สงครามประสาทในครัวเรือน

กลิ่นควันไฟจากฟืนไม้สนที่ลอยตลบอบอวลอยู่หน้าห้องครัวตระกูลหลี่ในยามสายนั้น ช่างน่ารำคาญใจเสียเหลือสำหรับคนที่มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ ไป๋ชิงเหอจงใจสวมเสื้อกันหนาวสีแดงสดตัวเก่ง ซึ่งเป็นเฉดสีที่ตัดกับความหม่นหมองของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง นางกำลังยืนถือตะหลิวไม้อยู่หน้าเตา ดัดแปลงท่าทางให้ดูนุ่มนวลอ่อนหวานราวกับหญิงสาวผู้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม ทว่าดวงตาเรียวรีคู่นั้นกลับคอยเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่เป็นระยะ เพื่อคอยดูว่าลู่จ้านกั๋ว นายทหารผู้เงียบขรึมและมีอนาคตไกลคนนั้น จะเดินกลับมาจากแปลงนาหรือยัง "น้องชิงเหอ ขยับไปหน่อยเถอะ เดี๋ยวคราบเขม่าจะติดเสื้อผ้าสวยๆ ของเจ้าหมด" ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยปากแซวพร้อมกับหัวคิกคัก ยัดเยียดบทบาทแม่ศรีเรือนให้หญิงสาวอย่างออกหน้าออกตา "ดูสิ แค่ต้มซุปกระดูกหมูกลิ่นก็หอมโชยไปถึงบ้านท้ายซอยแล้ว แบบนี้สิถึงเรียกว่าเกิดมาเพื่อเป็นภริยาของทหารหาญ ไม่เหมือนกับคนบางคน... วันๆ เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในห้อง ทำตัวราวกับคุณหนูตกยาก ทั้งที่ตบเท้าเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านนี้ในฐานะสะใภ้เหมือนกันแท้ๆ" ไป๋ชิงเหอยิ้มรับคำเยินยอด้วยความพึงพอใจ นางแกล้งถอนหายใจเบาๆ อย่างผู้มีจิตใจงดงาม "อย่าพูดแบบนั้นเลยค่ะป้าสะใภ้ พี่ซูฮานคงเหนื่อยจากการเดินทางไกลจริงๆ ฉันแค่อยากแบ่งเบาภาระในบ้านบ้างก็เท่านั้นเองค่ะ อีกอย่าง... อาหารฝีมือฉัน ถึงจะสู้ภรรยาตัวจริงไม่ได้ แต่ก็ทำด้วยความตั้งใจนะคะ" น้ำเสียงของนางดัดให้หวานหยด ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณแผนการร้าย เรื่องที่ไป๋ชิงเหอล่วงรู้เกี่ยวกับ "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" ของหลินซูฮานนั้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เมื่อคืนก่อน ตอนที่นางแอบย่องไปขโมยเศษกระดาษจดรายการของในห้องเก็บของ นางบังเอิญเห็นซูฮานดึงกล่องนมกระป๋องและลูกอมรสแปลกประหลาดออกมาจากความว่างเปล่า! ความตกใจในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความโลภและริษยาอย่างรุนแรง ของวิเศษเช่นนั้น... สมควรเป็นของสตรีผู้สูงส่งอย่างนางต่างหาก ไม่ใช่ผู้หญิงบ้านๆ ที่ทำเป็นเพียงแค่ถือกระทะ! ในจังหวะนั้นเอง ฝ่ายตรงข้ามที่ถูกพาดพิงก็ก้าวเท้าเข้ามาในครัวอย่างเงียบเชียบ หลินซูฮานสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอางใดๆ ทว่าผิวพรรณกลับผุดผ่องเปล่งปลั่งด้วยสุขภาพที่ดี ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองสภาพในครัวแวบเดียว ก็จับพิรุธทุกอย่างได้ทันที นางไม่ได้เอ่ยทักทาย หรือแสดงอาการโกรธเกรี้ยวอย่างที่ไป๋ชิงเหอจินตนาการไว้ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของซูฮานกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างน่าประหลาด "ซุปกระดูกหมูเคี่ยวไฟอ่อน... ใส่ขิงแก่มากเกินไปสามส่วน และลืมลวกเลือดหมูทิ้งก่อนนำมาต้มสินะคะ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทำให้มือที่ถือตะหลิวของไป๋ชิงเหอชะงักกึก นางหันขวับมามองด้วยความไม่พอใจ "พี่ซูฮาน หมายความว่าอย่างไรคะ? ฉันตั้งใจทำให้อาหารมื้อนี้ต้อนรับพี่จ้านกั๋ว..." "ตั้งใจ... แต่ไร้รสนิยมค่ะ" ซูฮานสวนกลับทันควันโดยไม่ไว้หน้า ร่างบางเดินเข้าไปใกล้เตาไฟ กลิ่นหอมจางๆ จากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตลอยวนเวียนอยู่ในอากาศรอบตัวนาง "กระดูกหมูที่เจ้าเอามาทำ เป็นส่วนซี่โครงแก่ที่มีไขมันสะสมหนา หากไม่ต้มล้างคาวและตุ๋นด้วยไฟแรงเพื่อรีดไขมันออกก่อน น้ำซุปจะขุ่นและมีกลิ่นสาบปนเปื้อน รสชาติแบบนี้ ต่อให้ใส่เกลือเพิ่มอีกครึ่งช้อนโต๊ะ ก็กลบกลิ่นคาวสาบโคลนของหมูตัวนี้ไม่หมดหรอกค่ะ" ไป๋ชิงเหอหน้าเสีย สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ถูกหักหน้าต่อหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ "ถ้าพี่เก่งนัก ก็ทำเองสิคะ! มายืนวิจารณ์คนอื่นแบบนี้ มันง่ายเกินไปหน่อยไหม!" "ได้สิคะ" ซูฮานก้าวเข้าไปแทนที่ นางปัดมือไล่ไป๋ชิงเหอให้ออกห่างจากเตาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังไล่แมลงวันตัวหนึ่ง "ในเมื่อเจ้าบอกว่าอยากทำตัวเป็นแม่ศรีเรือนนัก ฉันจะเมตตาสอนบทเรียนราคาแพงให้สักบท... ว่าการทำอาหารให้อร่อยจนคนกินลืมไม่ลงนั้น เขาทำกันอย่างไร" บรรยากาศในครัวตึงเครียดขึ้นมาทันที ป้าสะใภ้ใหญ่ถอยกรูดไปแอบมองที่มุมห้อง ไม่กล้าส่งเสียงแทรกแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวและท่าทางที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของหลินซูฮาน ซูฮานเปิดประตูตู้ไม้เก่า ลึกลงไปภายใต้สายตาของทุกคน นางหยิบวัตถุดิบธรรมดาๆ ที่เตรียมไว้ ออกมาจัดการด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ปลายมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ทับ-ทับ-ทับ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอดั่งบทเพลงประสานเสียง การซอยขิงและต้นหอมบางเฉียบระดับเสมอกันทุกชิ้น ทำให้แม้แต่ไป๋ชิงเหอยังต้องอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดีที่ซูฮานแอบหยิบสับเปลี่ยนมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตถูกโรยลงไปในหม้อดินเผาอย่างแนบเนียน เสียงน้ำซุปเดือดปุดๆ พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่ลอยฟุ้งไปทั่วทั้งเรือนครัว กลิ่นหอมหวานของเนื้อหมูตุ๋นผสานกับกลิ่นอายสมุนไพรจีนจางๆ ช่างทรงพลังเสียจนต่อให้เป็นคนใจแข็งแค่ไหน ก็อดที่จะกลืนน้ำลายตามไม่ได้ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ลู่จ้านกั๋วในชุดเสื้อโค้ททหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินเล็กน้อยก้าวเข้ามา สีหน้าของเขาเรียบเฉยตามวิสัย แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู จมูกโด่งเป็นสันก็ฟุดฟิดสูดกลิ่นหอมลึกล้ำนั้นทันที สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วครัว ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของภรรยาที่กำลังยืนคนซุปด้วยท่าทางสง่างาม ไป๋ชิงเหอรีบปรับสีหน้าให้กลับมาน่าสงสารทันที นางก้าวเข้าไปหาลู่จ้านกั๋วพร้อมกับส่งเสียงออดอ้อน "พี่จ้านกั๋ว กลับมาเหนื่อยๆ ใช่ไหมคะ? ฉันตั้งใจทำซุปกระดูกหมูร้อนๆ ไว้รอ..." ทว่า ลู่จ้านกั๋วกลับเดินผ่านร่างของไป๋ชิงเหอไปอย่างไม่ไยดี ราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุ เขาก้าวตรงไปยังหน้าเตา โอบเอวบางของหลินซูฮานจากด้านหลังตามสัญชาตญาณความคุ้นเคย ปลายคางได้รูปวางลงบนลาดไหล่ของนางเบาๆ สายตาทอดมองหม้อซุปด้วยความพึงพอใจ "เหนื่อยไหม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามชิดใบหูของภรรยา โดยไม่แม้แต่จะชายตามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ยืนหน้าชาอยู่ข้างเตา ซูฮานชะงักไปเล็กน้อย นางเหลือบมองสามีที่วันนี้ดูจะมีลูกอ้อนแปลกๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วตักซุปใส่ชามยื่นให้เขา "ยังไม่ทันเหนื่อยหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณชิมฝีมือฉันแล้ว... คืนนี้คงต้องเหนื่อยช่วยฉันเคลียร์บัญชีเรื่องแปลกๆ ที่มีคนแอบรู้อีกยาวเลยล่ะค่ะ" ดวงตากลมโตของหลินซูฮานหันกลับไปสบตาเข้ากับไป๋ชิงเหอที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ!