เมื่อ TA หน้าดุเจอคุณหนูตกยาก

"ถ้าโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้ภัยตัวนี้ คะแนนพรีเซนต์รอบหน้าของพวกนายยังเละไม่เป็นท่า ฉันจะถือว่าวิชาบังคับเลือกของภาควิชาเครื่องกลปีนี้ ไม่มีใครสมควรได้เกรด A สักคนเดียวค่ะ!" เสียงประกาศิตของ ‘ธันวา’ นักศึกษาปีสามหัวหน้าโปรเจกต์หุ่นยนต์ดีกรี TA (Teaching Assistant) สุดโหดประจำภาควิชา ดังสะเทือนก้องห้องเลคเชอร์แอร์เย็นฉ่ำจนแทบจะกลายเป็นช่องแช่แข็ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะติดจะบึ้งตึงอยู่เป็นนิจขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนแววตาคาดโทษ ส่งตรงไปยังกลุ่มนักศึกษาปีสองที่นั่งหน้าซีดเป็นไก่ตาแตก โดยเฉพาะยัยตัวแสบแถวหน้าสุด... คนที่นั่งเท้าคางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งที่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อนเพิ่งจะแอบเอาปากกาเคมีมาต่อเติมหนวดแมวให้รูปสเก็ตช์หุ่นยนต์ในชีทของเขา "ยัยคุณหนูตกอับ" ธันวาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะกวาดสายตาผ่านเอกสารลงทะเบียนเรียนรายชื่อนักศึกษาตกค้าง และชื่อของเธอก็ปรากฏหราอยู่บรรทัดรองสุดท้าย ‘พริมา’ หรือ ‘พาย’ นักศึกษาสาวคณะนิเทศศาสตร์ปี 2 ที่ฮึดฮัดอยากจะมาเรียนวิชาเลือกเสรีสายวิศวะด้วยเหตุผลพิสดารบางอย่าง... เหตุผลที่ทำให้ธันวาต้องปวดหัวตึ้บมาตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เห็นหน้าเธอในห้องนี้ "มองอะไรคะคุณผู้ช่วยสอนหน้ายักษ์ หน้าฉันมีคราบกาแฟติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องเอาๆ แบบนั้น" พายลอยหน้าลอยตาถามสวนกลับทันที น้ำเสียงใสแจ๋วแต่กวนประสาทเสียจนเขตต์ เพื่อนร่วมทีมวิศวะของธันวาที่นั่งอยู่แถวหลังถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำ "นี่เธอ..." ธันวาถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางปากกาในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปัง!* จนคนทั้งห้องสะดุ้ง "นี่มันคาบเรียนภาคปฏิบัติตู้เชื่อมและกลไกเครื่องกล ไม่ใช่คาบเรียนการแสดงละครเวทีคณะนิเทศศาสตร์นะคะคุณพริมา ถ้าจะมานั่งทำหน้าลอยไปวันๆ เพื่อรอเวลาไปกินชาบูหลังเลิกเรียน ฉันแนะนำให้เดินไปเปลี่ยนวิชาตอนนี้ยังทันค่ะ" "แหม... อาจารย์คะ เอ้ย! พี่ธันวาคะ" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่เคยยอมแพ้ให้ใคร แม้ว่ากระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเตッドที่เธอเคยสะพายเมื่อปีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยกระเป๋าผ้าแคนวาสราคาหลักร้อย ลุคคุณหนูตกยากแต่ยังมีฟอร์มของเธอยังคงทำงานเต็มร้อย "วิชาเลือกมันก็มีสิทธิ์เลือกป่ะคะ อีกอย่าง... เงินค่าเทอมฉันก็จ่ายเท่าคนอื่น ทำไมฉันจะนั่งเรียนตรงนี้ไม่ได้ล่ะคะ หรือว่า..." เธอแกล้งหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย "...กลัวว่าฉันจะสวยเกินจนสมาธิในการสอนของพี่กระเจิงกันแน่คะเนี่ย" เสียงฮือฮาแซวเบาๆ ดังขึ้นรอบห้องทันที เขตต์ถึงกับส่ายหัวเบาๆ ให้กับความใจกล้าบ้าบิ่นของแม่สาวนิเทศฯ คนนี้ ส่วนธันวานั้น... ใบหน้าหล่อเหลากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะเขินอายอย่างที่ยัยตัวแสบคิดหรอกนะคะ แต่มันคือความโกรธปนความหมั่นไส้ที่สะสมมาตั้งแต่ "วีรกรรมในงานคณะ" เมื่อเดือนก่อนต่างหาก! ใครจะไปลืมลงล่ะคะ... วันนั้นยัยนี่เมาสุราแล้วเดินมาคว้าคอเสื้อเขา กลางงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ พร้อมกับประกาศกร้าวต่อหน้าคนครึ่งร้อยว่า *“พี่คะ! สนใจรับเลี้ยงเด็กฝึกงานหน้าตาดีอย่างฉันไหมคะ พอดีบ้านเพิ่งล้มละลาย ค่าขนมเดือนนี้เลยขาดแคลนค่ะ!”* ภาพความทรงจำนั้นทำให้ธันวาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ เขาก้าวเท้าฉับๆ ลงจากโพเดียม เดินตรงดิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพาย จนร่างบางต้องเอนตัวหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติเมื่อแรงกดดันจากผู้ชายตรงหน้าแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน "มั่นหน้าจังนะคะ" ธันวาโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษตำราเรียนลอยเข้าจมูกพายจนเธอเผลอกลั้นหายใจ "จำได้ว่าวันนั้นในงานคณะ เธอยังร้องไห้ขี้มูกโป่งซบไหล่ฉันอยู่เลยนี่นา... หรือว่าความจำสั้นจนลืมไปแล้วล่ะคะว่าใครเป็นคนแบกเธอไปส่งที่หอพัก" พายเบิกตากว้าง ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นเมื่อครู่ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอกัดริมฝีปากแน่นเมื่อความทรงจำอันน่าอับอายผุดวาบเข้ามาในหัว *ให้ตายเถอะ! นี่เขาจำได้แม่นขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!* "ใคร... ใครร้องไห้กันคะ! พี่ตาฝาดไปเองแล้ว!" พายเสียงสูงกลบเกลื่อนความจำนน พยายามดันอกแกร่งของเขาให้ออกห่าง แต่ธันวากลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มตอก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุจนแทบจะมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาจากสายตาของคนทั้งคู่ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของพายก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ปิ๊ง!* พายเหลือบมองหน้าจออย่างรวดเร็ว เป็นข้อความจาก ‘ต้นข้าว’ เพื่อนสนิทสายเปย์ที่ส่งพิกัดร้านหม่าล่าแถว ม. มาพร้อมแคปชั่นชวนหิว แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตในมือของธันวาที่เปิดรายชื่อกลุ่มโปรเจกต์ค้างไว้พอดี ชื่อกลุ่มของเธอและเขาถูกสุ่มให้อยู่ร่วมกันอย่างไร้ความปรานีจากฟ้าดิน! *กลุ่ม 4: ธันวา (TA) & พริมา (นิเทศฯ)* "อุ๊ย..." พายอุทานเบาๆ เผลอหลุดปากเรียกชื่อเล่นของเขาออกมาโดยไม่รู้ตัว "ธัน... เอ่อ พี่ธันวาคะ คือว่า..." ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจขึ้นอย่างเหนือกว่า เขายืดตัวตรงขึ้นช้าๆ กวาดสายตามองหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้พายอยากจะมุดแผ่นดินหนีเสียตรงนั้น "ยินดีต้อนรับเข้าสู่โปรเจกต์นรกแตกนะคะคุณหนูพาย... เย็นนี้หลังเลิกเรียน ห้ามหนีกลับบ้านเด็ดขาด เพราะเรามีนัดสะสางเรื่องโครงสร้างกลไกหุ่นยนต์กันยาวๆ จนถึงเที่ยงคืนแน่ค่ะ" พูดจบ ธันวาก็หันหลังเดินกลับขึ้นไปบนโพเดียมด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ ทิ้งให้พายได้แต่อ้าปากค้าง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความคับแค้นใจ มือบางกำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อ *ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่วิศวะหน้าดุ! แม่จะป่วนโปรเจกต์นี้ให้พังคามือเลยคอยดู!* พายรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความระบายความอัดอั้นตันใจส่งหาต้นข้าวเพื่อนรักด้วยความเร็วแสง โดยลืมดูไปสนิทว่าแชต์ที่เธอกำลังจิ้มส่งยิกๆ อยู่นั้น... ไม่ใช่หน้าจอของเพื่อนสนิท *‘แกรรรร! อีตาพี่ธันวามันแกล้งฉันอีกแล้วอ่ะ อยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ ของมันสักสามร้อยรอบ ชายแท้ปากร้ายแบบนี้ชาตินี้คงไม่มีใครเอาทำสามีหรอก เชื่อฉัน!’* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของ TA หน้าดุที่ยืนอยู่หน้าห้อง... ธันวาชะงักฝีเท้า ก้มลงมองหน้าจอของตัวเองที่สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความยาวเหยียดที่เพิ่งเด้งเข้ามาสดๆ ร้อนๆ จากบัญชีของนักศึกษาสาวตัวแสบประจำเซสชัน ดึงสายตากลับมามองเจ้าของข้อความที่กำลังนั่งหน้าซีดเผือก เม้มปากแน่น ทำท่าเหมือนอยากจะวิ่งมากระชากโทรศัพท์คืนจากมือเขา ธันวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากลับมา รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และอันตรายต่อหัวใจดวงน้อยๆ ของพายถูกส่งตรงมาให้แบบเต็มๆ ตา ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะขยับขยายเอաբคำพูดที่ทำเอาพายแทบอยากจะหยุดหายใจ "หื้ม... คิดว่าฉันไม่มีใครเอาเหรอคะตัวแสบ งั้นคืนนี้เราคงต้องมาพิสูจน์กันยาวๆ แล้วล่ะมั้งคะ ว่าคนปากร้ายคนนี้จะจัดการ 'คุณหนูตกอับ' อย่างเธอให้ยอมสยบได้ยังไง!" ขอบคุณที่แวะมาตกหลุมรักความป่วนของคู่กัดคู่นี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ! — ที่คั่นหนังสือสีชมพู