ศัตรูที่มองไม่เห็น

เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานกะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกของผม กวินทรยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าจอมอนิเตอร์โฮโลแกรมที่แสดงกราฟฟิกความหนาแน่นของพลังงานมิติในชั้นที่ 24 ตัวเลขค่าความเสถียรของ ‘ประตู’ กำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤตอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะเป็นการผันผวนตามธรรมชาติ “อย่ามองแค่ค่าความดันอากาศครับกวิน สังเกตที่ความถี่ของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าดูสิ” อาจารย์อลิสากล่าวขึ้น เสียงของเธอเรียบนิ่งทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแห้ง เธอไม่ได้หันมามองผม แต่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกำลังจ้องเขม็งไปที่รอยแตกขนาดเล็กกลางอากาศ ซึ่งบัดนี้มันกำลังขยายตัวราวกับปากของสัตว์ร้ายที่หิวโหย “มันไม่ใช่การรั่วไหลจากโครงสร้างเสื่อมสภาพตามกาลเวลา...” ผมพึมพำขณะนิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งผ่านคีย์บอร์ดเสมือนจริงเพื่อดีด ‘ตารางคำนวณเวทอาคม’ เข้าไปขัดขวางแรงสั่นสะเทือน “อาจารย์ครับ มีบางอย่างกำลังจงใจดึงรอยแยกนี้ให้กว้างขึ้น เหมือนกับว่ามีใครบางคนกำลัง ‘เปิด’ มันจากอีกฝั่งหนึ่ง” อาจารย์อลิสาขยับกายมาข้างผม ไอเย็นจางๆ กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและโอโซนในห้องแล็บอบอวลขึ้น เธอวางมือลงบนแผงควบคุม ปลายนิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเป็นวงเวทสีเงินยวงที่ซ้อนทับกับเทคโนโลยีชั้นสูงของเราได้อย่างน่าทึ่ง “ใช่ครับ และคนคนนั้นไม่ได้อยู่แค่ในเงาของมิติที่สาม...” เธอหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นวูบไหวด้วยความกังวลที่หาได้ยากยิ่ง “เขาอยู่ในรายชื่อพนักงานที่มีสิทธิ์เข้าถึง ‘คอร์เรกเตอร์’ ของแผนกเรา... กวิน มีคนในองค์กรที่ต้องการให้รอยแยกนี้ขยายตัว เพื่อบรรลุเป้าหมายอะไรบางอย่างที่น่าจะเลวร้ายกว่าการแค่ทำลายตึกนี้” บรรยากาศในห้องแล็บเงียบลงจนได้ยินเสียงระบบระบายอากาศทำงาน ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ข้อมูลในหัวตีกันให้วุ่น พี่ชายของผมเคยเตือนเรื่อง ‘คนใน’ ก่อนที่เขาจะหายสาบสูญไปในรอยแยกมิติระดับ 9 หรือว่านี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริงที่ผมตามหามาตลอด? “ใครครับ?” ผมถามเสียงต่ำ “ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัย... เขาอนุมัติโครงการ ‘นิรันดร์สีคราม’ เมื่อสามชั่วโมงก่อน โดยไม่แจ้งให้คณะกรรมการความปลอดภัยมิติรับทราบ” อาจารย์อลิสากดปุ่มเรียกข้อมูลลับออกมา กราฟฟิกชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้น มันคือพิมพ์เขียวของอุปกรณ์กำเนิดความถี่มิติ ซึ่งถูกนำไปติดตั้งที่ชั้นใต้ดินลึกสุดของตึก ผมขมวดคิ้วแน่น “อุปกรณ์นั้นจะเปลี่ยนสถานะของสสารในตึกให้กลายเป็น ‘สื่อนำพลังงาน’ เพื่อป้อนเข้าสู่รอยแยก... นั่นเท่ากับว่าเขาไม่ได้จะปิดรอยแยก แต่เขาจะใช้ตึกทั้งตึกเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาเพื่อเปิดประตูมิติถาวร!” เราทั้งคู่ต่างตระหนักดีว่าหากแผนการนี้สำเร็จ ความเป็นจริงที่เราอยู่อาจถูกกลืนกินโดยฝูงเงาจากมิติเบื้องล่าง ความเงียบที่น่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนมาตามทางเดิน ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่เป็นจังหวะที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงของหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ติดตั้งอุปกรณ์อัปเกรดร่างกายด้วยเทคโนโลยีมืด “อาจารย์ครับ เราต้องขัดขวางการทำงานของอุปกรณ์นั่น” ผมหยิบอุปกรณ์ตรวจจับมิติพกพาขึ้นมาเตรียมพร้อม “ผมจะใช้กฎฟิสิกส์หักล้างคลื่นความถี่ของพวกเขา ส่วนอาจารย์... โปรดใช้เวทมนตร์ปิดผนึกช่องโหว่ชั่วคราวให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” อาจารย์อลิสายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น “ได้สิครับนักเรียนของผม... แต่อย่าลืมนะว่าครั้งนี้เราไม่ได้สู้กับแค่ผีร้าย แต่เรากำลังสู้กับ ‘อำนาจ’ ที่ถือไพ่เหนือกว่า” เราพุ่งตัวออกจากห้องแล็บผ่านประตูเลื่อนอัตโนมัติที่เพิ่งถูกแฮ็กระบบจนไฟดับสนิท ในความมืดสลัว แสงสีม่วงจากรอยแยกที่ขยายใหญ่ขึ้นทาบทับลงบนทางเดินดั่งรอยเลือด ผมและอาจารย์อลิสาประสานพลังกันอย่างเป็นระบบ ผมใช้เครื่องมือวัดความเสถียรหาจุดบอดของระบบป้องกันขององค์กร ขณะที่อาจารย์ร่ายบทสวดโบราณปกป้องเราจากแรงดึงดูดของมิติที่พยายามจะฉีกกระชากตัวตนของเรา ทว่า เมื่อเรามาถึงลิฟต์โดยสารตัวหลักที่มุ่งตรงไปยังชั้นใต้ดินที่ตั้งอุปกรณ์นั้น ประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยดี เขายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ “กวิน... อลิสา... พวกคุณมาได้ไกลกว่าที่ผมคาดไว้นะครับ” ผู้อำนวยการพูดพร้อมกับกดปุ่มหยุดการทำงานของระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดในตึก “แต่การเดินทางของพวกคุณจบลงตรงนี้แล้ว” ในจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวเข้าไปเผชิญหน้า เสียงแจ้งเตือนของระบบวิจัยในเครื่องมือสื่อสารของผมก็ดังขึ้น... แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ [ระบบวิจัยระดับ SSS ทำงานผิดพลาด: ตรวจพบรหัสผ่านผู้ดูแลระบบระดับพระเจ้ากำลังถูกพิมพ์โดยบุคคลที่สามในระยะ 5 เมตร] ผมชะงักกึก หันไปมองที่ตัวเลขความเสถียรบนมอนิเตอร์อีกครั้ง... มันไม่ได้กำลังเพิ่มขึ้นตามแผนของผู้อำนวยการ แต่มันกำลังหายไปจากระบบอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับว่า ‘รอยแยก’ นั้นกำลังถูกใครบางคนปิดผนึกด้วยวิธีที่โหดเหี้ยมที่สุด จากด้านหลังของผู้อำนวยการ เงาร่างหนึ่งที่ผมคุ้นเคยมาตลอดชีวิตค่อยๆ ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของคนคนนั้น... รอยแผลเป็นที่ข้างแก้มซ้าย... พี่ชายของผมที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน เขามองมาที่ผมด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ “กวิน... อย่าขัดขวางผม... เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตูนี้ ไม่ใช่แค่รอยแยก... แต่มันคือตัวฉันที่กลับมาจากนรก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ