ลืมตาตื่นในยุคกันดาร

"ถ้าพวกเจ้ายังกล้าเอาข้าวต้มน้ำใสแจ๋ววิญญาณข้าวสารชามนี้มากินในบ้านข้าอีกแม้แต่คำเดียว สะใภ้รองหลิน… ข้าจะให้จ้านกั๋วเขียนหนังสือหย่าแล้วเตะเจ้าออกจากตระกูลลู่เสียวันนี้!" เสียงตบโต๊ะไม้เก่าๆ ดังสะเทือนลั่นห้องโถงคับแคบ กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและควันฟืนผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว หลินซูฮานกะพริบตาช้าๆ ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยยังคงเล่นงาน ราวกับนางเพิ่งถูกฟาดด้วยของแข็งเข้าอย่างจัง สมองที่เคยสับสนอลหม่านค่อยๆ ประติดประต่อเรื่องราว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางหลั่งไหลทะลักเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ร่างกายนี้เป็นของ 'หลินซูฮาน' หญิงสาวจากยุคแปดศูนย์ผู้ถูกป้ายสีว่าเกียจคร้าน ไร้ประโยชน์ และเป็นตัวถ่วงของบ้านตระกูลลู่ รอบกายคือผนังดินเหนียวสีหม่นที่กะเทาะร่อนออกจนเห็นโครงไม้ไผ่สาน ด้านนอกมีเสียงก่นด่าทอและเสียงถ่มน้ำลายดังเล็ดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างกระดาษเก่าๆ ที่ขาดวิ่น “แม่ครับ… อย่าเพิ่งใจร้อนเลย น้องสะใภ้เพิ่งฟื้นไข้” เสียงทุ้มต่ำแต่แหบแห้งของพี่ชายสามดังขึ้นอย่างไม่สู้ดีนัก เขานั่งก้มหน้าอยู่มุมห้อง มือหยาบกร้านกำชายเสื้อตัวเองแน่น “ฟื้นไข้รึ? นางสำออยมากกว่า! ผอมแห้งแรงน้อย ทำงานในไร่ก็เป็นภาระคนอื่น กินจุผลาญเสบียงของครอบครัว แต่ไม่เคยสร้างประโยชน์อะไรได้เลย!” แม่สามี—นางเฉิน ซัดคำพูดใส่หน้าด้วยแววตารังเกียจเดียดฉันท์ นางกอดอกมองร่างระหงที่นั่งพิงผนังด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง หลินซูฮานแค่นยิ้มในใจ *หึ… สะใภ้รองคนเก่าคงอกสั่นขวัญแขวนจนตรอมใจตายไปแล้วจริงๆ สินะ ถึงเปิดโอกาสให้เชฟมือทองระดับแถวหน้าอย่างฉันทะลุมิติมาสวมรอยแทนได้* เชฟสาวอัจฉริยะผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วเอเชีย และกำลังจะเปิดแฟรนไชส์ซูเปอร์มาร์เก็ตมูลค่าหลายร้อยล้าน กลับต้องมานั่งทนฟังเสียงเหยียดหยามในบ้านดินผุพังแห่งนี้ ยุคกันดาร พ.ศ. 2517 (ค.ศ. 1974) ที่ข้าวปลาอาหารหายากยิ่งกว่าทองคำน่ะหรือ? สำหรับคนอื่นอาจเป็นคุกไร้ทางออก แต่สำหรับนางที่มี ‘ระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ’ ติดตัวมาด้วย… นี่คือสวรรค์ขนาดย่อมชัดๆ! ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยวัตถุดิบชั้นเลิศ เนื้อสัตว์เกรดพรีเมียม เครื่องเทศนานาชาติ และสินค้าอุปโภคบริโภคครบครันถูกผนึกไว้ในจิตสำนึก เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส คลังสมบัติเหล่านั้นก็พร้อมจะถูกดึงออกมาใช้ได้ตลอดเวลา “แม่พูดถูกแล้วค่ะ” เสียงหวานใสแต่หนักแน่นดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หลินซูฮานค่อยๆ พยุงร่างระหงลุกขึ้นยืน แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้เลือดฝาด แต่แววตากลับเปล่งประกายคมกริบทรงพลังจนนางเฉินชะงักไปวูบหนึ่ง “เจ้า… เจ้าว่าอย่างไรนะ?” นางเฉินขมวดคิ้ว ไม่คาดคิดว่าเด็กสาวที่เคยเอาแต่ก้มหน้าสะอื้นไห้จะกล้าสบตาตนตรงๆ “ข้าบอกว่า แม่พูดถูกค่ะที่ว่าข้ากินจุและไร้ประโยชน์ในสายตาของทุกคน” หลินซูฮานก้าวเท้าเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะไม้กลางห้อง กลิ่นอับรอบตัวถูกความนิ่งสงบของนางกดทับจนบรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “แต่เรื่องหนังสือหย่า… เกรงว่าคงต้องรอให้ ‘ลู่จ้านกั๋ว’ สามีของข้ากลับมาจัดการด้วยตัวเองเสียก่อน กระดาษทางการและพยานในหมู่บ้านถึงจะสมบูรณ์ไม่ใช่หรือคะ?” ชื่อของ ‘ลู่จ้านกั๋ว’ ทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัดกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อนี้ส่งเดช นายทหารหนุ่มผู้สร้างชื่อเสียงในกองทัพ ปลดประจำการกลับมาด้วยแผลเป็นฉกรรจ์และบรรยากาศเย็นชาดั่งน้ำแข็ง แม้เขาจะไม่ค่อยพูดจา แต่สายตาคมกราบคู่นั้นเคยทำให้พวกอันธพาลในหมู่บ้านหมอบราบคาบมาแล้ว แม้กระทั่งแม่สามีเองก็ยังเกรงใจบุตรชายคนรองผู้นี้อยู่หลายส่วน “หึ เอาชื่อจ้านกั๋วมาอ้างรึ!” นางเฉินแค่นเสียงฮึดฮัดกลบเกลื่อนความประหม่า “ลูกชายข้าส่งเงินกลับมาแต่ละที เจ้ากลับเอาไปแอบซื้อน้ำตาลกินคนเดียวลับๆ คิดหรือว่าข้าไม่รู้!” “เงินที่เขาส่งมา… ถูกใช้ซื้อยาบำรุงให้พี่ใหญ่ที่ป่วยเรื้อรังกับค่าเล่าเรียนน้องเล็กจนหมดเกลี้ยงต่างหากล่ะค่ะ” หลินซูฮานสวนกลับทันควัน ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาสนับสนุน นางรู้ดีว่าเงินทุกหยวนถูกยักยอกไปไว้ที่ห้องของพี่สะใภ้ใหญ่โดยมีนางเฉินคอยถือหาง “ถ้าไม่เชื่อ… ลองให้พี่สะใภ้ใหญ่นำบัญชีเงินออมของครอบครัวออกมาเปิดดูต่อหน้าทุกคนตอนนี้เลยดีไหมล่ะคะ?” ใบหน้าของนางเฉินเปลี่ยนเป็นสีเขียวสลับม่วงด้วยความโกรธจัด “นัง… นังสะใภ้ปากกล้า! เจ้ากล้าท้าทายข้ารึ!” “ข้าไม่ได้ท้าทายค่ะ ข้าแค่มองความจริง” หลินซูฮานเชิดหน้าขึ้นรอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปาก “ในเมื่อท่านบอกว่าข้าไร้ประโยชน์ งั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อาหารทุกมื้อในบ้านตระกูลลู่… ข้าจะเป็นคนจัดการเองค่ะ!” สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จัดการอาหารเอง? ในยุคที่ข้าวยากหมากแพง ท้องนาแห้งแล้งจนแทบไม่มีอะไรจะกิน แม้แต่เปลือกไม้ยังถูกนำมาต้มกินประทังชีวิต สะใภ้รองผู้ไม่เคยจับแม้แต่จอบสับหมูคนนี้ เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะหาอาหารมาเลี้ยงปากท้องคนทั้งบ้านได้? “ฮ่าๆๆ! ดี! ดีมาก!” นางเฉินหัวเราะออกมาด้วยความสะใจระคนดูแคลน “อยากอวดเก่งนักใช่ไหม งั้นตกลงตามนี้! หากวันนี้เจ้าไม่สามารถหาอาหารดีๆ มาให้คนในบ้านกินได้โดยไม่ต้องใช้เสบียงในยุ้งฉางแม้แต่เมล็ดเดียวล่ะก็… นอกจากหนังสือหย่าแล้ว เจ้าต้องคุกเข่าขอขมาหน้าบ้านสามวันสามคืน!” “ตกลงค่ะ” หลินซูฮานรับคำท้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางหันหลังเดินกลับเข้าห้องครัวแคบๆ ที่มีเพียงเตาไฟเก่าและหม้อดินร้าวๆ ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มมั่นใจก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเรียวสวย มือเรียวบางแตะลงที่อากาศว่างเปล่าในมุมมืดของห้อง พึมพำเรียกใช้งานในใจเบื้องลึก— *[ยินดีต้อนรับสู่ ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติลับ ระดับ 1]* *[ตรวจสอบพบสิทธิ์ผู้ถือครอง: หลินซูฮาน]* *[ท่านต้องการเบิกถอนวัตถุดิบทำอาหารชุดแรก: เนื้อสามชั้นหมักเครื่องเทศสูตรพิเศษ และแป้งสาลีพรีเมียม หรือไม่?]* “เบิกถอนค่ะ” นางกระซิบตอบเบาๆ พริบตานั้นเอง อากาศว่างเปล่าเบื้องหน้าก็ปรากฏระลอกคลื่นแสงสีทองจางๆ ก่อนที่ตะกร้าไม้ไผ่สานบรรจุเนื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามและแป้งสีขาวบริสุทธิ์จะปรากฏขึ้นบนโต๊ะไม้เก่า กลิ่นหอมของเครื่องเทศและแป้งสดใหม่ลอยฟุ้งกลบกลิ่นอับชื้นของห้องครัวจนหมดสิ้น หลินซูฮานหยิบมีดทำครัวขึ้นมา ใบมีดคมกริบสะท้อนแสงไฟวับวาว นางเตรียมจะแสดงฝีมือปลายจวักระดับปรมาจารย์ให้คนตระกูลลู่ได้รู้ซึ้งถึงคำว่า ‘เหนือฟ้ายังมีฟ้า’ ทว่า… ในวินาทีที่นางกำลังจะจุดไฟใส่เตา เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูบ้าน ปัง! ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุรุษในชุดทหารสีเขียวซีดที่เต็มไปด้วยฝุ่นดิน ใบหน้าคมคายมีแผลเป็นจางๆ พาดผ่านโหนกแก้ม ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของนาง “ใครกล้าพูดว่าจะหย่านะ?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนทุกคนในบ้านตระกูลลู่ต่างกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติชีวิตและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารในยุค 70 นี้ด้วยกันนะคะ!