ปัญหาการลอกเลียนแบบสินค้า

“กลิ่นขวดดินเผานั่น... มันไม่ใช่ของจากร้านเราค่ะซิ้ม!” เสียงกระซิบที่เจือด้วยความตื่นตระหนกของอาเจินดังลอดผ่านม่านผ้าฝ้ายสีครามเข้ามาในครัวหลังร้าน หลินซูฮานชะงักมือที่กำลังตักน้ำพริกกุ้งแห้งสูตรลับลงในโหลแก้วสุญญากาศ ไอความหอมฉุนของพริกคั่วและกุ้งแห้งชั้นดีลอยอวลอยู่ปลายจมูก แต่ความรื่นรมย์ในกลิ่นอายของเครื่องเทศกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นยะเยือกที่แล่นริ้วขึ้นมาจากสันหลัง เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในความรู้สึก หลินซูฮานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นเมื่อเถ้าธุลีตรงหน้าเริ่มก่อตัวเป็นร่างของใครบางคน... ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ภาพนิมิตอันลึกลับจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตกลับถูกกระชากกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างโหดร้าย ด้วยเสียงเอะอะโهاโยนที่หน้าร้านของเธอยามบ่ายคล้อยนี้ “พวกคุณดูเอาเองเถอะค่ะ! น้ำพริกกระปุกละสี่เหมาเหมือนกัน แถมฉลากยังเขียนว่าเป็น ‘สูตรต้นตำรับตระกูลหลี่’ ชัดเจน ทำไมของที่นี่ถึงขายตั้งแปดเหมา! ปล้นกันชัดๆ!” เสียงแหลมสูงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งแผดดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มลูกค้าที่กำลังยืนออกันแน่นหนาบริเวณหน้าร้านอาหารตามสั่งของซูฮาน หลินซูฮานก้าวเท้าฉับๆ ออกมาพร้อมผ้ากันเปื้อนสีขาวที่คาดอยู่บนเอว ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว บนโต๊ะไม้หน้าร้าน มีขวดดินเผารูปทรงคุ้นตาตั้งอยู่สามขวด ฉลากกระดาษสีน้ำตาลแปะทับด้วยลายมือหวัดๆ ที่เลียนแบบตัวอักษรพู่กันจีนอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอไม่ผิดเพี้ยน แม้แต่ชื่อ ‘น้ำพริกคุณธรรมหลี่ซูฮาน’ ก็ยังถูกก๊อปปี้ไปอย่างหน้าด้านๆ แต่เมื่อซูฮานก้าวเข้าไปหยิบขวดนั้นขึ้นมาเปิดฝาดมดู เพียงเสี้ยววินาทีที่กลิ่นสัมผัสปลายประสาท ความโกรธก็พุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ ไม่ใช่... นี่ไม่ใช่ฝีมือของเธอ น้ำพริกสูตรของหลินซูฮานในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตใช้พริกภูเขาคั่วด้วยไฟอ่อน ควบคุมอุณหภูมิด้วยระบบดิจิทัลจากโลกอนาคตผสมผสานกับวัตถุดิบสดใหม่ในยุค 70 ทุกอณูมีความกลมกล่อมเผ็ดร้อนกำลังดี แต่น้ำพริกในขวดนี้กลับส่งกลิ่นเหม็นหืนของน้ำมันหมูเก่าๆ ที่ใกล้จะหมดอายุ แถมยังใส่แป้งมันลงไปเพื่อเพิ่มปริมาณ เนื้อสัมผัสเหนียวข้นราดด้วยพริกป่นราคาถูกที่กลบรสชาติอื่นเสียสนิท “นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณป้า” ซูฮานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนคนที่กำลังโวยวายชะงักไปชั่วขณะ นางพยายามควบคุมสติไม่ให้แสดงความตื่นตูมออกมา “ก็เรื่องที่ร้านเธอมันหน้าเลือดน่ะสิ!” หญิงวัยกลางคนคนเดิมเชิดหน้าขึ้น “ฉันไปซื้อมาจากตรอกหลังตลาด ซอยสาม แม่ค้าบอกว่าเป็นสูตรเดียวกับที่เจ้าของร้านนี้เอาไปส่งตามสหกรณ์การค้า แถมขายถูกกว่าครึ่งต่อครึ่ง! พวกเราเป็นชาวบ้านหาเช้ากินค่ำ เงินทุกเหมาทุกเฟินหายากนะยะ จะมาเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว!” เสียงฮือฮาจากชาวบ้านรอบข้างดังขึ้นทันที สายตาส่งความเคลือบแคลงสงสัยพุ่งตรงมาที่หลินซูฮานราวกับลูกศร หลายคนเริ่มกระซิบกระซาบ บางคนทำท่าทีลังเลว่าจะถอยหลังหนีเพราะกลัวถูกหลอก ซูฮานปรายตามองฉลากบนขวดนั้นอีกครั้ง รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว ช่างบังเอิญเสียจริง หรือนี่คือเกมสกปรกของใครบางคนที่จงใจเตะตัดขาเธอในวันที่กิจการกำลังไปได้สวย “คุณป้าคะ ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ” ซูฮานก้าวเข้าไปใกล้ หยิบขวดน้ำพริกปลอมนั้นขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่นึกรังเกียจ นางหมุนขวดดูรอบๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตาผู้กล่าวหาตรงๆ “ก่อนอื่นเลย ฉันต้องขอชื่นชมคนทำนะคะที่พยายามเลียนแบบลายมือบนฉลากของฉันได้เหมือนถึงเจ็ดส่วน แต่... น่าเสียดายนะคะที่ความโลภมักทำให้คนเรามองข้าม ‘รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ’ ไป” “เธอ... เธอหมายความว่ายังไง! จะบอกว่าฉันโกหกเหรอ!” หญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ ร้องโวยวายกลบเกลื่อน “ฉันยังไม่ได้พูดสักคำว่าคุณป้าโกหกค่ะ” ซูฮานแย้มยิ้มอ่อนหวาน แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีด “แต่คุณป้าลองดูที่ก้นขวดดินเผานี่สี่คะ... ร้านของฉันสั่งทำขวดพิเศษจากโรงเผาเครื่องปั้นดินเผาประจำตำบล มีสัญลักษณ์รูป ‘ใบบัวคู่’ ประทับอยู่ทุกใบเนื่องจากเป็นงานสั่งทำพิเศษเพื่อรักษามาตรฐานความสะอาดและคุณภาพของอาหาร แต่ขวดที่คุณป้าถือมา... เป็นขวดรีไซเคิลเกรดต่ำที่ใช้บรรจุเหล้าขาวของสหกรณ์เก่าใช่ไหมคะ?” สิ้นคำพูดของซูฮาน บรรดาชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างพากันชะโงกหน้าเข้ามามอง หลายคนร้อง “อ๋อ” ออกมาเสียงดังเมื่อเห็นก้นขวดที่บุบสลายและมีคราบเหล้าขาวติดอยู่จางๆ ใบหน้าของหญิงวัยกลางคนซีดเผือดลงทันที เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม “อีกอย่างหนึ่งนะคะ...” ซูฮานก้าวเข้าไปอีกก้าว น้ำเสียงนุ่มนวลแต่กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยหลัง “น้ำพริกกุ้งแห้งสูตรของฉัน ใช้กุ้งแห้งจากทะเลสาบหนานหลิวเนื้อแน่น ไร้สารเคมี และผ่านการเคี่ยวด้วยน้ำตาลอ้อยแท้... แต่น้ำพริกในขวดนี้ มีส่วนผสมของกากถั่วเหลืองบดละเอียดกับหัวหอมเน่าๆ ที่ถูกย้อมสีด้วยพริกป่นค้างปี ถ้าใครกินเข้าไปรับรองว่าคืนนี้ได้นอนกอดกระโถนถ่ายท้องจนถึงเช้าแน่ค่ะ! แบบนี้... ยังจะเรียกว่า ‘สูตรเดียวกัน’ อีกไหมคะ?” “อี๋! น่าขยะแขยงชะมัด!” ลูกค้าคนหนึ่งร้องอุทานออกมา รีบถอยกรูดทันทีเมื่อได้ยินคำว่าหัวหอมเน่าและกากถั่วเหลือง หญิงวัยกลางคนละลล้าละลั่ก ละล่ำละลักพูดไม่ออก นางหน้าซีดเผือดจนแทบจะเป็นลมล้มพับไปกับพื้น ถนนสายเล็กๆ หน้าezร้านกลับมาเงียบกริบอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่ซูฮานจะได้จัดการขั้นเด็ดขาดกับคนสร้างความปั่นป่วน ร่างสูงใหญ่คุ้นตาในชุดเสื้อโค้ทกันหนาวสีเขียวเข้มของนายทหารปลดประจำการก็แหวกฝูงชนเข้ามา ลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหลังภรรยา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววับวาวกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดเพียงแวบเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้ง เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่รัศมีกดดันและความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม ทำให้หญิงวัยกลางคนผู้ก่อเรื่องถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นโดยอัตโนมัติ “ใครส่งเจ้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังของลู่จ้านกัณฑ์เอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ แต่ราชาแห่งสนามรบกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาวเหน็บลงถนัดตา “ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่อง! มีคนจ้างฉันมาสี่เหมาให้เอาขวดนี้มาโวยวายหน้าร้านต่างหาก!” สุดท้ายความกลัวก็เอาชนะทุกสิ่ง หญิงคนนั้นปล่อยโฮออกมาซัดทอดความผิดทันที “เขาบอกว่าถ้าทำสำเร็จจะให้เงินอีกหนึ่งหยวน!” ซูฮานหรี่ตามองภาพตรงหน้า รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย นางรู้ทันทีว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการค้าขายตัดราคาทั่วไป แต่มีเงื่อนงำบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน หรืออาจจะ... เกี่ยวข้องกับอดีตอันดำมืดที่นางยังไม่ได้สะสาง ในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังจะคลี่คลาย ลู่จ้านกั๋วก็ก้มลงหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่หล่นออกจากกระเป๋าเสื้อของหญิงวัยกลางคนขึ้นมา เขากางมันออกดูเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะส่งต่อให้ภรรยาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตากลมโตของหลินซูฮานกวาดมองลายมือบนกระดาษแผ่นนั้น หัวใจของนางกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม... นั่นไม่ใช่ลายมือของชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นตราประทับประจำตระกูล ‘หลิน’ สายรอง—บ้านใหญ่ที่เคยขับไล่นางและแม่เลี้ยงใจร้ายคู่นั้นออกจากตระกูลอย่างไม่ใยดี! และที่น่าตกใจไปกว่านั้น... มีชื่อของบุคคลคนหนึ่งถูกเขียนกำόไว้ด้วยหมึกสีแดงสดที่มุมกระดาษ—บุคคลที่ควรจะตายไปในเหตุการณ์เพลิงไหม้โรงงานเมื่อสัปดาห์ก่อนอย่างไร้ร่องรอย! หลินซูฮานพลันสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ในขณะที่เงาร่างลึกลับในนิมิตเมื่อครู่ซ้อนทับเข้ามาในหัว สมองของนางประมวลผลด้วยความเร็วสูง เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และลิ้มรสชาติชีวิตไปพร้อมกับหลินซูฮานนะคะ!