กฎเหล็กของวิศวะที่ไม่มีให้เธอ

กลิ่นน้ำยาประสานท่อพีวีซีและคราบน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องปฏิบัติการหุ่นยนต์ชั้นสามของตึกวิศวกรรมศาสตร์ แต่สิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่ากลิ่นสารเคมี ก็คือสายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของธันวาที่กำลังจ้องเขม็งมายังร่างเพรียวบางของพาย ซึ่งยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาว "บอกแล้วไงคะว่าเอกสารเบิกงบชุดนี้ ฉันตรวจทานมาอย่างดีไม่มีพลาดแน่นอน ทำไมหัวหน้าโปรเจกต์สุดหล่อถึงต้องทำหน้ายักษ์ใส่กันตั้งแต่เช้าด้วยล่ะคะเนี่ย?" พายเอียงคอถามด้วยรอยยิ้มหวานหยด ชนิดที่ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงใจละลายคาที่ไปแล้ว แต่สำหรับธันวา... มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสิบ "อย่ามาทำเป็นพูดดีนะยัยคุณหนูตกอับ" ธันวาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีกรมท่าก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะจนพายต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "เธอคิดว่าเข้ามาฝึกงานในโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยของฉันแล้วจะมาเดินสวยๆ ถ่ายรูปอวดลงโซเชียลเหมือนตอนอยู่คณะนิเทศฯ หรือไง? กฎเหล็กข้อแรกของที่นี่คือ 'ห้ามเกะกะ และห้ามทำตัวไร้ประโยชน์' ซึ่งเธอกำลังทำลายมันทุกข้อ!" พายเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความฮึดฮัด แม้ในใจจะแอบกรีดร้องกับความปากร้ายของพ่อหนุ่มวิศวะคนนี้ แต่สถานะการเงินในกระเป๋าที่เหลือไม่ถึงห้าร้อยบาทในตอนนี้ ก็ทำให้เธอไม่มีสิทธิ์ยอมแพ้ง่ายๆ เด็ดขาด! บ้านที่เคยสุขสบายพังทลายลงชั่วข้ามคืน เธอต้องดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อให้ได้งานพาร์ทไทม์เงินเดือนงามนี้มาครอง แทนที่จะเถียงกลับด้วยเสียงดังเหมือนทุกที พายกลับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารทันทีราวกับกดสวิทช์ไฟ สองมือเรียวเล็กเอื้อมไปจับชายเสื้อช็อปของคนตัวโตกว่าไว้เบาๆ แล้วช้อนตาขึ้นมองด้วยแววตาออดอ้อนสุดฤทธิ์ "พี่ธันวาขา..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ ลากเสียงยาวอย่างจงใจ "พายไม่ได้ตั้งใจจะเกะกะสักหน่อยนะคะ... ก็นี่มันวันแรกของการทำงาน พายแค่อยากช่วยแบ่งเบาภาระของหัวหน้าคนเก่งต่างหากล่ะคะ อีกอย่าง... ถ้าพายโดนไล่ออกจากที่นี่ พายคงไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อข้าวกลางวันกินแล้วนะคะ ฮือ... ใจร้ายที่สุดเลย" ธันวาชะงักกึก ลมหายใจที่กำลังจะพ่นคำด่าทอยืดยาวติดอยู่แค่ลำคอ เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยนั้นคลอหน่วยไปด้วยน้ำตาใสๆ แบบสมจริง (จนเกือบจะเนียน) ยิ่งปลายนิ้วเรียวที่กำชายเสื้อเขาอยู่สั่นน้อยๆ ด้วยแล้ว หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราดด้วยปูนซีเมนต์ของพ่อตัวตึงแห่งวิศวะก็พลอยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ ให้ตายเถอะ... ยัยนี่เล่นมุกไหนเนี่ย! ทำไมเขาถึงแพ้ทางลูกอ้อนแบบนี้ทุกทีวะ! "ะ...ไม่ต้องมาใช้มารยาหญิงใส่ฉันเลยนะ!" ธันวาพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษ ทั้งที่ใบหูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ "คิดเหรอว่าทำหน้าแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนยอมให้เธออยู่ต่อรึไง!" "แล้วใจอ่อนหรือยังล่ะคะ?" พายยิ้มกริ่มเมื่อเห็นพิรุธ ร่างบางก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอีกนิดจนแทบจะแนบชิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กโชว์โอยเข้าจมูกของคนตัวโตจนเขาต้องกลั้นหายใจ "ถ้าใจอ่อนแล้ว... ก็เซ็นอนุมัติใบผ่านงานให้พายซะดีๆ สิคะ คุณวิศวะคนเก่ง" ระหว่างที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เขาก้มลงมองหน้าจอด้วยความหงุดหงิดตั้งใจจะกดปิด แต่ชื่อผู้ส่งกลับทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *[เขตต์]: "ไอ้ธันวา! มึงรีบเปิดดูไลฟ์สดเพจคณะนิเทศฯ ด่วนเลยวะ! แฟนเก่ามึงที่เพิ่งทิ้งมึงไปเรียนต่อต่างประเทศ กำลังเดินควงกับไฮโซหนุ่มรุ่นพี่กลับมาที่มหาลัยแล้วโว้ย!"* ธันวาชาวาบไปทั้งร่าง ความโกรธและความเจ็บปวดในอดีตพุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนมือหนากำโทรศัพท์แน่นจนข้อ้วนิ้วขาวโพลน พายสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของคนตรงข้าม รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เลือนหายไปทันทีด้วยความตกใจ "พี่ธันวา... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" พายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความห่วงใยอย่างไม่รู้ตัว ธันวาหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำบางสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึง มือหนาคว้าข้อมือเล็กของพายไว้แน่นแล้วดึงเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปาก จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกันและกัน "ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ... ก็ช่วยสวมบทบาทเป็น 'แฟนใหม่' ให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้หัวใจในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!