เกมธุรกิจและการจดสิทธิบัตร

“สูตรลับซอสถั่วเหลืองหมักน้ำผึ้งของฉัน จดทะเบียนเป็นทรัพย์สินทางปัญญาต่อกรมพัฒนาอุตสาหกรรมในเมืองหลวงไว้ตั้งแต่วันที่สิบสองเดือนที่แล้ว ส่วนคุณ... คุณหลี่ชุนจู๋ สิ่งที่คุณกำลังวางขายอยู่ในร้านสหกรณ์หมู่บ้านตอนนี้ คือการละเมิดสิทธิบัตรอย่างโจ่งแจ้งค่ะ” ซูฮานวางเอกสารตราประทับสีแดงฉานลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ของหัวหน้าหมู่บ้าน เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดัง ‘ปึก’ ฟังดูหนักแน่นราวกับค้อนของผู้พิพากษา นางยืนกอดอก แววตาคมกริบดุจมีดแล่เนื้อที่ผ่านการลับมาอย่างดี จ้องมองหญิงวัยกลางคนตรงหน้าผู้มีใบหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีตับหมู หลี่ชุนจู๋สั่นเทา มือที่กุมผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบซอสสั่นระริก “นี่มัน... มันก็แค่ซอสปรุงรส จะไปมีสิทธิบัตรอะไรกัน! ยุคสมัยนี้ใครๆ ก็หมักขายกันทั้งนั้น อย่ามาขู่กันให้ยากนะนังเด็กเหลือขอ!” “กฎหมายมีไว้สำหรับผู้ที่เคารพมันค่ะ” ซูฮานกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทรงพลัง “ในเมื่อคุณไม่ยอมหยุดการจำหน่ายสินค้าที่ละเมิดสูตรลับของฉัน และยังพยายามจะนำไปขายตัดราคาในตลาดมืดด้วยวัตถุดิบคุณภาพต่ำ ดิฉันก็คงต้องขอให้เจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจเข้ามาตรวจสอบ ‘คุณภาพ’ และ ‘ที่มา’ ของซอสเหล่านี้เสียหน่อย” ลู่จ้านกั๋วซึ่งยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ภรรยาเพียงก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะเก่าไปบ้างแต่ยังดูเนี้ยบกริบแผ่รังสีคุกคามโดยไม่ต้องเอ่ยปาก เขาเพียงปรายตามองไปที่ตะกร้าซอสของหลี่ชุนจู๋ด้วยสายตาเย็นเยียบ ความเงียบของเขาน่าเกรงขามกว่าถ้อยคำด่าทอใดๆ “จ้านกั๋ว... เธอจะปล่อยให้เมียเธอมารังแกคนในหมู่บ้านแบบนี้หรือ!” หลี่ชุนจู๋หันไปหาที่พึ่งสุดท้าย เสียงแหลมสูงด้วยความตื่นตระหนก ลู่จ้านกั๋วแค่นยิ้มที่มุมปาก “ภรรยาผมพูดเรื่องกฎหมาย ส่วนผมทำหน้าที่เป็นพยานในฐานะพลเมืองดี ถ้าคุณเชื่อว่าซอสของคุณไม่ได้ก๊อปปี้สูตรใครมา ก็คงไม่มีอะไรต้องกลัวจริงไหมครับ?” ซูฮานลอบยิ้มในใจ เธอไม่ได้แค่มาตบหน้าคนขี้ก๊อปปี้ แต่เธอต้องการเปลี่ยนกติกาของเกมในหมู่บ้านนี้ การมีซูเปอร์มาร์เก็ตมิติทำให้เธอรู้ว่า ‘มูลค่า’ ของสินค้าไม่ได้อยู่ที่ตัวผลิตภัณฑ์เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ ‘มาตรฐาน’ และ ‘การจดจำทางกฎหมาย’ “คุณหลี่คะ” ซูฮานโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูอีกฝ่าย น้ำเสียงของเธอยังคงนุ่มนวลทว่าแฝงด้วยความกดดัน “ถ้าคุณยังไม่เลิกขายซอสขวดนี้ภายในวันนี้ ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายย้อนหลังตั้งแต่วันที่คุณเริ่มวางขาย คุณรู้ใช่ไหมคะว่าค่าปรับในยุคปฏิรูปนี้... มันมากกว่าเงินเก็บทั้งชีวิตของคุณรวมกันเสียอีก” หลี่ชุนจู๋ทรุดฮวบลงกับพื้น ขาของนางไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของทั้งสองคน หลังจากจัดการกับปัญหาที่ร้านค้าสหกรณ์เรียบร้อย ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินแคบๆ ในหมู่บ้าน กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้โชยมาตามลมเย็นยามบ่าย ซูฮานถอนหายใจออกมาเบาๆ ความเหนื่อยล้าเริ่มเกาะกิน แต่ความรู้สึกสะใจลึกๆ ก็เข้ามาแทนที่ “ทำไมถึงใจดีปล่อยเขาไปง่ายๆ แบบนั้นล่ะ” ลู่จ้านกั๋วถามขึ้นทำลายความเงียบ มือหนาเอื้อมมาจับมือเธอไว้แน่น ความอุ่นจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านเข้ามาในจิตใจที่เหนื่อยล้า “ไม่ได้ปล่อยหรอกค่ะ แค่ให้เขาได้รับบทเรียนที่สาสมพอที่จะไม่กล้าทำซ้ำอีก การทำลายธุรกิจของเขาทั้งหมดในคราวเดียวมันดูไร้หัวใจไปหน่อยสำหรับคนในหมู่บ้านเดียวกัน แต่ถ้าเขายังกล้าลองดี... ครั้งหน้าฉันจะไม่แค่ขู่แน่นอนค่ะ” ซูฮานตอบพลางมองท้องฟ้าสีคราม เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านพักของตนเอง ทั้งสองก็ต้องชะงัก สายตาประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย ประตูรั้วไม้ที่เคยปิดสนิท บัดนี้ถูกแง้มทิ้งไว้ และมีร่องรอยของการงัดแงะที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ซูฮานขมวดคิ้ว เธอจำได้แม่นว่าก่อนออกไป ลู่จ้านกั๋วเป็นคนล็อกกุญแจด้วยตัวเองกับมือ รอยงัดแงะที่ยังเห็นเศษเนื้อไม้สดๆ บ่งบอกว่าผู้บุกรุกเพิ่งจากไป หรืออาจจะยังอยู่ข้างใน ลู่จ้านกั๋วส่งสัญญาณให้เธออยู่ข้างหลัง เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปผลักบานประตูออกช้าๆ เสียงไม้เสียดสีดังเอี๊ยดอ๊าดบาดลึกในความเงียบ เมื่อประตูเปิดกว้าง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ซูฮานถึงกับหยุดหายใจ บนโต๊ะอาหารกลางห้องนั่งเล่น มีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ใต้มีดทำครัวของเธอที่ปักลึกจนฝังเนื้อไม้ และที่มุมห้อง... เงาร่างของใครบางคนที่ยืนหันหลังให้พวกเขากำลังถือขวดซอสสูตรลับของเธอที่เธอเก็บไว้ในตู้มิติออกมาวางไว้ตรงหน้า! "ผมบอกแล้วไงครับว่า 'ของ' ที่ได้มาง่ายๆ มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายแพงเสมอ" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยดังมาจากเงามืด ชายแปลกหน้าที่สวมหมวกปีกกว้างค่อยๆ หันมา และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ซูฮานก็แทบกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!