แชตหลุดกลางกรุ๊ปโปรเจกต์

"ถ้าไม่อยากให้กระเป๋าแบรนด์เนมใบสุดท้ายของเธอไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่โรงรับจำ당... ก็ช่วยทำหน้าให้มันเหมือนแฟนที่กำลังคลั่งรักฉันมากกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ คุณพาย!" เสียงกระซิบแหบพร่าทว่าเฉียบขาดดังชิดริมใบหูของฉัน ขณะที่ฝ่ามือหนาของนายธันวา—วิศวกรหนุ่มมา100% ผู้มีดีกรีเป็นถึงหัวหน้าโปรเจกต์หุ่นยนต์สุดเนิร์ด—เอื้อมมาโอบเอวฉันไว้แน่นจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ ปนกลิ่นไอมิ้นต์จางๆ ลอยเข้าจมูกจนฉันเกือบจะลืมหายใจ รอบตัวเราเวลานี้คือห้องสมุดคณะวิศวะที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แต่บรรยากาศรอบกายฉันกับเขามันร้อนฉ่าราวกับยืนอยู่กลางเตาเผาเหล็กกล้า! เหตุการณ์เมื่อวานยังติดตรึงอยู่ในสมอง ย10 ประโยคคำสั่งเผด็จการของเขาที่ยื่นคำขาดว่า ถ้าฉันไม่อยากโดนแฉเรื่องฐานะที่แท้จริง (ที่ตอนนี้ถังแตกยิ่งกว่ากระป๋องนมข้นหวาน) ฉันก็ต้องยอมเล่นละครตบตาพวกเพื่อนตัวแสบในคณะของเขาว่าเป็น 'แฟนใหม่' ที่เขาเพิ่งไปสปาร์ークรักกันที่คาเฟ่ ให้ตายเถอะ! นี่ฉัน ‘พาย’ อดีตคุณหนูไฮโซผู้เคยเชิดใส่ผู้ชายค่อนประเทศ ต้องมาตกอับรับจ้างเป็นแฟนปลอมๆ ให้ตาปีศาจวิศวะปากร้ายคนนี้เนี่ยนะ! "ปล่อยก่อนเถอะค่ะคุณธันวา! เล่นใหญ่เกินไปแล้วมั้งคะ ขนลุกหมดแล้วเนี่ย" ฉันกัดฟันกรอด ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กลุ่มเพื่อนสนิทของเขาที่ยืนมองอยู่ไกลๆ พร้อมกับแอบหยิกเข้าที่สีข้างของคนตัวสูงอย่างหมั่นไส้ ธันวาซี้ดปากเล็กน้อยด้วยความเจ็บ แต่ใบหน้าคมคายกลับยังคงรักษารอยยิ้มคลั่งรักแบบปลอมๆ ไว้ได้อย่างแนบเนียน สายตาคมกริบมองต่ำลงมาสบตากับฉันในระยะประชิด ชนิดที่ว่าถ้าขยับอีกนิดปลายจมูกเราคงจะชนกัน "ยิ้มค้างไว้แบบนั้นแหละดีแล้ว ต้นข้าวกับเขตต์กำลังมองมาทางเรา... อ้อ แล้วก็เลิกหยิกสีข้างฉันสักทีเถอะยัยคุณหนูตกอับ รู้ไหมว่าเสื้อกราวด์ราคาแพงของฉันมันจะยับหมดแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ลอดไรฟันออกมา ฉันค้อนใส่เขาวยควัก แต่ก็ต้องรีบปรับสีหน้าให้กลับมาหวานเยิ้มทันทีเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเขตต์กำลังเดินถือโทรศัพท์มือถือตรงเข้ามาหาเราด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "โอโห้! ยอมรับเลยว่ะไอ้ธันวา ว่ามึงซุ่มเงียบจริงจัง ปกติเห็นอยู่กับหุ่นยนต์กับวงจรไฟฟ้า นึกว่าจะตายด้านไปซะแล้ว ที่แท้ก็ซ่อนสเปคระดับนางฟ้าไว้ในสังกัดนี่เอง" เขตต์แซวเสียงดัง พร้อมกับยกมือขึ้นตบไหล่ธันวาเบาๆ ฉันรีบผละออกจากอ้อมแขนของธันวาด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ตั้งใจว่าจะจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แต่เพราะความรีบร้อนและสติที่กระเจิดกระเจิง ทำให้ฉันคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าจอแบบผิดๆ ถูกๆ ในจังหวะนั้นเอง... เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์สีเขียวก็ดังขึ้นรัวๆ ในกลุ่มแชตใหญ่ของโปรเจกต์หุ่นยนต์ ที่มีสมาชิกอยู่ร่วมยี่สิบชีวิต ทั้งอาจารย์ที่ปรึกษา รุ่นพี่ และเพื่อนร่วมทีม *ปิ๊ง! ปิ๊ง! ปิ๊ง!* ฉันไม่ได้สนใจอะไรมากนักในตอนแรก คิดว่าเป็นข้อความรายงานความคืบหน้าเรื่องงบประมาณหรือการประกอบชิ้นส่วนหุ่นยนต์ตามปกติ นิ้วเรียวเล็กจึงกดเข้าแอปฯ เพื่อจะปัดแจ้งเตือนทิ้ง แต่ทว่า... ความซุ่มซ่ามระดับเลิศประดับดาวล้านดวงของฉันดันทำงานในจังหวะวิกฤตพอดี! นิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มส่งมีมรูปแมวอ้วนหน้าตากวนประสาท กำลังทำท่าเต้นยั่วโมโห พร้อมข้อความตัวโตๆ ที่แปะอยู่บนภาพว่า: *“ก็มาดิครับ! คนหล่อช่วยไม่ได้ อยากเปย์หนูต้องทำไงคะพ่อทูนหัว?”* ไม่ใช่แค่ส่งเข้ากลุ่มแชตธรรมดา... แต่มันคือกลุ่ม [Robo-Genius Official Project 2024] ที่มีท่านรองศาสตราจารย์ ดร.ประจักษ์ อาจารย์ผู้เข้มงวดที่สุดในภาควิชาอยู่ด้วย! ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มแชตทันทีราวกับกดปุ่มMute ทุกอย่างหยุดนิ่งสนิท ไม่มีใครกล้าพิมพ์อะไรต่อ ทว่าบรรยากาศรอบตัวฉันในโลกความเป็นจริงกลับระอุยิ่งกว่าเดิม ฉันเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน มือไม้เย็นเฉียบ หัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม สมองประมวลผลความหายนะที่เพิ่งก่อขึ้นด้วยความเร็วแสง... ฉันส่งมีมอะไรลงไปวะเนี่ย! แถมคำว่า "พ่อทูนหัว" นั่นมันอะไรกัน! มันไม่ใช่มีมธรรมดา แต่มันคือมีมที่ฉันเพิ่งเซฟเก็บไว้แซวเพื่อนสนิทเมื่อคืนนี้เอง! ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือกราวกับกระดาษสา หันไปมองหน้าธันวาที่ยืนอยู่ข้างๆ พ่อคุณเอ้ย... จากคนที่เคยตีหน้าขรึม วางมาดเป็นวิศวกรผู้เคร่งขรึมและเป๊ะทุกระเบียบในตอนนี้ กลับยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ที่ระบบรันนิ่งรวนจนขึ้นจอฟ้า ริมฝีปากหยักลึกอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า บรรยากาศรอบตัวธันวาราวกับถูกแช่แข็ง เขาก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองสลับกับมองหน้าฉัน ใบหูข้างที่หันมาทางฉันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงลำคอหนา "เอ่อ... คือว่า..." ฉันอ้าปากพะงาบๆ สมองขาวโพลน คิดคำแก้ตัวไม่ออกแม้แต่คำเดียว เขตต์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ชะโงกหน้าเข้ามาดูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองบ้าง ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาเสียงดังลั่น "เฮ้ย! ไอ้ธันวา! น้องพายเขาเรียกว่า 'พ่อทูนหัว' ว่ะเฮ้ย! โคตรคลั่งรักเลยวะเพื่อน แบบนี้มันต้องเปิดตัวงานเลี้ยงคณะวิศวะวันศุกร์นี้แล้วป่ะวะ!" คำแซวของเขตต์ยิ่งทำให้ธันวาไปไม่เป็นหนักกว่าเดิม ร่างสูงโปร่งก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือหนายกขึ้นลูบท้ายทอยตัวเองแก้เก้อ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู เขากัดริมฝีปากแน่นอย่างคนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ขณะที่ดวงตาคู่คมตวัดกลับมามองฉันด้วยแววตาที่ทั้งเขิน ทั้งดุ และทั้งเอือมระอาในเวลาเดียวกัน "ยัย... ยัยตัวแสบ..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย "เธอตั้งใจจะฆ่าฉันให้ตายด้วยความอายคาห้องสมุดใช่ไหมห๊ะ!" "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ! มือมันลั่นต่างหากเล่า!" ฉันแก้ตัวเสียงสั่น พยายามจะเอื้อมมือไปกดลบข้อความในแชตกลุ่ม แต่ปรากฏว่ามันเกินกำหนดเวลาที่จะยกเลิกข้อความไปเสียแล้ว! ชิบหายแล้ว... ข้อความนั้นยังคงโชว์หราอยู่ในหน้าจอของทุกคน รวมถึงอาจารย์ประจักษ์ด้วย! ในจังหวะที่ฉันกำลังจะสติแตกและเตรียมตัววิ่งหนีออกจากห้องสมุดเพื่อไปซ่อนตัวใต้เตียงนอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ของธันเมดก็ดังขึ้นขัดจังหวะความวุ่นวาย *ปิ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวาปรากฏข้อความใหม่ที่ถูกส่งเข้ามาในแชตส่วนตัวของเขา... ส่งตรงจาก "อาจารย์ประจักษ์" อาจารย์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไม่เคยปล่อยผ่านเรื่องไร้สาระใดๆ ทั้งสิ้น ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่กดเปิดอ่านข้อความนั้น ดวงตาคู่คมกวาดมองตัวอักษรบนหน้าจอก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเผือดสีลงไปอีกระดับ เขานิ่งอึ้งไปนานนับส่าวินาที ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉันอีกครั้งด้วยแววตาที่สั่นระริกราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย "พาย..." ธันวาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเบาหวิวเสียยิ่งกว่าเสียงกระซิบ "คะ... อะไรคะ?" ฉันถามกลับด้วยความหวาดผวา ใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ธันวาเม้มปากแน่น สูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนกำลังรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้ายในชีวิต ก่อนจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้าฉัน เพื่อให้เห็นข้อความที่อาจารย์ประจักษ์เพิ่งพิมพ์ส่งตรงมาหาเขาอย่างชัดเจนเต็มสองตา— [อาจารย์ประจักษ์: ธันวา... เรื่องโปรเจกต์หุ่นยนต์น่ะ ไว้คุยกันพรุ่งนี้เช้า แต่ตอนนี้... ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ ว่ายัยหนู 'พ่อทูนหัว' คนนี้ เป็นใคร ถึงได้กล้าส่งมีมท้าทายระบบภาควิชาของเราแบบนี้?] ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะและเขินตัวบิดไปด้วยกันนะคะ, ที่คั่นหนังสือสีชมพู