การเผชิญหน้ากับความกลัว

กลิ่นอานิสงส์ของสารปรอทและสนิมเหล็กเก่าคร่ำคร่าคละคลุ้งจนแสบจมูก เสียงติ๊ดของมาตรวัดพลังงานมิติในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของกวินยังคงกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน บ่งบอกว่าอาณาเขตของชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดแห่งนี้ ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้มนุษย์ครอบครองโดยชอบธรรม นิ้วเรียวยาวของกวินสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำลังประกอบท่อบรรจุพลังงานเวทมนตร์เข้ากับเครื่องมือวัดค่าความหนาแน่นเชิงควอนตัม ภายในห้องปฏิบัติการร้างที่เต็มไปด้วยเอกสารวิจัยกระจัดกระจาย ความกดอากาศต่ำที่นี่ทำให้แก้วหูอื้ออึงราวกับถูกกดทับด้วยมวลน้ำนับตัน ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าสภาพแวดล้อมทางกายภาพ กลับเป็นความเงียบงันที่กดดันหัวใจจนแทบหยุดเต้น "อย่ามัวแต่ลังเล กวิน" เสียงเรียบแต่นุ่มนวลของอาจารย์อลิสาแว่วมาจากมุมมืดของห้อง ร่างเพรียวบางในชุดโค้ทสีดำสนิทกำลังใช้ชอล์กโบราณวาดวงแหวนอาคมป้องกันรอบฐานรากของเสาคอนกรีต เปลวไฟสีฟ้าครามที่ปลายนิ้วของเธอพวยพุ่งทุกครั้งที่ลากเส้นเพื่อปิดผนึกรอยแยกระหว่างมิติ "ผม... กำลังพยายามควบคุมสมาธิอยู่ครับอาจารย์" กวินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนก สายตาคมกริบมองผ่านเลนส์แว่นที่สะท้อนแสงไฟกะพริบ เขารู้ดีว่ากฎของตึกสำนักงานแห่งนี้มีความเที่ยงตรงยิ่งกว่ากฎฟิสิกส์ ทุกการกระทำย่อมมีค่าพลังงานที่ต้องแลกมา และเขายังต้องไขปริศนาการหายตัวไปของพี่ชายให้กระจ่าง ทว่า ทันทีที่เครื่องมือวัดค่าในมือส่งเสียงร้องเตือนยาวนาน ความผิดปกติก็เริ่มคืบคลานเข้ามา อุณหภูมิภายในห้องร่วงหล่นลงอย่างฮวบฮวบ ลมหายใจของกวินกลายเป็นไอสีขาวขุ่น เงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างไม่ได้ขยับตามการเคลื่อนไหวของเขาอีกต่อไป แต่มันกลับหันมาส่งยิ้มบิดเบี้ยวที่ชวนให้ไขสันหลังวาบ ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่เบื้องหลัง ราวกับมีใครบางคนกำลังลากวัตถุโลหะขูดไปกับพื้นคอนกรีต กวินชะงักมือที่กำลังถือประแจ เขารู้จักเสียงนี้ดี เสียงที่หลอกหลอนความฝันของเขามาหลายต่อหลายคืน เสียงของพี่ชาย—ผู้ชายคนที่เดินเข้าตึกนี้ไปแล้วไม่เคยหวนกลับมา "กวิน ถอยออกมาจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของอาจารย์อลิสาขาดห้วงไปพร้อมกับประกายไฟสีฟ้าที่ดับวูบลงราวกับถูกความมืดกลืนกิน กวินหันกลับไปช้าๆ หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ภายใต้แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ ร่างเงาสูงใหญ่ของชายคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงทางเข้า เงาอันคุ้นเคยที่เขาโหยหาและหวาดกลัวมาตลอดชีวิต "พี่...?" กวินเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา ลำคอแหบผากจนแทบไม่มีเสียง ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสาดส่องให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากพลังงานมิติ เส้นผมยุ่งเหยิงและดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งแววตาของความเป็นมนุษย์ ในมือของร่างนั้นถือประแจปอนด์เหล็กขึ้นสนิมอันเดียวกับที่พี่ชายของเขาใช้ทำงานวิจัยในแผนกจัดระเบียบมิติเมื่อสามปีก่อน "ทำไม... ถึงปล่อยให้พี่รอพ้นมิตินั้นนานขนาดนี้ล่ะ กวิน" เสียงทุ้มต่ำที่แหบแห้งเอ่ยขึ้น บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดคลื่นความร้อนระอุ "คุณไม่ใช่พี่ชายของผม!" กวินกัดฟันกรวด ฝืนความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ ทว่าขาของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูตอกวิญญาณ ตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อภาพหลอนเบื้องหน้าก้าวเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับเงื้อประแจเหล็กขึ้นหมายจะฟาดลงมาอย่างอำมหิต ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เคยถูกพี่ชายปกป้องซ้อนทับกับความเจ็บปวดของการถูกทอดทิ้ง กวินยืนนิ่งงัน หยดเหงื่อเย็นเฉียบไหลย้อยลงตามกรอบหน้า ความกลัวขั้นสุดยอดบีบหัวใจจนเขาแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีที่เงาเหล็กกำลังจะเหวี่ยงลงมาสัมผัสศีรษะ ร่างของอาจารย์อลิสาพุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาหลบได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ชั้นวางเอกสารล้มระเนระนาด เศษกระดาษปลิวว่อนไปทั่วห้อง "ตั้งสติไว้ กวิน!" อลิสาตะโกนเสียงกร้าว มือข้างหนึ่งกดผนึกยันต์โบราณลงบนหน้าอกของเขาเพื่อสกัดกั้นคลื่นจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากภาพหลอน "สิ่งนั้นไม่ใช่พี่ชายคุณ แต่มันคือ 'เศษเสี้ยวความรู้สึกผิด' ที่ตึกแห่งนี้ดึงออกมาจากจิตใต้สำนึกของคุณเพื่อใช้เป็นอาวุธ!" กวินหอบหายใจถี่รัว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อตระหนักถึงกฎข้อสำคัญของชั้นนี้—*ตึกสำนักงานแห่งนี้จะดึงความกลัวที่ลึกที่สุดในจิตใจของผู้บุกรุกออกมาทำให้1กลายเป็นความจริง* เขามองภาพหลอนของพี่ชายที่กำลังยืนยันตัวตนใหม่อีกครั้งด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย มือที่ถือเครื่องมือวัดค่าความหนาแน่นเชิงควอนตัมกำแน่นจนข้อต่องอขาว เขาหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมเศษ "ผมเข้าใจแล้วครับ..." กวินลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาที่เคยหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว เขายกเครื่องมือในมือขึ้น เล็งเป้าหมายไปที่แกนกลางพลังงานของภาพหลอน "ถ้ามันเป็นแค่ความทรงจำที่ตกค้างในระบบมิติ... ผมนี่แหละจะเป็นคนลบมันทิ้งด้วยมือของตัวเอง!" เขากดปุ่มเร่งพลังงานสูงสุดของเครื่องมือ เสียงคำรามของกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าก่อนที่แสงสว่างจากการปลดปล่อยพลังงานจะแผ่ขยายออกไป จู่ๆ หน้าจอระบบมิติในกระเป๋าเสื้อของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวอย่างเย็นเยียบ— *[ระบบตรวจพบผู้บุกรุกระดับ SSS นอกเหนือจากฐานข้อมูล: รหัสผู้ใช้ "กวิน-00" กำลังถูกรีเซ็ต]* *[คำเตือน: เจ้าของตึกตัวจริงกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล... และมันกำลังเดินมาที่นี่]* ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ