ความอบอุ่นในกองเพลิง

ควันสีเทาคลุ้งที่เกิดจากการระเบิดของห้องควบคุมพลังงานมิติระดับ 3 ยังคงลอยอวลอยู่เหนือแผ่นกระเบื้องเคลือบสีขาวที่แตกร้าวเป็นลายงา กวินหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย มือข้างที่สวมถุงมือกันความร้อนสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังขันน็อตตัวสุดท้ายของอุปกรณ์ปรับเสถียรควอนตัมเข้ากับแผงวงจรหลัก เสียงเตือนระดับวิกฤตของระบบระบายความร้อนยังคงดัง *ปี๊บ... ปี๊บ...* ถี่กระชั้น แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก "อีกนิดเดียว... ถ้าค่าความหนาแน่นของอนุภาคตกลงต่ำกว่าจุดวิกฤต 0.04 เราจะปิดรอยแยกนี้ได้ทันครับ" กวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สายตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่กะพริบเตือนสถานะสีแดงฉาน ข้างกายเขา อาจารย์อลิสาทรุดกายลงนั่งพิงกับผนังคอนกรีตเสริมเหล็กอย่างหมดแรง เสื้อโค้ทตัวยาวสีดำของเธอขาดวิ่นบริเวณหัวไหล่เผยให้เห็นรอยแผลไหม้จากพลังงานเวทมนตร์ย้อนกลับ เลือดสีแดงเข้มซึมผ่านเนื้อผ้าออกมาเลอะเปื้อน แต่กระนั้น ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นทรง The Row กลับยังคงฉายแววแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว เธอยกมือขึ้นร่ายอักขระโบราณสีทองจางๆ เพื่อสร้างบาตรป้องกันความร้อนรอบตัวกวินไม่ให้สะเก็ดไฟจากท่อไอเสียแรงดันสูงกระเด็นใส่ "อย่าเพิ่งประมาท กวิน" เสียงนุ่มทว่าราบเรียบของอาจารย์สาวเอ่ยเตือน "พลังงานเวทมนตร์ที่รั่วไหลออกมาจากชั้นลบไม่ได้มีแค่ความร้อน แต่มันกำลังกัดกร่อนโครงสร้างทางกายภาพของตึกนี้... สมาธิของคุณต้องนิ่งกว่านี้" กวินสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในใจหวนนึกถึงเป้าหมายที่ทำให้เขายังคงยืนหยัดอยู่ ณ จุดนี้—บันทึกการวิจัยของพี่ชายที่หายสาบสูญไปในตึกแห่งนี้เมื่อสามปีก่อน ทุกตัวอักษร ทุกสมการที่พี่ชายทิ้งไว้ ล้วนสอดคล้องกับกลไกเวทมนตร์ผสมผสานเทคโนโลยีที่เขาและอลิสาพยายามถอดรหัสร่วมกันมาตลอดหลายสัปดาห์นี้ ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเป็นความตายทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างนักวิจัยหนุ่มผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์กับอาจารย์สาวผู้โดดเดี่ยวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ใช่แค่ผู้ร่วมงานอีกต่อไป แต่เป็นสหายร่วมรบที่พร้อมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อกันและกัน *แกร๊ก!* เสียงขันน็อตดังขึ้นเป็นจังหวะสุดท้าย พร้อมๆ กับที่หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีฟ้าครามอันสงบเงียบ แสงสีฟ้าจากอุปกรณ์ปรับเสถียรแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง กลืนกินกลุ่มควันและระงับความปั่นป่วนของมิติเบื้องหน้าลงได้อย่างราบคาบ กวินทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะหันไปมองอาจารย์สาวด้วยรอยโล่งอก "สำเร็จแล้วครับอาจารย์ เราปิดรอยแยกมิติระดับ 3 ได้ทันเวลา..." อลิสาไม่ได้เอ่ยคำชมทันที เธอเพียงแต่คลายเวทมนตร์ป้องกันลง ก่อนจะยื่นมือเรียวบางที่เปื้อนคราบเขม่าควันมาแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ น้ำหนักที่กดลงมานั้นแม้จะแผ่วเบา แต่กลับอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกโล่งใจและยอมรับที่อีกฝ่ายไม่เคยแสดงออกตรงๆ "คุณทำได้ดีมาก กวิน... เกินกว่าที่ฉันคาดไว้เสียอีก" อลิสากล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ซึ่งเป็นภาพหาได้ยากยิ่ง เธอดึงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดออกจากกระเป๋าเสื้อมาซับรอยเขม่าที่ข้างแก้มของชายหนุ่มอย่างเบามือ "ดูสภาพคุณสิ ไม่เหลือมาadของพนักงานวิจัยแผนกจัดระเบียบมิติผู้เคร่งขรึมเลยสักนิด" "เพราะได้อาจารย์คอยคุ้มกันแนวหลังให้ต่างหากครับ ถ้าไม่มีบาตรเวทมนตร์ของคุณ ผมคงกลายเป็นขี้เถ้าไปตั้งแต่อยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว" กวินยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่นที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มทำงานในตึกสำนักงานอาถรรพ์แห่งนี้ ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ ท่ามกลางซากปรักหักพังและความร้อนระอุที่ค่อยๆ เจือจางลง กลิ่นอายของมิตรภาพและความไว้วางใจที่เติบโตขึ้นผ่านการผ่านศึกหนักร่วมกันแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ กวินรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในตัว ระบบประเมินผลภายในสมองของเขาเริ่มทำงาน เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาท [ติ๊ง! ยืนยันความสำเร็จในการปิดรอยแยกมิติระดับ 3] [ความสัมพันธ์ระดับ "สหายร่วมเป็นตาย" ระหว่างผู้ใช้กวินและอาจารย์อลิสาสมบูรณ์แบบ 100%] [ปลดล็อกทักษะพิเศษ: "ประสานจิตวิทยากร-เวทมนตร์ควอนตัม" (Quantum-Arcane Resonance) ระดับ S] กวินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่สมอง โครงสร้างฟิสิกส์ควอนตัมและอักขระเวทมนตร์โบราณหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหันไปปรึกษาอลิสากี่ยวกับพลังใหม่ที่เพิ่งได้รับนั้น... *ตึง! ตึง! ตึง!* พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เสียงคำรามต่ำทุ้มดังสะท้อนมาจากชั้นใต้ดินลึกที่ถูกปิดตาย—ชั้นลบที่ต่ำกว่าชั้นลบที่พวกเขาเคยรู้จัก รอยแยกมิติที่พวกเขาเพิ่งปิดไปเมื่อครู่กลับถูกฉีกกระชากออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาลจากเบื้องล่าง ลมพัดกระโชกแรงกลิ่นอายความตายพุ่งทะยานขึ้นมาตามช่องลิฟต์แก้ว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงทันที ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยข้อความสีแดงเลือดกระพริบเตือนรัวเร็ว [คำเตือนระดับสูงสุด: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "ผู้เฝ้าประตูชั้น -13"] [ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติล่มสลาย บุคคลปริศนากำลังก้าวออกจากลิฟต์แก้ว...] กวินและอลิสาลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยอัตโนมัติ อลิสากระชับคฑาไม้โบราณในมือแน่น นัยน์ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากกลุ่มหมอกควันสีดำสนิทของลิฟต์แก้วที่ควรจะใช้งานไม่ได้ "เป็นไปไม่ได้..." อลิสาพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเป็นครั้งแรก "นั่นมัน... ลายเซ็นพลังงานของคนคนนั้น... คนที่ควรจะหายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน..." กวินจ้องมองไปยังเงาร่างนั้น หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อแสงไฟฉุกเฉินสาดส่องกระทบใบหน้าของบุคคลที่ก้าวออกมาจากความมืด—ใบหน้าที่มีโครงหน้าคล้ายคลึงกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน แววตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นที่คุ้นเคยหันมามองพนักงานวิจัยหนุ่ม ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... น้องชาย" --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ