กลยุทธ์ไขปริศนาลูปนรก

"เข็มนาฬิกาไม่ได้กำลังเดินไปข้างหน้าครับ... มันกำลังพับตัว" เสียงของกวินลอดผ่านรอยแยกของหน้ากากกรองอากาศที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน อากาศในห้องวิจัยลับชั้น -4 ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนฉุนกานต์จากการประทุของสนามแม่เหล็กไฟฟ้า ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพวกเขากะพริบซ้ำๆ ที่เวลาเดิมเป๊ะ: *03:33:12 น.* เป็นรอบที่สิบสี่แล้วที่เวลาถูกรีเซ็ตกลับมาจุดเริ่มต้น ราวกับแผ่นเสียงตกร่องในมิติที่บิดเบี้ยว อาจารย์อลิสาปาดเหงื่อที่ซึมอยู่บนขมับ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบไว้ลวกๆ ตอนนี้หลุดลุ่ยเปียกชื้นแนบแก้ม มือเรียวบางของเธอกำด้ามปากกาเวทมนตร์แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด บนโต๊ะเหล็กกล้าเบื้องหน้าเต็มไปด้วยสมการเวทมนตร์ผสมผสานกับผังวงจรควอนตัมที่เธอร่างขึ้นด้วยชอล์กเรืองแสง "ถ้าเรายังแก้สมการสถานะซ้อนทับ (Superposition) ของห้วงเวลานี้ไม่ได้ เราจะติดอยู่ที่นี่จนกว่าพลังงานสำรองของตึกจะหมดลง และเมื่อถึงตอนนั้น... ร่างกายของเราจะถูกบีบอัดหายไปกับอนุภาคที่แตกสลาย" อาจารย์อลิสากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความตึงเครียดไว้ในทุกพยางค์ เธอหันมามองกวินด้วยสายตาที่เชื่อมั่น "คุณกวิน ระบบควอนตัมเกตที่คุณออกแบบไว้เมื่อครู่ พร้อมเชื่อมต่อหรือยังครับ?" "เกือบสมบูรณ์แล้วครับอาจารย์" กวินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ นิ้วมือเรียวยาวรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมความเร็วสูง แสงสีฟ้าสะท้อนในแววตาคู่คมที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง "แต่ปัญหาคือ แรงเหวี่ยงจากการทำลายลูปเวลาด้วยหลักการพ้องของคลื่นความถี่ (Resonance Frequency) จะสร้างแรงกระแทกย้อนกลับมหาศาล ถ้าเราไม่หน่วงพลังงานไว้ที่แกนกลาง มิติบริเวณนี้จะยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดย่อมทันที" ห้องวิจัยสั่นสะเทือนเบาๆ แรงดันอากาศลดฮวบจนแก้วหูอื้ออึง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องกระทบผนังคอนกรีตเปลือย กวินกัดฟันแน่น เขาย้อนนึกถึงบันทึกเก่าๆ ของพี่ชายที่หายสาบสูญไปในตึกนี้ ทฤษฎีที่พี่ชายเคยเขียนไว้เกี่ยวกับ 'สะพานควอนตัมข้ามมิติ' ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อเจ้อ แต่มันคือทางรอดเดียวในตอนนี้ "เราต้องใช้หลักการพหุภาคีของช뢰ดิงเกอร์ (Schrödinger's Cat Paradox) ครับ" กวินหันไปสบตาอาจารย์สาว "เราจะไม่พยายาม 'หยุด' ลูปเวลา แต่เราจะทำให้ระบบรับรู้ว่า 'แมวในกล่อง' ทั้งเป็นและตายในเวลาเดียวกัน เพื่อบังคับให้จักรวาลเลือกเส้นทางออกที่สาม" อาจารย์อลิสาเบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชื่นชม "เข้าใจคิดนี่ครับ... เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นผมจะใช้พลังเวทมนตร์ธาตุแสงโบราณเป็นตัวเหนี่ยวนำสนามแม่เหล็ก เพื่อขยายขอบเขตความน่าจะเป็นให้กว้างพอที่คุณจะแทรกแซงโค้ดควอนตัมเข้าไปได้" ร่างบางของอาจารย์สาวก้าวถอยหลังไปสองก้าว เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ วงแหวนเวทมนตร์สีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศ ลวดลายอักษรรูนโบราณหมุนวนด้วยความเร็วสูง แผ่ไอความร้อนระอุตัดกับความเย็นเยือกของห้องวิจัย แสงสว่างวาบจากเวทมนตร์ขับไล่ความมืดมิดรอบตัวให้ถอยร่นไปชั่วขณะ "ลงมือเลยครับกวิน!" กวินไม่รอช้า นิ้วมือทั้งสิบบดบังคับคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงสุด โค้ดสีเขียวเรืองแสงนับล้านบรรทัดไหลทะลักผ่านจอภาพ เขาส่งคำสั่งสุดท้ายเข้าไปยังแกนกลางของระบบควอนตัมเกต พร้อมกับที่อาจารย์อลิซากระทืบเท้าลงเบื้องล่าง ส่งพลังเวทมนตร์พุ่งทะยานเข้าผสานกับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าทันที *ตูมมมม!* เสียงระเบิดกึกก้องสะท้อนไปทั่วชั้น -4 แรงกระแทกมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นไปคนละAทิศคนละทาง กวินรู้สึกเหมือนกระดูกทุกชิ้นในร่างกายแตกออกเป็นเสี่ยงๆ โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบแตก แต่ทว่า... ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เขากลับเห็นเข็มนาฬิกาดิจิทัลที่เคยค้างเติ่ง ขยับเดินหน้าผ่านวินาทีที่ 03:33:12 ไปได้สำเร็จ! ลูปนรกถูกทำลายแล้ว กวินหอบหายใจอย่างรุนแรง นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ พลางมองเพดานห้องที่ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ ร่างของอาจารย์อลิสาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เธอปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า ใบหน้าขาวเนียนมีรอยเปื้อนเขม่าเล็กน้อย แต่แววตากลับเปล่งประกายด้วยชัยชนะ "เราทำสำเร็จแล้วนะครับอาจารย์..." กวินเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามยันตัวลุกขึ้นนั่ง "ใช่ครับ..." อาจารย์อลิสาพยักหน้ารับ รอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ "ฝีมือพัฒนาขึ้นมากนี่ครับ คุณกวิน... ดูเหมือนว่าคุณจะพร้อมสำหรับการสำรวจชั้นที่ลึกกว่านี้แล้ว" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง เสียงแจ้งเตือนที่กวินไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมือสมาร์ทวอทช์ของเขา มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนระบบปกติของบริษัท แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดตัวขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีใครสั่งการ ข้อความตัวอักษรสีดำสนิทปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ จนครบประโยค และทำให้อากาศรอบตัวพวกเขากลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา [ระบบตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก: ยินดีต้อนรับสู่ 'ชั้น -5' — พื้นที่ควบคุมจิตสำนึกส่วนกลาง] [คำเตือนระดับ SSS: เจ้าของรหัสผ่านเดิม... กำลังรอคอยการกลับมาของคุณที่เบื้องล่าง] ดวงตาของกวินเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อชื่อที่ปรากฏอยู่ท้ายบรรทัดแจ้งเตือนนั้น... คือชื่อของพี่ชายแท้ๆ ของเขาเองที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดไปกับลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ