ความสำเร็จระดับประเทศ

เสียงกระดาษแผ่นบางถูกตวัดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ฉับ* ชัดถ้อยชัดคำ ท่าماกลางความเงียบงันของห้องประชุมคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจภูมิภาค นครหลวงปักกิ่ง สภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชาจีนชั้นดีและควันบุหรี่จางๆ ไม่ได้ทำให้หลินซูฮานรู้สึกประหม่าเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวเนียนที่ผ่านการจับตะหลิวและมีดทำครัวมาอย่างโชกโชนประสานกันอยู่บนตัก ใต้เสื้อโค้ทผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มเรียบๆ แต่ตัดเย็บอย่างประณีต "ผลิตภัณฑ์ 'ซอสพริกกระเทียมหอมหมื่นลี้' และ 'เนื้อเค็มสวรรค์' จากสหกรณ์หมู่บ้านตระกูลหลี่ มณฑลเฮยหลงเจียง... ผ่านการลงมติเป็นเอกฉันท์จากคณะกรรมการทุกท่าน" น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขามของท่านรองประธานกรรมการสมาคมอุตสาหกรรมเบาแห่งชาติ ดังขึ้นท่ามกลางสายตานับสิบชีวิตที่จับจ้องมาเป็นจุดเดียว หญิงสาววัยย่างเข้าเลขสามผู้เป็นตัวแทนเพียงหนึ่งเดียวจากภูมิภาคห่างไกล ไม่ได้แสดงอาการลิงโลดจนเนื้อเต้น รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากอิ่มระเรื่อนั้นเปี่ยมด้วยความสุขุม นุ่มลึก และทอประกายแห่งความภาคภูมิใจที่ผ่านการกลั่นกรองจากหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ที่มุมห้อง... ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกที่ปลดประจำการแล้วของลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งสงบเป็นเสาหิน ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้อง เพื่อประเมินความปลอดภัยและสายตาของบรรดาข้าราชการระดับสูงที่มองภรรยาของตน แม้ใบหน้าของเขาจะยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ตามวิสัย แต่สันรากฟันที่ขบเข้าหากันแน่นและกล้ามเนื้อบริเวณกรามที่กระตุกเล็กน้อย ก็เพียงพอที่จะบอกให้รู้ว่า หัวใจใต้ร่มผ้าสีเขียวเข้มนั้นกำลังพองโตและภาคภูมิใจในตัวหญิงสาวเบื้องหน้ามากเพียงใด ซูฮานสูดลมหายใจเข้าลึก, กลิ่นอายของความสำเร็จที่อบอวลปะปนกับกลิ่นกระดาษเอกสารเก่าๆ ช่างแตกต่างเหลือเกินกับกลิ่นควันไฟในห้องครัวแคบๆ เมื่อวันแรกที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติในห้วงจิตใต้สำนึกส่งเสียงเตือนเบาๆ คล้ายร่วมแสดงความยินดี หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนปรากฏตัวเลขยอดสะสมแต้มบุญและผลผลิตที่พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด "ขอเชิญผู้แทนหลิน... ขึ้นมารับใบประกาศนียบัตรเกียรติคุณและเหรียญทองเกียรติยศสินค้าดีเด่นประจำปีนี้ด้วยครับ" เสียงปรบมือดังเกรียวกราวขึ้น แม้จะมีบางสายตาจากตัวแทนมณฑลอื่นที่เต็มไปด้วยความริษยาและแววตาสงสัยใคร่รู้ระคนหมั่นไส้—โดยเฉพาะตัวแทนจากตระกูลโจวและกลุ่มพ่อค้าคนกลางที่เคยพยายามขัดขวางการส่งออกสินค้าของนางทุกวิถีทาง แต่ในวินาทีนี้ เสียงปรบมือเหล่านั้นกลับกลายเป็นดนตรีบรรเลงชัยชนะที่ไพเราะที่สุด ซูฮานก้าวเท้าเดินขึ้นไปบนเวทีอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวมั่นคงและสงบนิ่ง นางรับกรอบไม้สีดำที่บรรจุใบประกาศเกียรติคุณด้วยมือทั้งสองข้าง น้ำหนักของมันช่างเบาหวิวในความรู้สึก หากแต่คุณค่าและความหมายเบื้องหลังนั้นหนักหน่วงราภูเขา "สหายหลิน... สินค้าของคุณไม่เพียงแต่รสชาติยอดเยี่ยม แต่กระบวนการผลิตและการรักษาคุณภาพมาตรฐานในยุคเปลี่ยนผ่านเช่นนี้ นับเป็นแบบอย่างที่ดีเยี่ยมของทั่วประเทศ" ประธานกรรมการกล่าวชมด้วยแววตาชื่นชมอย่างแท้จริง ขณะยื่นกล่องกำมะหยี่สีแดงบรรจุเหรียญทองสลักลายรวงข้าวและฟันเฟืองให้ "ขอบพระคุณท่านประธานและคณะกรรมการทุกท่านค่ะ" ซูฮานก้มศีรษะลงน้อยๆ น้ำเสียงกังวานใสแต่หนักแน่นก้องกังวานไปทั่วห้องประชุม "ความสำเร็จนี้ไม่ได้เป็นของดิฉันเพียงผู้เดียว แต่เป็นของพี่น้องเกษตรกรในหมู่บ้านตระกูลหลี่ และแรงงานทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันพิสูจน์ให้เห็นว่า... อาหารพื้นBบ้านที่ปรุงด้วยความใส่ใจและความซื่อสัตย์ สามารถก้าวขึ้นสู่ระดับประเทศได้เช่นกันค่ะ" คำกล่าวสั้นๆ แต่ทรงพลังนี้ เรียกเสียงปรบมือที่ดังยิ่งกว่าเดิมจากกลุ่มข้าราชการสายปฏิรูปที่สนับสนุนนโยบายเศรษฐกิจเสรี ทว่า... ในขณะที่รอยยิ้มแสดงความยินดีกำลังระบายอยู่บนใบหน้าของทุกคน ลู่จ้านกั๋วที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังกลับขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนบอกให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ประตูไม้บานใหญ่ของห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันโดยไม่รออนุญาต เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก้าวเข้ามา พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างดี สีหน้าเคร่งเครียดและมีเหงื่อซึมตามไรผม แม้เขาจะพยายามรักษาท่าทีเยือกเย็นเพียงใด แต่ดวงตาที่ลุกลี้ลุกลนนั้นฟ้องชัดเจนว่ากำลังตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงหอบแฮกของเลขาธิการฝ่ายตรวจสอบคุณภาพอาหารดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น ห้องประชุมทั้งห้องพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา รอยยิ้มบนใบหน้าของตัวแทนตระกูลโจวที่นั่งอยู่แถวหลังกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับรอคอยจังหวะเวลานี้มานานแสนนาน ซูฮานหันขวับกลับไปมอง รอยยิ้มบนริมฝีปากยังไม่ทันจางหาย แต่แววตาเฉียบคมดั่งมีดผ่าตัดได้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ ร่างระหงนิ่งค้างในท่าถือกรอบประกาศนียบัตร สัมผัสได้ถึงพายุลูกใหม่ที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาทันทีที่ความสำเร็จระดับประเทศก้าวมาถึงมือ! "เกิดอะไรขึ้น สหายเฉิน พูดให้ชัดเจน!" ประธานกรรมการตบโต๊ะเสียงดังด้วยความไม่พอใจที่มีคนมาเสียมารยาทในพิธีสำคัญ เลขาธิการเฉินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ส่งสายตาหวาดหวั่นมาที่ซูฮานแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มี... มีรายงานด่วนจากศูนย์ตรวจสอบสารปนเปื้อนภาคเหนือแจ้งว่า... ผลิตภัณฑ์ 'เนื้อเค็มสวรรค์' ล็อตใหญ่ที่กำลังกระจายสินค้าไปยังปักกิ่งและเทียน진... ถูกตรวจพบสารเคมีต้องห้ามและวัตถุดิบปนเปื้อนที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพครับ!" *โครม!* เสียงเก้าอี้ถูกดันถอยหลังด้วยแรงอารมณ์ของตัวแทนตระกูลโจวที่ลุกขึ้นยืนชี้หน้าซูฮานทันที "นี่มันเรื่องอัปยศอะไรกัน! กล้าเอาของมีพิษมาหลอกลวงเบื้องสูงและประชาชนชาวจีนได้อย่างไร! สมาคมต้องถอนรางวัลนี้เดี๋ยวนี้!" ซูฮานไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางกรอบประกาศนียบัตรลงบนโต๊ะเบื้องหน้าอย่างใจเย็น ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย มองสบตากับผู้กล่าวหาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ซึ่งซ่อนความอันตรายไว้จนอีกฝ่ายต้องสะท้านเฮือก ลู่จ้านกั๋วก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดเคียงข้างภรรยา ฝ่ามือใหญ่หนาวางลงบนบ่าบอบบางของนางเบาๆ เป็นการส่งสัญญาณไร้เสียงว่า *'มีฉันอยู่ตรงนี้ ใครก็ทำอะไรเธอไม่ได้'* "สหายโจว... รีบสรุปผลเร็วกว่าผลตรวจเสียอีกนะเพคะ?" ซูฮานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงกังวานนั้นกลับกดดันให้ทั้งห้องตกอยู่ในความกดดันระลอกใหม่ "และที่สำคัญที่สุด... สินค้าล็อตนั้นยังอยู่ในคลังควบคุมความปลอดภัยที่ยังไม่เปิดซีล... ใครกันแน่ที่เป็นคนเปิดทางให้ 'สารปนเปื้อน' นั้นเข้าไปอยู่ในสินค้าของฉันได้?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!