การทรยศของความเชื่อใจ

"ถ้าคุณเลือกที่จะเปิดแฟ้มข้อมูลชุดนั้นในเซิร์ฟเวอร์สำรองชั้น 13 หมายความว่าคุณกำลังเซ็นยินยอมให้ตัวเองกลายเป็น 'สิ่งแปลกปลอม' ในระบบโครงสร้างนี้นะครับ กวิน" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มสะท้อนก้องไปทั่วห้องควบคุมระบบอากาศยานมิติ เสียงนั้นราบเรียบ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศประจำวัน มากกว่าจะเอ่ยเตือนชายหนุ่มผู้กำลังยืนถือแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิท ซึ่งเปื้อนคราบสนิมสีแดงคล้ำคล้ายคราบเลือด กวินค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกอย่างช้าๆ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าที่กำลังกระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน รหัสข้อผิดพลาดระดับวิกฤต Error Code: 00-Null-Sector ปรากฏหราอยู่เบื้องหน้า ข้อมูลการเบิกจ่ายพลังงานเวทมนตร์ผสานไอโซโทปรังสีเมื่อสามปีก่อน ถูกผูกโยงเข้ากับชื่อผู้มีอำนาจอนุมัติสูงสุดเพียงคนเดียวในแผนกจัดระเบียบมิติ ชื่อนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ "ดร.ภาคิน" หัวหน้าแผนกผู้ชายใจดี ยิ้มแย้ม และคอยสนับสนุนเขามาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาทำงานในตึกสำนักงานอาถรรพ์แห่งนี้ "ทำไมล่ะครับ หัวหน้า..." กวินเอ่ยถาม น้ำเสียงของเขาสุภาพและนิ่งสนิท ทว่าซ่อนความสั่นไหวระลอกเล็กไว้เบื้องลึก "เอกสารการทดลองเร่งปฏิกิริยาประตูมิติเมื่อสามปีก่อน... บันทึกระบุชัดเจนว่ามีการโยกย้าย 'สมอเรือมิติ' ออกจากโซนปลอดภัย และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้พี่ชายของผมต้องติดอยู่ในห้วงเวลาศูนย์สัมบูรณ์... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นครับ" ดร.ภาคินไม่ตอบทันที ชายวัยกลางคนค่อยๆ หมุนเก้าอี้หนังราคาแพงกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มอบอุ่นที่กวินเคยคุ้นเคยบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มบางเฉียบที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนแสงไฟนีออนสีแดงจากหน้าจอจนดูคล้ายสัตว์นักล่าในความมืด "โลกใบนี้ทำงานด้วยกฎเกณฑ์และระเบียบวินัย กวิน คุณก็รู้ดีที่สุดในฐานะนักวิจัยรุ่นใหม่ไฟแรง" ดร.ภาคินประสานมือไว้บนตัก น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ตึกสำนักงานแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความปลอดภัยของพวกเรา แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักเก็บ' สิ่งที่อันตรายเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ สมอเรือมิติที่คุณตามหา ไม่ได้สูญหายเพราะอุบัติเหตุ... แต่มันถูกใช้เป็น 'เครื่องบูชา' เพื่อค้ำจุนเสาหลักของตึกนี้ไม่ให้พังทลายลงมาทับคนนับพัน" "ด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอครับ!" กวินเผลอยกเสียงขึ้นเล็กน้อย มือข้างที่ถือแฟ้มข้อมูลกำแน่นจนกระดาษภายในยับยู่ยี่ ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาตลอดพังทลายลงในพริบตา กฎระเบียบที่เขาเคารพ บัดนี้เป็นเพียงเครื่องมือฟอกขาวให้กับอาชญากรรมเลือดเย็น "คำว่า 'เสียสละส่วนน้อยเพื่อรักษาingส่วนใหญ่' ไม่ใช่แค่ทฤษฎีทางคณิตศาสตร์นะกวิน" ดร.ภาคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของหัวหน้าแผนกแผ่ไอความกดดันระดับสูงออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อย ระบบป้องกันอัตโนมัติของห้องเริ่มส่งเสียงร้องเตือนแหลมสูง "และยิ่งคุณรู้มากเท่าไหร่ โอกาสที่คุณจะได้เดินออกไปจากตึกนี้พร้อมกับความจริง ก็ยิ่งเหลือน้อยลงเท่านั้น" *คลิก!* เสียงกลไกประตูนิรภัยด้านหลังกวินเลื่อนปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับม่านพลังงานสีฟ้าเข้มที่ถูกกางกั้นขึ้น ล้อมรอบตัวเขาไว้ในกรงขังโปร่งใส ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูมิติขนาดเล็กสีดำสนิทก็ฉีกตัวออกกลางอากาศเหนือโต๊ะทำงานของดร.ภาคิน กลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นที่ค่อยๆ ก้าวเลื้อยออกมาจากรอยแยก เงาร่างนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่มีใบหน้า และเต็มไปด้วยสายระโยงระยางที่เชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์ของตึก กวินกัดฟันกรอด สมองอันฉลาดเฉลียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกต้อนจนมุม เขารู้ดีว่าการพึ่งพาพละกำลังอย่างเดียวไม่มีทางเอาชนะหัวหน้าแผนกผู้ควบคุมระบบโครงสร้างทั้งหมดของตึกได้ เขาต้องใช้ "กฎของมิติ" ที่ตนเองร่ำเรียนมาในการพลิกสถานการณ์ "อาจารย์อลิสา... ถ้าคุณยังแอบฟังอยู่ ช่วยส่งสัญญาณทีนะครับ" กวินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในใจ ราวกับได้ยินเสียงเรียก รอยแตกมิติอีกจุดหนึ่งก็ระเบิดออกที่มุมห้องอย่างรุนแรง ไอความร้อนสีเงินยวงแผ่กระจายจนน้ำแข็งเกาะตัวบนม่านพลังงานสีฟ้า ประตูมิติที่ดร.ภาคินเรียกออกมาถูกหยุดชะงักลงทันทีด้วยวงแหวนเวทมนตร์โบราณที่สลักด้วยอักษรไฮโรглифลึกลับ ร่างบางในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์อลิสาก้าวออกมาจากควันสีขาวโพลน แววตาคู่สวยของเธอนิ่งสนิทไร้ความกลัว ในมือถือคฑาโลหะผสมที่ผสานเข้ากับวงจรควอนตัมอย่างแนบเนียน เธอยืนขวางหน้ากวินไว้ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่ทรงพลัง "การทรยศต่อความเชื่อใจของเด็กหนุ่ม เป็นงานอดิเรกที่น่ารังเกียจจริงๆ นะคะ... ภาคิน" อลิสาปรายตามองหัวหน้าแผนกด้วยความเหยียดหยันเล็กน้อย ดร.ภาคินขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นการปรากฏตัวของอาจารย์สาว "คุณ... เข้ามาในเขตหวงห้ามระดับ S ได้อย่างไร อลิสา!" "ฉันไม่ได้เข้ามา..." อลิសายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาส่องประกายระยิบระยับด้วยพลังเวทที่เหนือชั้นกว่าเดิมหลายเท่า "แต่ฉันเป็นคน 'รีเซ็ต' สิทธิ์การเข้าถึงทั้งหมดของชั้นนี้ใหม่ต่างหากล่ะคะ" สิ้นเสียงของอลิสา หน้าจอโฮโลแกรมทั่วทั้งห้องควบคุมก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต พร้อมกับเสียงระบบAIกลางของตึกที่ประกาศก้องด้วยโทนเสียงตื่นตระหนก: *[Warning: System Override detected. Level 13 Administrator privileges revoked. Initiating emergency lockdown and core awakening sequence...]* พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้นจากใต้พื้นคอนกรีต ชั้นลบที่ลึกที่สุดของตึกกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน และบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าดร.ภาคินกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ