พลังของอลิสาที่แท้จริง

"แรงดันอากาศบริเวณนี้ลดลงถึงเจ็ดสิบปาสคาลต่อวินาที... อลิสา ถอยไป!" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังแทรกเสียงหวีดหหลิวของลมมิติที่กรีดกรายผ่านช่องว่างระหว่างเสาคอนกรีตเสริมเหล็กของชั้นใต้ดิน B7 แว่นตากระจกหนาของเขาฝ้าขาวด้วยไอความเย็นยะเยือกที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นคอนกรีต เอกสารรายงานการวิจัยและแผ่นชิปข้อมูลกระจัดกระจายลอยเคว้งคว้างอยู่ในสนามแม่เหล็กไร้แรงโน้มถ่วงชั่วคราว สิ่งนี้คือเครื่องพิสูจน์ว่า กฎเกณฑ์ทางฟิสิกส์ปกติของโลกใบนี้ได้ถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "รอยฉีกแห่งเอ็นโทรปี" (Entropy Tear) ขนาดมหึมา มันไม่ใช่แค่ความมืด แต่เป็นช่องว่างที่ดึงดูดเอาทุกสรรพสิ่งเข้าสู่ศูนย์กลาง เสียงคำรามต่ำราวกับเสียงเครื่องจักรกลโบราณขนาดใหญ่กำลังบดขยี้กันเองดังสะท้อนก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะ กวินกำแท่งควบคุมพลังงานควอนตัมในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด แม้สมองส่วนหน้าของเขาจะพยายามคำนวณหาค่าความน่าจะเป็นในการปิดประตูมิติด้วยสมการคณิตศาสตร์ขั้นสูง แต่มันก็ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงเมื่อเผชิญหน้ากับความดิบเถื่อนของพลังงานเหนือธรรมชาติระดับนี้ "กวิน คุณกำลังคำนวณด้วยตรรกะของมนุษย์บนโลกสามมิติอีกแล้วนะครับ" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงอำนาจและแฝงความอ่อนโยนไว้อย่างลึกซึ้งดังขึ้นจากด้านข้าง อาจารย์อลิสาในชุดโค้ตยาวสีดำสนิทขยับตัวเข้ามายืนขวางเบื้องหน้าของเขา เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงเรืองรองจากรอยแยกมิติปลิวไสวไปตามกระแสลมแรง ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบนิ่งไร้อารมณ์ บัดนี้กลับประกายแสงสีครามเข้มราวกับอัญมณีโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล "แต่อาจารย์ครับ ค่าความหนาแน่นของอนุภาคตรงนั้นมันเกินขีดจำกัดโครงสร้างร่างกายมนุษย์ไปแล้วถึงสามเท่า! ถ้าอาจารย์เข้าไปในเขตสนามพลังนั้น..." กวินพยายามเอื้อมมือคว้าชายเสื้อโค้ตของเธอ แต่นิ้วของเขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า อลิสาไม่ได้หันกลับมามอง เขารู้สึกได้เพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นทุกครั้งก่อนที่เธอจะแบกรับภาระอันตรายไว้คนเดียวเสมอ "จำกฎข้อที่สามของการวิจัยมิติที่เราเคยศึกษาด้วยกันได้ไหมครับ, กวิน?" อลิสากล่าวเบาๆ ท่ามกลางเสียงคำรามของมิติ "พลังงานไม่เคยสูญหายไปไหน... มันเพียงแค่เปลี่ยนรูป และบางครั้ง... เพื่อที่จะรักษาโครงสร้างทั้งหมดไว้ เราจำเป็นต้องยอมให้ตัวตนของเราหลอมรวมเข้ากับกฎเกณฑ์นั้นเสียก่อน" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว ร่างบางของเธอก็พุ่งทะยานเข้าสู่ใจกลางของรอยฉีกแห่งเอ็นโทรปีทันทีโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย! *ตูมมม!* คลื่นกระแทกของพลังงานเวทมนตร์โบราณที่ผสานเข้ากับเทคโนโลยีการบีบอัดอนุภาคระเบิดออกเป็นวงกว้าง แสงสว่างวาบสีฟ้าครามแผ่ขยายออกไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน B7 บังคับให้กวินต้องยกแขนขึ้นปัดป้องเศษซากคอนกรีตที่ปลิวว่อน แรงอัดมหาศาลผลักร่างของเขาให้กระเด็นถอยหลังไปกระแทกกับผนังปูนอย่างแรงจนจุกแน่นไปหมด ทว่า สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับทำให้กวินต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แทนที่รอยฉีกแห่งเอ็นโทรปีจะขยายใหญ่ขึ้นและกลืนกินทุกสิ่งเหมือนเช่นเคย พื้นที่รอบตัวเขากลับค่อยๆ สงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ อาณาเขตทรงกลมโปร่งแสงสีครามลวดลายเรขาคณิตที่ซับซ้อนราวกับวงจรไมโครชิปและอักขระเวทมนตร์โบราณกำลังแผ่ขยายออกไป ครอบ คลุมพื้นที่รัศมีสิบเมตร รอบตัวกวินเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ นี่คืออาณาเขตป้องกันระดับสูงสุดที่อลิสาเป็นผู้กางขึ้นด้วยตัวคนเดียว! กวินรีบดันตัวลุกขึ้นยืน เขารีบปรับแว่นตาที่เอียงกระเท่เร่ให้เข้าที่แล้วกวาดสายตามองไปรอบอาณาเขต อนุภาคความมืดที่พยายามกัดกินพื้นที่ถูกผลักไสออกไปด้วยคลื่นความถี่พลังงานที่ถูกควบคุมไว้อย่างแม่นยำ ทุกตารางเซนติเมตรภายในโดมสีครามนี้เสมือนถูกสร้างขึ้นด้วยกฎฟิสิกส์ชุดใหม่—กฎฟิสิกส์ที่อลิสาเป็นผู้กำหนดขึ้นมาเองเพื่อปกป้องเขา "อาจารย์!" กวินตะโกนสุดเสียง พยายามวิ่งเข้าไปใกล้ขอบอาณาเขตที่กั้นระหว่างเขากับภายนอก ภาพที่เขาเห็นทำเอาลมหายใจของเขาสะดุดกึก อลิสากำลังลอยตัวอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของรอยแยกมิติ ร่างกายของเธอบางส่วนเริ่มโปร่งแสงและสะท้อนภาพซ้อนทับกับมิติอื่นราวกับข้อมูลดิจิทัลที่กำลังถูกเขียนทับ เลือดสีแดงเข้มไหลรินลงมาจากมุมปากยามที่เธอต้องต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลที่พยายามฉีกกระชากวิญญาณของเธอออกจากร่าง แต่อาณาเขตที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องกวินกลับไม่มีรอยร้าวแม้แต่น้อย มันยังคงมั่นคง หนักแน่น และแผ่ไออุ่นปกป้องเขาจากความหนาวเหน็บของห้วงมิติ "ฟังผมให้ดี... กวิน..." เสียงของอลิสาดังสะท้อนเข้ามาในโสตประสาทของเขาโดยตรง แม้จะแผ่วเบา แต่ก็ชัดเจนและเด็ดเดี่ยว "อาณาเขตนี้จะคงอยู่ได้อีกสามร้อยวินาที... นั่นคือเวลาทั้งหมดที่ผมมอบให้คุณ เพื่อใช้มันคำนวณหา... 'จุดเชื่อมต่อหลัก' ของตึกหลังนี้" "ทำไมอาจารย์ต้องทำถึงขนาดนี้... ทำไมต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวตลอด!" กวินกัดฟันกรวด รู้สึกถึงความคับแค้นใจและไร้พลังของตัวเองที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก ปมในใจเรื่องพี่ชายที่หายสาบสูญไปในตึกแห่งนี้ผุดซ้อนขึ้นมาทับซ้อนกับภาพของอาจารย์สาวตรงหน้า ราวกับประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย "เพราะคุณคือความหวังเดียว... ที่จะปิดตายประตูบานนี้ได้ยังไงล่ะครับ" อลิสาส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม "อย่าทำให้ความพยายามของผม... เสียเปล่า" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบโปร่งใสสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้ ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของกวินอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวจนน่ากลัว [ระบบ: ตรวจพบการใช้พลังงานขั้นสูงสุด "อาณาเขตปฐมภูมิ" จากผู้ดูแลระบบระดับสูง] [สถานะ: ผู้ใช้กำลังสูญเสียเสถียรภาพทางกายภาพ (ความสมบูรณ์ของร่างลดลงเหลือ 14%)] [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: "คำนวณและทำลายจุดศูนย์กลางเอ็นโทรปีภายใน 300 วินาที ก่อนที่ผู้ใช้หลักจะสูญสลายไปตลอดกาล"] [คำเตือน: หากล้มเหลว ตึกสำนักงานทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตและตัวตนของคุณจะถูกลบออกจากบันทึกมิติ] กวินมองตัวเลขเวลาถอยหลังที่เริ่มเดินหน้าอย่างไม่ปรานีปราณีต [299... 298...] บนหน้าจอระบบ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมสติทั้งหมดที่กระจัดกระจายให้กลับเข้าที่ ดวงตาหลังกรอบแว่นหนาเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความมุ่งมั่นเฉียบคม มือทั้งสองข้างขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมที่ถูกเรียกขึ้นมาจากแท่นควบคุมอย่างรวดเร็วราวกับนักเปียโนเอก ในเมื่ออาจารย์มอบชีวิตและเวลาให้เขาแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะลังเลอีกต่อไป! แต่ทว่า ในขณะที่นิ้วของเขากำลังจะกดปุ่มยืนยันสมการสุดท้ายเพื่อปิดตายรอยแยกมิติ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลังอาณาเขต... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาดมิติ แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังขัดมันของผู้บริหารระดับสูงที่ควรจะสูญพันธุ์ไปจากตึกนี้ตั้งแต่สิบปีก่อน ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังกวินอย่างเงียบเชียบ โดยที่อาณาเขตของอลิสาไม่แม้แต่จะส่งเสียงเตือน! "คำนวณพลาดไปหนึ่งตัวแปรนะ... คุณนักวิจัยรุ่นน้อง" เสียงแหบพร่ากระซิบติดใบหูของกวิน พร้อมกับมือเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งที่เอื้อมมาแตะลงบนไหล่ขวาของเขา "นายคิดจริงๆ หรือว่าประตูบานนี้... สร้างขึ้นมาเพื่อให้ปิด?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ