ตบหน้าแม่สามีจอมเอาเปรียบ

"ถ้าบ้านหลังนี้ยังยึดถือระบบอาวุโสเพื่อกดขี่คนไม่มีทางสู้ งั้นกฎเกณฑ์ไร้สาระพวกนั้น ก็สมควรถูกเผาให้เป็นจุลไปพร้อมกับฟืนในเตาเสียให้หมดค่ะ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนทุกคนในบ้านตระกูลลู่ต่างกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ลู่จ้านกั๋วยืนตระหง่านอยู่ตรงธรณีประตู ร่างกายกำยำในชุดเสื้อผ้าทหารสีเขียวเข้มที่แม้จะปลดประจำการแล้ว แต่รัศมีน่าเกรงขามกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องครัวคับแคบ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเพรียวบางของหลินซูฮานที่ยืนถือตะหลิวเก่าๆ อยู่หน้าเตาไฟ ป้าสะใภ้ใหญ่ที่เมื่อครู่ยังยืนเท้าเอวเชิดหน้าชูตา ตอนนี้กลับหดคอลงโดยอัตโนมัติ นางหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความตื่นกลัว พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติ "อ้าว... อาตง เจ้ากลับมาพอดีเลย แม่แค่... แค่กำลังสั่งสอนสะใภ้รองเรื่องงานบ้านงานเรือน นางแต่งเข้ามาตั้งหลายวัน ไม่ยอมช่วยทำอะไรเลย ข้าวของในบ้านก็ร่อยหรอลงทุกที พวกเราตระกูลลู่ไม่ใช่สถานสงเคราะห์นะ ที่จะเลี้ยงคนขี้เกียจไว้กินเปล่าๆ" หลินซูฮานแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางไม่ได้ปริปากเถียงสักคำตั้งแต่เมื่อครู่ ปล่อยให้บ้านใหญ่แสดงละครตบตามาพอสมควรแล้ว เป้าหมายของพวกเขาก็แค่ต้องการบีบให้นางคายเงินเก็บก้อนสุดท้าย และยอมก้มหัวทำงานเป็นทาสรับใช้ในบ้านหลังนี้ แต่ฝันไปเถอะค่ะ! คนอย่างหลินซูฮาน อดีตเชฟมือทองและนักบริหารซูเปอร์มาร์เก็ตอัจฉริยะ ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น "สะใภ้รองขี้เกียจ หรือว่าสะใภ้ใหญ่กลัวว่าความลับเรื่องที่แอบยักยอกแป้งสาลีของหลวงไปซ่อนไว้ในห้องใต้หลังคาจะถูกเปิดเผยกันแนคะ?" หลินซูฮานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับม่วงในทันที นางกรี๊ดลั่น "นังตัวดี! แกพูดจาเหลวไหลอะไร! ปากพล่อยๆ แบบนี้ สมควรโดนตบสั่งสอนเสียบ้าง!" พูดยังไม่ทันขาดคำ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็พุ่งตัวเข้ามาหมายจะตบหน้านางทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มือหยาบกร้านนั้นยังไม่ทันเข้าใกล้รัศมีหนึ่งเมตร มือหนาใหญ่ของลู่จ้านกั๋วก็คว้าข้อมือของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้นางส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด "พอได้แล้ว!" ลู่จ้านกั๋วเอ่ยเสียงต่ำ แววตาดุดันจนป้าสะใภ้ใหญ่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา "ซูฮานเป็นภรรยาผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องนาง" ซูฮานชำเลืองมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนบังลมฝนให้นาง ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างไหลผ่านเข้ามาในหัวใจ... ความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับจากโลกใบเดิม ค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาทีละน้อย "ในเมื่อพวกท่านตั้งใจจะให้ฉันอดข้าว และไม่ยอมแบ่งเสบียงในครัวให้ฉันกับพี่จ้านกั๋ว..." หลินซูฮานวางตะหลิวลง นางเดินไปหยิบเข่งไม้เก่าๆ ที่มุมห้อง ท่าทางมั่นอกมั่นใจจนทุกคนต้องขมวดคิ้วสงสัย "งั้นพวกเราก็ต่างคนต่างอยู่ค่ะ วันนี้... ฉันจะแสดงให้ดูว่า ต่อให้ไม่มีเศษข้าวติดก้นหม้อของบ้านใหญ่ หลินซูฮานคนนี้ก็สามารถทำอาหารที่หอมฟุ้งจนคนทั้งหมู่บ้านต้องกลืนน้ำลายได้!" สิ้นเสียงของนาง ซูฮานก็แสร้งทำเป็นหยิบของจากใต้โต๊ะ แต่มือข้างหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในร่มเงาของตู้กับข้าว ได้เชื่อมต่อกับระบบ "ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ" เรียบร้อยแล้ว ปลายนิ้วเรียวสวยสัมผัสโดนชั้นวางสินค้าดิจิทัลในมิติลับ พริบตาเดียว เนื้อหมูสามชั้นติดมันชั้นดี หอมแดงจีน พริกแห้งเสฉวน น้ำตาลกรวด และเครื่องเทศลับเฉพาะที่หาไม่ได้ในยุค 70 นี้ ก็ถูกย้ายเข้ามาอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ภายใต้การบังตาอย่างแนบเนียน กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องเทศคุณภาพสูงโชยออกมาวูบหนึ่ง จนลู่จ้านกั๋วที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดถึงกับกะพริบตาปริบๆ เขามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงนสนเท่ห์ แต่กลับเลือกที่จะไม่ซักไซ้ ไล่สายตากวาดมองเพื่อคอยคุ้มกันให้อย่างรู้ใจ หลินซูฮานจุดไฟใส่เตาถ่านเก่าๆ ควันสีเทาลอยโขมงขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะจางหายไป นางเริ่มจัดการกับเนื้อหมูสามชั้น หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมลูกเต๋าขนาดพอดีคำอย่างคล่องแคล่ว เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดัง *ทุบๆๆ* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงบทเพลงแห่งการเอาชีวิตรอด นางโยนหมูสามชั้นลงไปในหม้อดินเผาโดยไม่ใช้น้ำมัน เพื่อรีดน้ำมันส่วนเกินออก เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับกลิ่นหอมของไขมันหมูที่เริ่มละลายผสานเข้ากับความร้อน ทันใดนั้น กลิ่นหอมเย้ายวนใจก็เริ่มแผ่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทะลุกำแพงดินเหนียวของห้องครัว ลอยออกไปสู่ลานบ้าน และกระจายตัวไปตามสายลมยามเย็นที่พัดผ่านหมู่บ้านตระกูลลี่ ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมของ "หมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับเฉพาะ" ก็อบอวลไปทั่วบริเวณ บ้านใหญ่ที่กำลังนั่งรอเวลาเยาะเย้ยสะใภ้รองอดตาย ถึงกับชะงักค้างกันถ้วนหน้า ป้าสะใภ้ใหญ่ ลุงใหญ่ รวมถึงบรรดาญาติๆ ที่นั่งล้อมวงกันอยู่บ้านเดิม ต่างสูดจมูกฟุดฟิด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง กลิ่นอะไรกันนี่?! มันไม่ใช่กลิ่นข้าวต้มเจือจางหรือน้ำซุปผักป่าแบบที่บ้านพวกเขากินกันทุกวัน แต่มันคือกลิ่นเนื้อ! กลิ่นเนื้อสัตว์ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม คลุกเคล้าด้วยเครื่องเทศชั้นดีที่แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังหาทานได้ยาก! กลิ่นหอมนี้รุนแรงเสียจนเด็กๆ บ้านใหญ่เริ่มส่งเสียงร้องงอแงอยากกินข้าว ส่วนผู้ใหญ่เองก็น้ำลายสอจนต้องกลืนน้ำลายเอืือกใหญ่ด้วยความอิจฉาริษยา หลินซูฮานตักหมูตุ๋นสีแดงฉ่ำเงางามใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ควันร้อนๆ พวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมที่เตะจมูกจนคนข้างบ้านต้องเดินมาเกาะรั้วชะโงกคอมอง นางตักข้าวสวยร้อนๆ ที่หุงจากข้าวจ้าวชั้นดีในมิติ ซึ่งเม็ดอวบอิ่มและส่งกลิ่นหอมหวานตามธรรมชาติ วางเคียงคู่กันบนโต๊ะไม้ตัวเล็ก ลู่จ้านกั๋วมองอาหารตรงหน้าด้วยความทึ่ง แม้เขาจะเป็นทหารผ่านศึกที่ผ่านสถานการณ์คับขันมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่หัวใจจะเต้นแรงด้วยความหิวโหยและตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน "ทานสิคะ... พี่จ้านกั๋ว" ซูฮานส่งตะเกียบให้สามี รอยยิ้มพรายบนใบหน้างามฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อย นางจงใจตักหมูชิ้นโตเข้าปากเคี้ยวให้เกิดเสียงกร้วมเบาๆ รสชาติหวานเค็มกลมกล่อมละลายในปากจนแทบจะกลืนลงคอ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหอมกรุ่นและชวนให้เจริญอาหารอยู่นั้นเอง เสียงทุบประตูดังปังๆ อย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ "เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงของหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลหลี่ดังลั่น พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายของชาวบ้านหลายคนที่แห่กันมามุงหน้าบ้าน ด้วยเพราะทนกลิ่นอาหารอันเย้ายวนไม่ไหว ลู่จ้านกั๋วขมวดคิ้วมุ่น วางตะเกียบลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววอันตราย หลินซูฮานยังคงนิ่งสงบ นางค่อยๆ วางชามข้าวลง ชายตามองประตูไม้ที่สั่นไหวด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก... ดูท่าแล้ว แขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหญ่ คงไม่ได้มาแค่เพื่อทวงถามความสงบเรียบร้อยเสียแล้วกระมังคะ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนที่ 2 ไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่านค่ะ