กับดักในแบบแปลน

เสียงโลหะบดเสียดสีกันด้วยความเร็วรอบสูง ดังระคายหูจนกวินต้องยกมือขึ้นปิดกั้นโสตประสาท ชั่วพริบตาก่อนหน้านี้ แผนผังชั้นที่ 13 ของตึกสำนักงานวิจัยแห่งนี้ยังคงเป็นห้องเก็บเอกสารขนาดมาตรฐาน แต่ทว่าในเวลานี้ ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กทางด้านขวากลับกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ ทว่ามั่นคง แรงกดดันจากมวลอากาศที่ถูกบีบอัดทำให้แก้วหูอื้ออึง ลมหายใจเริ่มติดขัดราวกับออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบหายไปทีละนิด "อาจารย์อลิสาครับ โครงสร้างห้องนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยระบบไฮดรอลิกธรรมดา... แรงบิดเมื่อครู่มันสอดคล้องกับสมการสนามแม่เหล็กไฟฟ้าสถิต!" กวินตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของกลไกเบื้องหลังผนัง สายตาคมกริบกวาดมองร่องสลักบนพื้นปูนที่กำลังถูกบดอัดจนแตกร้าวเป็นทางยาว อาจารย์อลิสายังคงยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมยาวสีเข้มยกมือซ้ายขึ้น วงแหวนเวทมนตร์สีครามสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวยาววาดลวดลายเป็นอักขระโบราณเพื่อต้านทานแรงกดมหาศาลที่กำลังพยายามบดขยี้พวกเขาให้แบนราบ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าของเธอ แม้แววตาจะยังคงเยือกเย็น แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นเจือด้วยความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ใช่แค่สนามแม่เหล็กหรอกครับคุณกวิน... นี่คือ 'เขาวงกตเรขาคณิต' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทดสอบสติปัญญาของผู้บุกรุกโดยเฉพาะ ถ้าเราคำนวณอัตราการเคลื่อนที่ของผนังผิดพลาดแม้แต่เซนติเมตรเดียว พื้นที่ยืนของเราจะถูกบีบจนเป็นศูนย์ภายในสามนาทีนี้" ประโยคบอกเล่าอันตรายถึงชีวิตไม่ได้ทำให้กวินตื่นตระหนก ตรงกันข้าม สมองส่วนวิเคราะห์ของนักวิจัยหนุ่มกลับทำงานด้วยความเร็วสูงสุด สัญชาตญาณและทักษะการเอาตัวรอดที่ผ่านการขัดเกลามาหลายชั้นบรรยากาศถูกดึงออกมาใช้ มือขวาของเขากระชากกระเป๋าอุปกรณ์สนาม หยิบแท่งวัดคลื่นความถี่ควอนตัมออกมากดเปิดใช้งาน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าฉายภาพจำลองสามมิติของห้องนี้ขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นกลไกเฟืองเกียร์ขนาดยักษ์ที่ซ่อนอยู่หลังผนังปูน "ระบบแปลนอาคารชุดนี้ถูกออกแบบโดยดร.อนันต์ พี่ชายของผมเองครับ..." กวินพึมพำกับตัวเองขณะนิ้วเรียวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์จิ๋วอย่างคล่องแคล่ว "เขามักจะซ่อนรหัสปลดล็อกไว้ในกฎฟิสิกส์พื้นฐานเสมอ... อาจารย์ครับ ช่วยกางบาตรคุ้มกันให้กว้างขึ้นอีกนิดได้ไหมครับ ผมต้องการเวลาสิบวินาทีในการคำนวณจุดอับแรงบิด" อาจารย์อลิสาหันมามองลูกศิษย์หนุ่มแวบหนึ่ง มุมปากของเธอแย้มยิ้มบางเบา ราวกับมีความภาคภูมิใจซ่อนอยู่ภายใต้สถานการณ์อันคับขัน "จัดไปครับ... แต่อย่าช้านะครับ คุณนักวิจัย เพราะผนังด้านซ้ายเพิ่งจะเริ่มขยับตามมาสมทบแล้ว" สิ้นเสียงของอาจารย์สาว ผนังฝั่งตรงข้ามก็ส่งเสียงคำรามครืนใหญ่ สลักเหล็กหนาเตอะพุ่งออกมาจากช่องลับพร้อมกับประกายไฟแปลบปลาษ แรงกดทับจากสองด้านบีบให้ช่องว่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองเมตร บาตรเวทมนตร์สีครามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทุกครั้งที่เศษปูนขนาดใหญ่กระเด็นมากระแทก แรงปะทะทำให้เรียวขาของอาจารย์อลิสาต้องก้าวถอยหลังเพื่อทรงตัว กวินไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป สมาธิทั้งหมดถูกเท Weave เข้าสู่ชุดข้อมูลบนหน้าจอ แววตาสفายสะท้อนตัวเลขและสมการที่ไหลผ่านราวกับสายน้ำ ปมในอดีตเกี่ยวกับการหายตัวไปของพี่ชายผุดขึ้นมาในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงขับเคลื่อนให้ความสามารถของเขาพุ่งทะยานข้ามขีดจำกัด "เจอแล้วครับ!" กวินร้องลั่น "จุดศูนย์กลางของแรงเหวี่ยงไม่ได้อยู่ที่ตัวเฟือง แต่มันอยู่ที่รอยต่อของแผ่นเพลทหมายเลข 404!" เขากระโดดพุ่งตัวออกไปอย่างไม่คิดชีวิต แม้พื้นที่ยืนจะเหลือเพียงน้อยนิด มือขวาซัดแท่งระเบิดคลื่นกระแทกพลาสติกเข้าไปในร่องรอยต่อของผนังที่กำลังขยับเข้ามาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง นิ้วโป้งกดสวิทซ์จุดชนวนทันที *ตูม!* แรงระเบิดย่อย ๆ สร้างคลื่นความสั่นสะเทือนในทิศทางตรงกันข้าม กลไกการขับเคลื่อนของผนังทั้งสองด้านชะงักงันไปชั่วขณะ เฟืองเหล็กส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงก่อนจะล็อกตายคาที่ ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าช่องทางเดินลับที่ซ่อนอยู่ด้านหลังแผ่นเพลท 404 ก็เปิดอ้าออกเผยให้เห็นทางลาดมืดมิดทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง อาจารย์อลิสาลดบาตรเวทมนตร์ลง หญิงสาวหอบหายใจเล็กน้อยแต่ยังคงรักษาท่าทีสง่างามเอาไว้ได้ เธอปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมก่อนจะหันมามองชายหนุ่มด้วยสายตาชื่นชม "ไม่เลวเลยนี่ครับ คุณกวิน สมกับที่เป็นพนักงานวิจัยมือหนึ่งของแผนกจัดระเบียบมิติ การตัดสินใจเฉียบขาดมาก" "ขอบคุณครับอาจารย์ ถ้าไม่ได้บาตรคุ้มกันของคุณ ผมคงกลายเป็นปาท่องโก๋ติดผนังไปนานแล้ว" กวินกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มโล่งอก ก่อนที่สายตาจะกวาดมองสำรวจความเสียหายรอบตัว แต่ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและความตึงเครียดเริ่มคลี่คลาย เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งเพดานทางเดินลับเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่เย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตหวงห้ามระดับสูงสุด... โครงสร้างตึกชั้นลบกำลังทำการ 'รีเซ็ต' สภาพแวดล้อมเพื่อความปลอดภัย]* พื้นปูนใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ทรุดฮวบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน! ร่างของกวินและอาจารย์อลิสาหล่นวูบลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงกรีดร้องของลมที่ตีสวนขึ้นมา และก่อนที่สติจะหลุดลอยไปในความมืดมิด แสงไฟนีออนกะพริบวับแวมจากเบื้องล่างก็เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—กำลังยืนรอต้อนรับการมาเยือนของพวกเขาอยู่ ณ จุดสิ้นสุดของทางลาดมקร ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางสำรวจความลับในตึกแห่งนี้ไปกับผม... ลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ