ทริปออกค่ายที่วุ่นวายกว่าที่คิด

"นี่เขตต์! นายบอกว่าค่ายอาสานี้คือการมา 'พัฒนาชนบท' ไม่ใช่การมาฝึกวิชาตัวเบาหนีหมาวัดนะยะ!" เสียงแหลมสูงของพายแผดขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของป่าหลังโรงเรียนเก่าที่ห่างจากตัวเมืองหลายร้อยกิโลเมตร เธอสะบัดมือไล่เจ้าตัวร้ายที่เพิ่งวิ่งกวดเธอมาจนเกือบตกคูน้ำ สภาพคุณหนูตกอับในชุดลุยป่าที่อุตส่าห์คุมโทนมาอย่างดีตอนนี้มอมแมมไปหมด ทั้งเศษดินที่ปลายกางเกงและเหงื่อที่ซึมตามไรผม "โถ่คุณพาย! ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะหาสมัครสมานกับเจ้าถิ่นเขานี่นา แต่ดูนั่นสิ... เตาปิ้งหมูกระทะของพวกเราน่ะ กลายเป็นสมรภูมิรบไปแล้ว!" เขตต์ชี้ไปทางกลุ่มวิศวะที่กำลังวิ่งวุ่นไล่ต้อนเจ้าหมาวัดจอมแสบที่คาบถุงเนื้อหมูวิ่งหายเข้าป่าไป ธันวาที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างกองไฟ ขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีที่ดูสงบสยบความเคลื่อนไหว ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด "พอที เลิกวิ่งไล่มันได้แล้ว ใครจะไปซื้อใหม่ก็ไป ส่วนใครที่เหลือ... มาช่วยกันกางเต็นท์เดี๋ยวนี้ มันจะมืดจนมองไม่เห็นทางกันหมดแล้ว" น้ำเสียงเข้มๆ ของหัวหน้าทีมโปรเจกต์หุ่นยนต์ทำเอาทุกคนหยุดกึก พายมองค้อนตาคว่ำ เธอเดินกระแทกส้นเท้าผ่านหน้าเขาไป แต่จังหวะที่เดินผ่าน แขนของเธอกลับไปเกี่ยวเข้ากับเชือกดึงเต็นท์ที่ยังกางไม่เสร็จ ทำให้โครงเหล็กที่ตั้งใจจะกางเป็นรูปเป็นร่างกลับเอียงกะเท่เร่ลงมาทับกลุ่มผ้าใบ "อุ๊ย!" พายอุทาน ล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้นหญ้า ธันวาปราดเข้ามาหาทันที เขาไม่ได้บ่นเหมือนทุกครั้ง แต่กลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงให้ลุกขึ้น "เป็นอะไรไหม? ยัยตัวดี... ชอบหาเรื่องเจ็บตัวตลอดเลยนะ" "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ! ก็คนมันมองไม่เห็น นายจะมาดุทำไมล่ะตาหุ่นยนต์ทื่อ!" พายสวนกลับ แต่หน้าก็ขึ้นสีระเรื่อเมื่อพบว่ามือของธันวายังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่น "ก็นี่ไง ปัญหาของพวกคนสายมโน... คิดแต่จะสร้างภาพว่ามาออกค่ายแบบชิคๆ สุดท้ายก็เปิ่นจนได้เรื่อง" ธันวาบ่นพึมพำ แต่สายตากลับกวาดมองสำรวจแผลถลอกที่เข่าเธออย่างกังวล "เอ้าๆ! เลิกจ้องตากันสักทีครับท่านหัวหน้า พายครับ... เต็นท์ของกลุ่มเราเต็มหมดแล้ว เหลือแค่เต็นท์สุดท้ายที่กางอยู่ติดกับเต็นท์ธันวาพอดี สงสัยต้องรบกวนให้ 'คู่จิ้นประจำค่าย' นอนข้างกันไปก่อนนะจ๊ะ" เขตต์ตะโกนแทรกขึ้นมาจากระยะไกล พร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนสนิท บรรยากาศนิ่งงันไปครู่หนึ่ง พายเบิกตากว้าง "ไม่ได้นะ! ฉันนอนกับต้นข้าว!" "ต้นข้าวไปช่วยงานในครัวที่หมู่บ้านโน่น อีกสองชั่วโมงกว่าจะกลับมานอนนะจ๊ะ" เขตต์หัวเราะร่า ธันวาเงียบไปนิด ก่อนจะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าแดงจัด เขาฉวยโอกาสนั้นลากแขนเธอไปทางเต็นท์ที่กางเสร็จแล้ว "ตามมา ถ้าไม่อยากนอนให้ยุงหามกลางป่า" ภายในเต็นท์พื้นที่ไม่กว้างนัก กลิ่นอายของดินและหญ้าอบอวลอยู่ในอากาศ แสงจากตะเกียงดวงเล็กที่แขวนไว้ตรงกลางเต็นท์ทำให้ใบหน้าของธันวาดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เจอในมหาลัย พายขยับตัวไปมุมหนึ่ง พยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด แต่พื้นที่ที่จำกัดทำให้ไหล่ของเธอแตะกับไหล่ของเขาอยู่ดี "ขยับไปอีกนิดไม่ได้หรือไง" พายกระซิบ เสียงสั่นเล็กน้อย "อยากให้ขยับไปไหนอีกล่ะ? ขยับไปมากกว่านี้ก็ออกนอกเต็นท์แล้ว" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแบบที่เธอเกลียดนักหนา แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขามันกลับทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งคู่เงียบไปนาน มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังระงมอยู่นอกเต็นท์ พายแอบมองเสี้ยวหน้าของธันวาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็กรายละเอียดงานผ่านแท็บเล็ตเครื่องเล็ก แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบกับดวงตาคมคริตของเขา ทำให้ดูน่าค้นหาอย่างประหลาด "นี่..." พายตัดสินใจทำลายความเงียบ "ที่บอกว่าฉันชอบมโนน่ะ... จริงๆ แล้วฉันไม่ได้มโนไปเองหรอกนะเรื่องที่นาย... บางทีนายก็ทำเหมือนสนใจฉันจริงๆ" ธันวาชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์งานหยุดกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ ช้าๆ สายตาของเขามีความหมายลึกซึ้งที่เธออ่านไม่ออก "ถ้าไม่มโน... แล้วเรียกว่าอะไร?" เขาถามเสียงต่ำ พายเม้มปากแน่น "เรียกว่า... การเดาใจคนปากแข็งมั้ง" ธันวาวางแท็บเล็ตลงข้างตัว เขาขยับตัวเข้าหาเธอจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะไม่มี พายกลั้นหายใจ หัวใจเธอเต้นรัวจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน จังหวะที่ธันวากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของพายก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ มันเป็นข้อความจาก 'ต้นข้าว' ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่วางอยู่ข้างตัวพาย *‘พาย! แกต้องรีบมาดูไอจีสตอรี่ของเขตต์ด่วนเลย! มันเพิ่งลงรูปแอบถ่ายพวกแกตอนที่ธันวากำลังจะก้มลงไปจูบแกตอนที่ล้มเมื่อกี้! คอมเมนต์แตกแตนมาก คนในคณะรู้กันหมดแล้วว่าพวกแกแอบมาเดทกันที่ค่าย!’* พายตัวแข็งทื่อ เธอรีบคว้ามือถือมาดู ก่อนจะพบว่ายอดไลก์และคอมเมนต์พุ่งทะลุปรอทไปแล้ว และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือคอมเมนต์ล่าสุดที่เด้งขึ้นมา... เป็นแอคเคานต์ปริศนาที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือแอคเคานต์ของ 'พี่ชายต่างแม่' ที่เธอพยายามหนีมาตลอด คอมเมนต์นั้นเขียนว่า: *'เที่ยวสนุกไปนะพาย แต่ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอยังมีภาระที่ต้องสะสางที่กรุงเทพฯ พี่กำลังจะไปรับเธอกลับ... คืนนี้'* พายหน้าถอดสีทันที เธอรีบเงยหน้ามองธันวาด้วยแววตาตื่นตระหนก แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ธันวาก็คว้ามือถือไปอ่านข้อความนั้นด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที "นี่มันหมายความว่ายังไง พาย? ใครกำลังจะมาที่นี่?" ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ