แผนการกลั่นแกล้งที่ไม่เป็นผล

"กระดาษแผ่นบางๆ แค่ไม่กี่เซนติเมตรแผ่นนี้ มีน้ำหนักมากพอจะพลิกคว่ำทั้งหมู่บ้านตระกูลหลี่ได้เลยทีเดียวค่ะคุณพี่ชาย" ซูฮานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับจนขึ้นเงา ในมือเรียวบางของนางถือโทรเลขฉบับล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากสถานีโทรเลขประจำคอมมูน ปลายกระดาษยังคงหลงเหลือความอุ่นจากเครื่องพิมพ์สัญญาณ ส่งกลิ่นอายของความปั่นป่วนที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้า ลู่จ้านกั๋วยืนนิ่งสงอยู่เบื้องหลัง ร่างกายกำยำในชุดเสื้อแจ็กเกตสีเขียวขี้ม้าก้าวเข้าไปใกล้ภรรยาอย่างเงียบเชด มือใหญ่หนาวางลงบนไหล่บอบบางเบาๆ เป็นการถ่าย1ทอดความมั่นคงและอบอุ่น ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ แต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องครัวที่เพิ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของแป้งซาลาเปาทอดและน้ำซุปกระดูกหมูเข้มข้น "พวกเขาคิดว่าส่งคนมาสร้างความวุ่นวายที่ร้านอาหารเล็กๆ ของเราในหมู่บ้าน จะทำให้ฉันไขว้เขวได้สินะคะ" ซูฮานแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ย้อนกลับไปเมื่อช่วงสายของวันเดียวกันนี้เอง บรรยากาศหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตมิติและร้านอาหารของซูฮานควรจะคึกคักไปด้วยชาวบ้านที่มารอซื้อสินค้าและลิ้มลองบะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรพิเศษ ทว่ากลับมีกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาแปลกถิ่นสามคนเดินเก้ๆ กังๆ เข้ามา หนึ่งในนั้นแกล้งทำเป็นสะดุดล้มทำเข่งใส่ไข่ไก่สดเกือบสามสิบฟองแตกกระจายส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับส่งเสียงโวยวายกล่าวหาว่าร้านของนางขายของไม่มีคุณภาพ ทำให้ลูกค้าตื่นตระหนก ทว่า... มีหรือที่เชฟอัจฉริยะผู้ผ่านสมรภูมิชีวิตมาทั้งสองภพจะหลงกลอุบายตื้นเขินเช่นนั้น? ซูฮานไม่ได้เอ่ยปากไล่ หรือแม้แต่แสดงอาการตื่นตระหนก นางเพียงแต่ก้าวเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสง่างาม รอยยิ้มการค้าที่เปี่ยมด้วยความเป็นมิตรประดับอยู่บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ แต่วาจานั้นกลับเฉียบคมราวกับศาตตรา "โอ้... ไข่ไก่สดจากฟาร์มสหกรณ์คอมมูนหงส์แดง ช่างน่าเสียดายจริงๆ นะคะท่านพี่" ซูฮานเอ่ยกับชายฉกรรจ์หัวโจกที่กำลังตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ "แต่เอ... แปลกจังเลยนะคะ ไข่ไก่ชุดนี้ทางสหกรณ์เพิ่งส่งมอบให้ฉันเมื่อเช้าตรู่ เปลือกไข่ยังมีความชื้นของไอน้ำในเล้าอยู่เลย แต่ทำไมไข่ที่แตกคาพื้นของพวกท่าน ถึงมีกลิ่นอรับของน้ำมันก๊าดและผงปูนขาวเจือปนอยู่ล่ะคะ? หรือว่า... ไก่ที่เล้าของพวกท่านออกไข่มาเป็นสารเคมีกันแน่?" เสียงฮือฮาจากชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบด้านดังขึ้นทันที หลายคนเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ และเมื่อลู่จ้านกั๋วที่ยืนกอดอกอยู่มุมเสาก้าวออกมารังสีอำมหิตแบบทหารผ่านศึกก็แผ่ซ่านจนชายฉกรรจ์ทั้งสามหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นโดยไม่ต้องลงไม้ลงมือเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายพวกมันจึงต้องสารภาพออกมาทั้งน้ำตาว่า มี "คุณหนูรองตระกูลหลี่" และ "สะใภ้ใหญ่บ้านเดิม" เป็นผู้จ้างวานให้มาป่วน เพื่อทำลายชื่อเสียงร้านอาหารของซูฮานไม่ให้ลืมตาอ้าปากได้ "พวกเขาส่งหมาป่ามาลองเชิง แต่คงไม่คิดว่าเราจะเลี้ยงเสือไว้ข้างกายสินะคะ" ซูฮานพับกระดาษโทรเลขเก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยทอประกายล้ำลึก "ท่านพ่อที่ควรจะตายไปในเขตยุทธบริเวณภาคใต้เมื่อสิบปีก่อน... กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับอำนาจทหารในมือ ช่างเป็นพล็อตเรื่องที่น่าสนใจเสียจริงค่ะ" "ไม่ว่าพวกเขาจะมาด้วยเจตนาอะไร หากแตะต้องเธอ... ต้องผ่านศพฉันไปก่อน" เสียงทุ้มต่ำของลู่จ้านกัวัพูดลอดไรฟันออกมาด้วยความจริงจัง แววตาของสามีผู้เงียบขรึมเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่ออำนาจเบื้องสูงใดๆ ทั้งสิ้น ซูฮานหันกลับมามองสบตาชายหนุ่ม มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างซาบซึ้ง นางรู้ดีว่าในยุคสมัยที่การเมืองและชนชั้นยังคงเป็นเครื่องพันธนาการผู้คน การปรากฏตัวของตระกูลเดิมย่อมนำพาพายุลูกใหญ่มาสู่ชีวิตสงบสุขของพวกเขาสองคนอย่างแน่นอน แต่ทว่า... นางในตอนนี้ไม่ใช่ซูฮานคนเดิมผู้ไร้ทางสู้ นางมีซูเปอร์มาร์เก็ตมิติที่บรรจุสินค้าอุปโภคบริโภคแห่งอนาคต มีความรู้ความสามารถ และที่สำคัญที่สุด... นางมีสามีที่พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเสมอ "กลัวอะไรกันล่ะคะคุณพี่ชาย ในเมื่อพวกเขาส่งบัตรเชิญให้เราเล่นเกมใหญ่ถึงที่... เราก็แค่เตรียมสำรับอาหารต้อนรับให้สมเกียรติพวกเขาหน่อยเป็นไร" ซูฮานกล่าวพร้อมกับหมุนตัวกลับไปยังเคาน์เตอร์ครัว มือเรียวหยิบวัตถุดิบสดใหม่ออกมาจากมิติลับ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "คืนนี้... เรามาทำ 'เป็ดปักกิ่ง' และ 'ซุปโสมตุ๋นยาจีน' รอรับแขกผู้สูงศักดิ์กันเถอะค่ะ รับรองว่ารสชาตินี้ จะทำให้พวกเขาจดจำไปจนวันตายเลยทีเดียว" บรรยากาศในห้องครัวกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ทว่าภายใต้ความเงียบงันนั้น กลับเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งกำลังดังขึ้นเรื่อยๆ ที่หน้าประตูด้านนอก... เสียงเคาะประตูสามครั้งดังสนั่นท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล ราวกับเป็นการประกาศว่า "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" ได้เดินทางมาถึงหน้าบ้านแล้ว... และเงาร่างที่ทาบทับอยู่หลังบานประตูไม้เก่าๆ นั้น ก็ทำให้ลมหายใจของคนทั้งคู่ต้องสะดุดกึกลงทันที! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ซูฮานเสมอมานะคะ!