เสียงนาฬิกาที่หยุดเดิน

เข็มวินาทีบนหน้าปัดนาฬิกาแขวนผนังสีมะฮอกกานีขัดเงา ดีดตัวขยับไปข้างหน้าหนึ่งขีด... แล้วดีดกลับมาตำแหน่งเดิมอย่างไร้ร่องรอย "เป็นไปไม่ได้" กวินพึมพำกับตัวเอง ลมหายใจของเขาพ่นไอสีขาวจางๆ ออกมาในอากาศที่อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างกะทันหันจนน่ากลัว ภายในห้องประชุมใหญ่ชั้น 4 บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเอกสารเก่าคร่ำครึและกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ แสงไฟนีออนบนเพดานกระพริบถี่เป็นจังหวะ *ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...* ทุกครั้งที่เสียงเข็มนาฬิกาดังขึ้น โครงสร้างมิติรอบตัวพวกเขาก็สั่นไหวราวกับภาพบนจอโทรทัศน์ที่สัญญาณกำลังจะขาดหาย นี่คือลูปเวลา (Time Loop) ระดับสาม ที่ถูกควบคุมด้วยกฎเกณฑ์ทางควอนตัมโบราณผสมผสานกับอาคมปิดตายประตูมิติ อาจารย์อลิสาก้าวเท้าถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ส้นรองเท้าคัทชูสีดำกระทบกับพื้นปาร์เกต์ไม้ส่งเสียงก้องกังวาน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นทรงเหลี่ยมกวาดมองไปรอบห้องอย่างพิจารณา มือเรียวบางยกขึ้นจัดปอยผมที่หลุดลุ่ยเนื่องจากการปะทะกับเงาอาคมเมื่อครู่ นิ้วมือของเธอร่ายอักขระเวทสีครามจางๆ ลงบนอากาศเพื่อทดสอบความหนาแน่นของสนามพลัง "กฎข้อแรกของห้องประชุมนี้คือ 'การอนุรักษ์เวลา'" เสียงหวานใสแต่เรียบนิ่งของอาจารย์สาวเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความตึงเครียด "ทุกๆ หนาทีที่ผ่านพ้นไป ความทรงจำของเราจะถูกรีเซ็ตกลับสู่จุดเริ่มต้นตอนแปดนาฬิกาตรง ยกเว้นแต่ว่า... เราจะหาทางแก้สมการความต่างศักย์ของมิตินี้เสียก่อน" กวินไม่รอช้า เขาก้มลงหยิบแท็บเล็ตภาคสนามรุ่นพิเศษขึ้นมา หน้าจอสีฟ้าเรืองแสงแสดงกราฟฟังก์ชันคณิตศาสตร์ที่กำลังเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่ง นิ้วโป้งของเขาเลื่อนหน้าจอเพื่อตรวจสอบบันทึกย้อนหลังที่เขาจดไว้ในลูปเวลาก่อนหน้า (ซึ่งเขามั่นใจว่าเป็นลูปที่สิบสี่แล้ว) "เราลองมาสามสิบแปดวิธีแล้วครับอาจารย์ ตั้งแต่การตัดวงจรไฟฟ้าหลัก การทำลายกระจกบานนั้น ไปจนถึงการสวดบทถอนอาคมแบบย้อนกลับ แต่ทุกครั้งที่เข็มนาฬิกาตีครบสิบสองนาฬิกา โครงสร้างมิตินี้ก็จะดีดเรากลับมาจุดเริ่มต้นเสมอ แถมมวลสารในห้องยังลดลงสิบเปอร์เซ็นต์ทุกรอบด้วย สังเกตไหมครับว่าหนังสือบนชั้นเริ่มหายไปทีละแถวแล้ว" อาจารย์อลิสาพยักหน้ารับอย่างสุขุม เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมไม้ยาวตัวใหญ่ใจกลางห้อง บนโต๊ะนั้นมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าๆ วางอยู่เล่มหนึ่ง—แฟ้มเอกสารที่เป็นต้นเหตุของทุกอย่าง แฟ้มบันทึกการทดลองลับของพี่ชายกวินที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน "ปัญหาไม่ได้อยู่ที่วิธีแก้ สติปัญญาของเรา หรือแม้แต่เวทมนตร์" อาจารย์อลิสาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือไปแตะสันแฟ้มเอกสารนั้นเบาๆ "แต่มันอยู่ที่ 'เงื่อนไข' ที่ซ่อนอยู่ใต้พรม... กวิน คุณจำบันทึกหน้าสุดท้ายของพี่ชายคุณได้ไหม ที่เขาเขียนไว้ด้วยลายมือหวัดๆ ว่า 'เวลามีค่ามากกว่าชีวิต แต่มันซื้อไม่ได้ด้วยความตาย'" กวินชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สมองอันชาญฉลาดประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่เคยอ่านผ่านตาอย่างรวดเร็ว โครงสร้างตึกสำนักงานผีสิงแห่งนี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังวิญญาณ แต่มันถูกออกแบบให้เป็น "เครื่องมือวัดมูลค่าของเวลา" ผ่านความทรงจำและความรู้สึกผิดของมนุษย์ "ความตาย... หรือการยอมรับความจริง" กวินพึมพำ ดวงตาเริ่มไหววับเมื่อตระหนักถึงความหมายที่แท้จริง "ลูปเวลานี้ไม่ได้วนซ้ำเพราะกลไกเวทมนตร์ แต่มันวนซ้ำเพราะผม... ผมยังไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่า พี่ชายของผมไม่ได้หายไปไหน แต่เขา 'เลือก' ที่จะสละเวลาที่เหลือทั้งหมดเพื่อปิดตายประตูมิติบานนั้นด้วยตัวเขาเอง" ทันทีที่กวินเอמהคำพูดนั้นออกมา เสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เคยส่งเสียง *ติ๊กๆ* ก็หยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน บรรยากาศภายในห้องประชุมเงียบสงบลงราวกับป่าช้า ลมหายใจของทั้งสองคนกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังสะท้อน เงาดำสนิทที่เคยซ่อนอยู่มุมห้องค่อยๆ บิดตัวและขยายใหญ่ขึ้น แรงกดดันมหาศาลระดับ SSS แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกมิติกลางห้องประชุม พื้นไม้ปาร์เกต์เริ่มปริแตกออก เผยให้เห็นห้วงอวกาศสีม่วงเข้มที่หมุนวนอยู่เบื้องล่าง และก่อนที่กวินจะทันได้ขยับตัวตั้งรับ ร่างของใครบางคนก็ก้าวทะลุมิติออกมาจากความมืดนั้น—ร่างในชุดสูทพนักงานวิจัยเปื้อนฝุ่น ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากกวินทุกประการ ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ยินดีต้อนรับกลับสู่ลูปสุดท้ายนะน้องชาย... นายพร้อมที่จะจ่ายค่าบริการด้วยเวลาชีวิตทั้งหมดที่มีแล้วหรือยัง?" [ระบบแจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS: เผชิญหน้ากับเงาสะท้อนแห่งกาลเวลา - เงื่อนไขล้มเหลว: สูญเสียตัวตนถาวร] [โปรดติดตามตอนต่อไป] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความมืดมิดไปกับลิฟต์แก้วชั้นลบนะครับ