หนีออกจากวงกตอาถรรพ์

"อย่าหันหลังกลับเด็ดขาดครับ กวิน!" เสียงของอาจารย์อลิสาเฉียบคมราวกับใบมีดที่ตัดผ่านความเงียบงันในโถงทางเดินชั้น 40.5 โครงสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กของอาคารวิจัยแห่งนี้กำลังบิดเบี้ยว ส่งเสียงคำรามลั่นราวกับกระดูกที่กำลังหักสะบั้น แรงโน้มถ่วงในพื้นที่รอบตัวแปรปรวนจนเศษเอกสารและอุปกรณ์สำนักงานลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความไร้ระเบียบทางฟิสิกส์นั้น คือเงาสีดำทมิฬที่กำลังไล่ล่าพวกเรามาจากเบื้องหลัง—เงาที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายมนุษย์ แต่กลับยืดยาวและแผ่ขยายไอน้ำสีแดงฉานออกมาจากรอยแยกของอากาศ ในฐานะนักวิจัยแผนกจัดระเบียบมิติ กวินรู้ดีว่าสภาวะเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ กฎของเทอร์โมไดนามิกส์ในพื้นที่นี้ถูกฉีกทิ้งโดยสมบูรณ์ ความร้อนมหาศาลจากแกนกลางตึกกำลังหลอมรวมมิติคู่ขนานเข้าด้วยกัน หากพวกเขาหยุดวิ่งแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว พวกเขาจะไม่เพียงแค่ถูกจับตัว แต่จะถูก "ลบ" ออกจากประวัติศาสตร์ของตึกแห่งนี้ ราวกับตัวตนของพวกเขาไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่ต้น "ผมคำนวณมุมหักเหของแสงและแรงดึงดูดแล้วครับอาจารย์!" กวินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของโครงสร้างตึก ขณะที่มือขวากระชับแท็บเล็ตควบคุมมิติซึ่งหน้าจอแสดงผลกระพริบเตือนสีแดงฉาน "ทางเดินข้างหน้าที่จะเชื่อมต่อไปยังบันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันตกกำลังจะปิดตัวลงในอีกเจ็ดวินาที... ถ้าเราพุ่งตัวผ่านช่องว่างของมิติที่กำลังยุบตัวไปพร้อมกัน แรงเหวี่ยงจะส่งเราไปโผล่ที่ชั้น 38 ได้พอดี!" "ทำตามที่เธอคำนวณ..." อาจารย์อลิสาเอ่ยสั้นๆ ดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่นทรง The Row เปล่งประกายวาบด้วยแสงสีคราม มือเรียวบางตวัดคถาไม้สนโบราณที่สลักลวดลายวงจรเวทมนตร์ ปลดปล่อยม่านพลังงานรูปทรงเรขาคณิตเข้าต้านทานคลื่นความมืดที่พุ่งเข้ามาประชิดหลังคา *ปัง! โครม!* แรงระเบิดจากพลังงานเวทมนตร์ปะทะเข้ากับแรงดันมิติ ทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่ผลักดันร่างของทั้งสองพุ่งทะยานไปข้างหน้า กวินไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารวบรวมสติทั้งหมด พุ่งตัวเข้าไปในรอยแยกของอากาศที่กำลังจะสมานเข้าหากัน พร้อมกับคว้าข้อมือของอาจารย์อลิสาเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้พลัดหลงกันในความมืดมิดของการเคลื่อนย้ายมิติ ความรู้สึกไร้แรงโน้มถ่วงชั่วขณะทำให้ลมหายใจสะดุด กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกระดาษเก่าแก่พัดผ่านปลายจมูก ก่อนที่ร่างทั้งสองจะร่วงหลกระแทกพื้นปูนของบันไดหนีไฟอย่างแรง *ตุบ!* กวินกัดฟันอดทนต่อความจุกที่แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง เขารีบยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตาสำรวจรอบตัวทันที บันไดหนีไฟฝั่งทิศตะวันตกของชั้น 38 เงียบสงบจนน่าขนลุก ไม่มีเสียงคำรามของโครงตึก ไม่มีเงาสีดำทมิฬ มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวที่กะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนภาพฝุ่นละอองที่ลอยวนอยู่ในอากาศ "เรา... รอดมาได้แล้วสินะครับ" กวินพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงรัวเร็ว แต่อาจารย์อลิสากลับไม่ได้แสดงท่าทีผ่อนคลายลงเลย เธอยังคงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น มือข้างขวากำคถาแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังประตูเหล็กหนาที่นำ ออกไปสู่โถงสำนักงานเบื้องหน้า "อย่าเพิ่งวางใจครับ กวิน" เสียงของอาจารย์อลิสาเบาราวกับกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด "เธอลืมไปแล้วหรือว่า... ทำไมชั้น 38 ถึงถูกระบุไว้ในคู่มือความปลอดภัยว่าเป็น 'เขตห้ามเข้าเด็ดขาด'?" คำพูดนั้นทำให้กวินชะงัก สมองอันชาญฉลาดประมวลผลย้อนกลับไปยังผังโครงสร้างตึกที่เขาเคยท่องจำขึ้นใจ รหัสลับของชั้น 38... ชั้นที่เป็นรอยต่อระหว่างพื้นที่ทำงานปรกติกับห้องปฏิบัติการลับใต้ดินของพี่ชายเขาที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูเหล็กหนา *แกร๊ก... แกร๊ก... กริ๊ก...* มันไม่ใช่เสียงฝีมือของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นเสียงโลหะเสียดสีกันอย่างช้าๆ ราวกับกลไกขนาดมหึมาที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลยาวนาน และในวินาทีต่อมา หน้าจอแท็บเล็ตควบคุมมิติในมือของกวินก็ส่งเสียงร้องเตือนดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีเลือดที่เด้งขึ้นมากลางหน้าจอโดยที่เขาไม่ได้1กดสั่งการ **[WARNING: System Alert - Level SSS]** **[Detection: Foreign Entity Overwriting Reality]** **[Target Identified: Subject 'G-01' has initiated the override sequence.]** กวินเบิกตากว้างเมื่อเห็นรหัส 'G-01' ซึ่งเป็นรหัสประจำตัวของพี่ชายแท้ๆ ของเขาเองที่สูญหายไปในตึกนี้! ประตูกลเหล็กค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นไอหมอกสีขาวจัดที่ไหลทะลักออกมา พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูออกมาเผชิญหน้ากับพวกเขา เงาร่างนั้นสวมชุดกราวน์นักวิจัยเปื้อนคราบเลือดเก่ากรัง มือข้างหนึ่งถือเอกสารที่ถูกฉีกขาดกระเซ็น และเมื่อเงาร่างนั้นเงยหน้าขึ้นสบตา เขาก็ส่งยิ้มที่บิดเบี้ยวและคุ้นเคยอย่างยิ่งให้กับกวิน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชาย" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ