แชตที่ไม่ได้ตั้งใจให้ส่ง

เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งขึ้นรัวราวกับเสียงประทัดในงานตรุษจีน จนพายที่กำลังก้มหน้าก้มตาคัดแยกเอกสารบัญชีค่าใช้จ่ายของชมรมละครต้องสะดุ้งสุดตัว มือเรียวบางที่ถือปากกาไฮไลต์อยู่เผลอขีดเส้นสีเหลืองปี๊ดลากยาวเลยตัวหนังสือไปไกลลิบ "ให้ตายเถอะยัยพาย!" เธอสบพมพำกับตัวเองเบาๆ พลางทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้พลาสติกสีแดงในห้องชมรมที่เงียบเชียบ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะไม้ขัดมันอย่างนึกระอา กลุ่มแชตไลน์รวมโปรเจกต์หุ่นยนต์เชื่อมสัมพันธ์ระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และนิเทศศาสตร์ ซึ่งมีสมาชิกอยู่ร่วมยี่สิบชีวิตกำลังรัวแชตใส่กันไม่ยั้ง นิ้วเรียวเรียวปัดหน้าจอเพื่อเปิดอ่านข้อความ โดยคิดว่าเป็นสงครามขนาดย่อมระหว่างเขตต์ เพื่อนสนิทตัวแสบของธันวา กับต้นข้าว ที่มักจะหาเรื่องมาเถียงกันเรื่องโลโก้เสื้อทีมได้ทุกวี่ทุกวัน แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเวลานี้ กลับไม่ใช่ข้อความยืดยาว หรือมีมตลกๆ อย่างที่คิด มันคือสติกเกอร์ไลน์รูปน้องหมีสีขาวแก้มป่องกำลังถือหัวใจดวงโตสีชมพูวิบวับ พร้อมข้อความตัวเบ้อเริ่มใต้ภาพว่า... *"รักนะคะ คนดีของฉัน"* พายเบิกตากว้างจนแทบจะถלนออกจากเบ้า หัวใจเจ้ากรรมร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวราวกับโดนเตารีดแนบ ร่างเพรียวบางดีดตัวลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ไถลครูดไปกับพื้นเสียงดังครืดคราด *ชิบหายแล้ว!* สมองของเธอประมวลผลด้วยความเร็วแสง นิ้วมือสั่นระริกพยายามจะกดปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างเอาเสียเลย เพราะในจังหวะที่ปลายนิ้วกำลังจะแตะโดนคำว่า *'ยกเลิกข้อความสำหรับทุกคน'* หน้าจอกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนใหม่ขึ้นมาแทรกตรงกลางหน้าจอพอดีเป๊ะ [Thanwa: ส่งสติกเกอร์อะไรมาครับเนี่ย?] [Thanwa: เขินนะเนี่ยตัวเธอ] พายอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนจนคิดคำแก้ตัวไม่ออก เธอทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ สองมือยกขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเองไว้แน่น พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง ให้ตายสิ! ตั้งแต่บ้านล้มละลายจนเธอต้องปรับตัวมาใช้ชีวิตแบบติดดิน ปากเก่งใส่เขาไปตั้งเท่าไหร่ ทำเป็นหยิ่งยโสโอหังใส่หนุ่มวิศวะปากร้ายคนนั้นมาก็ตั้งหลายครั้ง แต่ทำไม... ทำไมความซุ่มซ่ามบ้าบอถึงได้มาทำลายกำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยสติกเกอร์รูปหมีงี่เง่าตัวนั้นเล่า! ทางด้านของธันวา... ณ โรง100 ที่นั่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์ กลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษเหล็กคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางเสียงเจียรเหล็กดังแสบแก้วหู แต่ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีกรมท่าเข้มกลับไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยสักนิด สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ นิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ริมฝีปากหยักสวยที่มักจะเหยียดยิ้มกวนประสาทใส่พายอยู่เสมอกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ หัวใจข้างซ้ายเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่รักดี "ไอ้ธัน! มึงเหม่ออะไรวะ หรือว่าหุ่นยนต์รุ่นนี้มันมีบั๊กตรงวงจรควบคุมอีกแล้ว?" เขตต์ที่เดินถือประแจเลื่อนเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนสนิทเสียงดัง จนธันวาต้องรีบซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ข้างหลังตามสัญชาตญาณ "ไม่มีอะไร... บั๊กไม่มีหมีอะไรทั้งนั้นแหละ มึงไปเช็กแบตเตอรี่รีโมตนู่นไป" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงก่ำจนเขตต์ที่ยืนมองอยู่ถึงกับหรี่ตามองด้วยความสงสัย "แปลกๆ ละมึง ปกติถ้ากูทักเรื่องงาน มึงต้องด่ากูว่า *'มึงทำเองไหมไอ้เขตต์'* ละนะ แต่นี่หน้าบานเป็นจานเชิง... มึงแอบแชตกับใครวะ ยัยคุณหนูตกอับคนนั้นอะดิ?" เขตต์แกล้งแซวพร้อมทำหน้าล้อเลียน "ปากดีนะมึง เดี๋ยวพรุ่งนี้กูให้มึงขัดสนิมโครงเหล็กคนเดียวทั้งหมดนี่เลยดีไหม?" ธันวาตวัดสายตาดุๆ ใส่เพื่อนสนิท แต่ริมฝีปากยังคงอมยิ้มไม่หุบ เขารีบหันหลังให้เขตต์แล้วกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือดูข้อความในกลุ่มอีกครั้ง หัวใจของชายหนุ่มกระหน่ำเต้นแรงยิ่งกว่าตอนที่ต้องพรีเซนต์โปรเจกต์หน้าศาสตราจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิเสียอีก เขารู้ดีว่าพายอาจจะแค่ 'ส่งผิด' เพราะความซุ่มซ่ามตามนิสัยของเจ้าตัว แต่ทว่า... ข้อความนั้นและสติกเกอร์รูปหมีตัวนั้น มันกลับวนเวียนอยู่ในหัวของเขาจนสลัดไม่ออก ปลายนิ้วแกร่งพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ความกล้าจะหมดลงไปเสียก่อน [Thanwa: ถ้าส่งมาอ่อย... บอกตรงๆ ว่าได้ผลนะครับ] พายที่เพิ่งจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ไอแคกๆ จนหน้าดำหน้าแดงเมื่อเห็นข้อความที่ธันวาพิมพ์ตอบกลับมาในกลุ่มรวม ยัยต้นข้าวที่นั่งทำรายงานอยู่ข้างๆ รีบยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนสนิททันทีพร้อมกับทำตาโตเท่าไข่ห่าน "แกๆๆๆ เกิดอะไรขึ้นวะพาย! ทำไมพ่อหนุ่มวิศวะสุดเนิร์ดปากแข็งถึงได้หยอดแรงเบอร์นี้ หรือว่าพวกแก... แอบไปกินข้าวกันสองต่อสองมาแล้วไม่บอกฉัน!" "กินบ้ากินบออะไรเล่า!" พายแหวใส่เพื่อนสนิทเสียงดังลั่นห้องชมรม พวงแก้มเนียนแดงซ่านลามไปจนถึงใบหู เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ผสมความเขินอายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนี ให้ตายเถอะ ธันวาคนบ้า! เขาตั้งใจจะแกล้งเธอให้ตายไปข้างเลยใช่ไหม ถึงได้จงใจพิมพ์ประโยคชวนใจสั่นแบบนั้นให้คนอื่นในกลุ่มเห็นกันหมด! แต่ทว่า... ในขณะที่พายกำลังจะพิมพ์ข้อความแก้ตัวยาวเหยียดเพื่อกู้ศักดิ์ศรีความเป็นคุณหนูตัวตึงกลับคืนมา ประตูห้องชมรมที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหันด้วยฝีมือใครบางคน ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีกรมท่าคุ้นตา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ แว่นสายตาถูกดันขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชิน นัยน์ตาสคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่นานๆ ทีจะได้เห็น "เดินมาบอกต่อหน้า... น่าจะชัดเจนกว่าในแชตนะครับ คุณพาย" ด้วยรักค่ะ - ที่คั่นหนังสือสีชมพู