ความลับในซูเปอร์มาร์เก็ต

เสียงก๊อกแก๊กของซี่กรงไม้เก่าๆ ในห้องเก็บฟืนดังลอดเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย หลินซูฮานไม่ได้ขยับตัวทันทีที่ลืมตา นางยังคงนอนนิ่งอยู่บนกองฟางแห้งที่ทั้งแข็งและมีกลิ่นอับชื้น ทว่าดวงตากลับคมกริบ กวาดมองไปรอบห้องมืดทึบที่มีเพียงแสงรำไรลอดผ่านรอยแตกของผนังดินเหนียว นี่คือยุคเจ็ดสิบ—ยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารหายากยิ่งกว่าทองคำ และมนุษย์พร้อมจะแว้งกัดกันได้ทุกเมื่อเพื่อความอยู่รอด สตรีเจ้าของร่างเดิมนามเดียวกันนี้เพิ่งถูกตระกูลหลี่ผู้เป็นญาติฝ่ายพ่อ หลอกต้มตุ๋นและผลักไสให้แต่งงานล้างซวยกับทหารพิการผู้หนึ่งเพื่อแลกกับแป้งข้าวโพดถุงเดียว "คิดจะใช้ข้าเป็นบันไดไต่เต้าแล้วถีบทิ้งงั้นหรือ... ฝันไปเถอะค่ะ" ซูฮานแค่นยิ้มหยันในลำคอ นางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่ร้องโครกคราประท้วงความหิวโหย ความทรงจำของเชฟสาวมือหนึ่งจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดผสานเข้ากับเจ้าของร่างเดิมอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้นางข้ามมิติมาพร้อมกับ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ' ที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณ นางย่อมไม่ยอมใช้ชีวิตอย่างอนาถาให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำเด็ดขาด หญิงสาวหลับตาลงตั้งสมาธิ เพียงชั่วพริบตา... สติของนางก็วูบเข้าสู่พื้นที่สีขาวสว่างจ้า กลิ่นหอมสะอาดของเครื่องปรับอากาศและกลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังอบใหม่พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที เบื้องหน้าของนางคืออาณาจักรส่วนตัว—ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่สามชั้นที่ถูกหยุดเวลาไว้ ชั้นแรกเป็นโซนอาหารสดและเครื่องปรุงรส ชั้นที่สองเป็นของใช้ในครัวเรือนและเสื้อผ้า และชั้นที่สามคือคลังเวชภัณฑ์และสินค้าเบ็ดเตล็ด ซูฮานก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินที่เรียงรายไปด้วยชั้นวางสินค้า ดวงตาคู่สวยเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความตื่นตะลึงระคนยินดี แป้งสาลีเนื้อละเอียด น้ำมันพืชบริสุทธิ์ เนื้อหมูสามชั้นแช่แข็งคุณภาพเยี่ยม น้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ แม้กระทั่งเครื่องเทศหายากในยุคนี้อย่างพริกเสฉวนและโป๊ยกั๊ก ก็มีกองอยู่เต็มชั้นวางราวกับภูเขาเลากา "สมบัติล้ำค่า... นี่มันคือขุมทรัพย์ชัดๆ ค่ะ" นางพึมพำกับตัวเองขณะหยิบถุงแป้งสาลีน้ำหนักสิบกิโลกรัมขึ้นมาพิจารณา ความคิดในหัวหมุนติ้วอย่างรวดเร็ว ในยุคที่ตั๋วอาหารและคูปองปันส่วนคือตัวกำหนดชะตาชีวิต การนำเอาวัตถุดิบเหล่านี้ออกไปโต้งๆ ย่อมเป็นภัยมหันต์ มีหวังนางคงถูกกล่าวหาว่าเป็นไส้ศึกหรือพวกเก็งกำไรจนถูกจับตัวไปเข้าค่ายดัดสันดานเป็นแน่ การจะใช้สอยสิ่งเหล่านี้จึงต้องทำอย่างแนบเนียน และ "อาหาร" คืออาวุธที่ดีที่สุดในการเปิดทาง ซูฮานเลือกหยิบแป้งสาลีคุณภาพดีออกมาหนึ่งถุงเล็ก น้ำมันหมูหนึ่งกระปุก และต้นหอมสดจากโซนผักออร์แกนิก นางตัดสินใจแล้วว่า ในเมื่อคืนนี้จะต้องเผชิญหน้ากับสามีในนามที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาและดุดันอย่าง ลู่จ้านกั๋ว นางจำเป็นต้องสร้างความประทับใจแรกที่สามารถซื้อใจอีกฝ่ายได้เสียก่อน สตรีที่ดีในยุคนี้ต้องมีความสามารถในการเอาตัวรอด และการทำให้อาหารธรรมดาๆ กลายเป็นโอชะ ย่อมเป็นก้าวแรกที่ทรงพลังที่สุด จิตสำนึกดึงนางกลับสู่ความเป็นจริงในห้องเก็บฟืนกลิ่นอับ ซูฮานซ่อนแป้งและน้ำมันไว้ในมิติเดิม แต่แอบหยิบแป้งหยาบก้นครัวที่เจ้าของร่างเดิมซ่อนไว้ติดย่ามเก่าๆ ออกมาผสมกับแป้งสาลีคุณภาพเยี่ยมในสัดส่วนที่พอเหมาะ เพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกตจนเกินไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ย่างก้าวใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงเปิดประตูไม้เอี๊ยดอาด ลู่จ้านกั๋วยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มที่ดูเก่าซีด ใบหน้าคมคายมีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านโหนกแก้ม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรวจนางด้วยความระแวงและเย็นชา ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ ทั้งสิ้น "ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปตักน้ำ กวาดลานบ้านซะ บ้านตระกูลลู่ไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย ซูฮานเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือร้องไห้คร่ำครวญเหมือนที่เขาคาดคิดไว้แม้แต่น้อย "ค่ะ... ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ" นางตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ผิดวิสัยสตรีขี้ขลาดที่เขาเคยได้ยินคำร่ำลือ ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เขากำลังจะหันหลังเดินหนี แต่ทว่า... จู่ๆ กลิ่นหอมบางเบาของแป้งสาลีคั่วและน้ำมันหมูกลับโชว์โฉยออกมาจากตัวของหญิงสาว ทั้งที่นางยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ! ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนางโดยไม่ทันตั้งตัว ก้มหน้าลงสูดดมกลิ่นกายที่เจือจางนั้นใกล้ๆ จนซูฮานต้องผละถอยหลังด้วยความตกใจ "เธอ... ไปเอาแป้งมาจากไหน?" เสียงทุ้มกดต่ำคาดคั้น พร้อมกับมือหนาที่คว้าข้อมือนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!