอมองสามี ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ นางยื่นแก้วน้ำสมุนไพรเย็นเจี๊ยบที่แอบกดออกมาจากตู้แช่เย็นในมิติให้เขา ลู่จ้านกั๋วรับมาดื่มจนหมดรวดเดียว ก่อนจะวางแก้วลงแล้วเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่เหนื่อยเลย... มีบ้าน มีเจ้า และมีครอบครัวอยู่พร้อมหน้า พี่จะเหนื่อยได้อย่างไร" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเขาแฝงความหนักแน่นที่ทำให้หัวใจของซูฮานอุ่นวาบขึ้นมาในอก ไม่ไกลนัก หลินกั๋วเฉียง ผู้เป็นพ่อกำลังนั่งเหลาไม้ไผ่ทำกรงนกใหม่อยู่ที่ระเบียง โดยมีภรรยาคู่ยากคือนางหลิวคอยส่งน้ำและช่วยคัดแยกเมล็ดธัญพืชด้วยรอยยิ้ม รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของคนทั้งสองคลายลงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงของความทุกข์ระทมในอดีต ภาพความยากจนข้นแค้น การถูกกดขี่ข่มเหงจากญาติผู้พี่ใจร้าย และความหวาดกลัวในอนาคต ถูกกลบฝังกลายเป็นอดีตที่ห่างไกล เหลือเพียงความสงบสุขและกลิ่นอายของความอุดมสมบูรณ์ที่ลอยวนอยู่ในอากาศ "อาหารเสร็จแล้วค่ะทุกคน! ล้างมือแล้วมาทานข้าวกันเถอะ วันนี้มีขาหมูตุ๋นยาจีนบำรุงกำลัง แล้วก็ผัดผักกาดหอมกรอบๆ จากแปลงหลังบ้านเราเองนะคะ" ซูฮานเอ่ยชักชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริง เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของคนในครอบครัวประสานกันอย่างกลมกลืน ชามข้าวถูกส่งต่อ ตะเกียบกระทบกันเบาๆ กลิ่นหอมของอาหารฝีมือซูฮานกระตุ้นความอยากอาหารจนทุกคนเจริญอาหารเป็นพิเศษ น้องรองและน้องเล็กแย่งกันคีบเนื้อหมูสามชั้นที่ละลายในปากจนซูฮานต้องคอยดุเบาๆ ด้วยความเอ็นดู บรรยากาศในบ้านหลังใหญ่ช่างอบอุ่นและสมบูรณ์แบบเสียจนซูฮานเผลอคิดไปชั่วขณะว่า... โลกยุค 70 อันแร้นแค้นนี้ อาจเป็นสถานที่ที่นางสามารถปักหลักใช้ชีวิตอยู่ไปจนแก่เฒ่าได้อย่างมีความสุขจริงๆ ทว่า ความเงียบสงบอันงดงามนั้นกลับถูกทำลายลงในพริบตา เมื่อจู่ๆ เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้ซึ่งมารยาท! *ปัง! ปัง! ปัง!* "หลินซูฮาน! นังตัวดี! แกคิดว่าสร้างบ้านหลังใหญ่โตแล้วจะหลบหน้าหนีพวกฉันพ้นอย่างนั้นเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงและคุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนดังแผดทะลุเข้ามาในความเงียบ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนางหลิวแข็งค้าง ตะเกียบในมือของหลินกั๋วเฉียงร่วงลงกระทบโต๊ะเสียงดังลั่น ลู่จ้านกั๋วนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างหนาทันทีโดยสัญชาตญาณทหารผ่านศึก เขายังไม่ทันขยับตัว ซูฮานก็ยกมือขึ้นแตะแขนสามีไว้เบาๆ นางวางตะเกียบลงอย่างใจเย็น แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง เมื่อนางแง้มประตูรั้วออกไป ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างอันคุ้นเคยของป้าสะใภ้ใหญ่ที่ยืนเท้าสะเอวหน้าบูดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ข้างกายคือนายหน้าค้าที่ดินประจำตำบลและชายฉกรรจ์ท่าทางนักเลงอีกสามคนที่มีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับบนใบหน้า และที่ทำให้นางต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ... คือร่างสั่นเทาของใครบางคนในชุดสูทจีนโบราณเก่าๆ ที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ พร้อมกับเอกสารตราประทับสีแดงฉานในมือ "พวกฉันมาทวงสิทธิ์..." ป้าสะใภ้ใหญ่แค่น1ยิ้มหยัน แววตาเต็มไปด้วยความโลภละโมบ "ที่ดินผืนนี้ และบ้านหลังนี้... ตามกฎหมายแล้ว มันเป็นมรดกตกทอดที่พวกแกไม่มีสิทธิ์ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!