เมื่อเพื่อนสายชงเริ่มทำงาน

"แกจะบ้าหรือเปล่าต้นข้าว! ฉันเนี่ยนะจะไปเดตกับอีตาหัวหน้าฝ่ายวิศวะหน้ามึนร้อยโปรเจกต์นั่น หน้าตาเขาเหมือนคนพร้อมหยิบประแจเบอร์สิบมาเคาะกะโหลกฉันตลอดเวลา ไอบ้าธันวานั่นน่ะนะจะพาฉันไปเดต!" เสียงแหลมสูงของพายดังทะลุฟังก์ชันวิดีโอคอลกลุ่มในแอปพลิเคชันสีเขียว จนต้นข้าวที่กำลังนั่งมาสก์หน้าสีเขียวปี๋อยู่ปลายสายต้องเบะปากมองบนใส่หน้าจอแทบไม่ทัน เจ้าตัวดีเลิกคิ้วสูงส่งสายตาพิฆาตแบบเพื่อนสนิทผู้รู้ทันทุกอณูรูขุมขน ก่อนจะเอื้อมมือไปจิ้มหน้าจอโทรศัพท์เพื่อแคปเจอร์หน้าจอจังหวะที่พายกำลังทำปากคว่ำตาโตเป็นไข่ห่านเก็บไว้เป็นหลักฐานแบล็กเมล "โอייה คุณพายคะ ตื่นค่ะตื่น! เลิกทำหน้าปลาทองตกใจแล้วฟังฉันให้ดีนะยะ" ต้นข้าวถอดแผ่นมาสก์หน้าออกแล้วโยนลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้กล้องจนหน้าตาแทบจะทะลุจอ "นี่มันไม่ใช่การเดินเล่นเก็บขยะรักษ์โลกนะแก แต่มันคือ 'แผนปฏิบัติการกู้ซากไฮโซตกอับให้กลับมารุ่งเรือง' ต่างหากเล่า!" "แล้วทำไมฉันต้องไปเดตกับเขาด้วยล่ะยะ ยัยข้าว! ยัยเพื่อนทรยศ!" พายทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนเตียงนุ่ม ไشكรอกตาไปมาอย่างจนมุม มือเรียวบางคว้าหมอนใบโตมาฟาดลงกับที่นอนป้าบใหญ่เพื่อระบายความหงุดหงิดที่สุมอก "นายเขตต์เพื่อนสนิทตัวแสบของนายธันวาคงเป็นคนต้นคิดใช่มั้ยล่ะ แกสองคนสมรู้ร่วมคิดอะไรกันอยู่ฮึ บอกมานะ!" "แหม ฉันกับเขตต์ไม่ได้สมรู้ร่วมคิดอะไรกันสักหน่อย... เราแค่ 'ร่วมมือกันเพื่อความสุขของเพื่อน' ต่างหากล่ะคะคุณขา" ต้นข้าวหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี "แกก็รู้นี่พาย ว่าช่วงนี้กระเป๋าแบรนด์เนมที่แกเอาไปจำนำไว้ใกล้จะหมดเขตไถ่ถอนแล้ว แล้วอีตาธันวาน่ะ... เขาเพิ่งชนะการประกวดหุ่นยนต์ระดับประเทศ ได้เงินรางวัลมาหลักแสนแถมพ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาโปรเจกต์พิเศษให้บริษัทไอทีชื่อดังอีกต่างหาก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ได้ทั้งเงินไปไถ่กระเป๋า แถมได้ผู้ชายสายเปย์งานดีกรีวิศวะม.ดังมาดามใจ ขาดทุนตรงไหนก่อน?" พายเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอกเมื่อนึกถึงใบหน้าคมคายดุจรูปสลักของธันวา—ผู้ชายที่ชอบทำท่าทางดุใส่เธอราวกับเธอเป็นเด็กอนุบาลที่ต้องคอยดุคอยเตือนตลอดเวลา แต่ในขณะเดียวกัน สายตาคู่นนั้นเวลามองมาทีไรก็มักจะมีความอ่อนโยนประหลาดซ่อนอยู่จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีทุกที ให้ตายเถอะ... เธอไม่ได้พิศวาสความรวยของเขาหรอกนะ! (ถึงแม้กระเป๋าแบรนด์เนมใบลายโมโนแกรมใบนั้นจะร้องเรียกหาเธอทุกคืนก็เถอะ) แต่ที่เธอกลัวที่สุดคือกลัวว่าหัวใจเจ้ากรรมของตัวเองมันจะเต้นผิดจังหวะจนเผลอตกหลุมพรางความปากร้ายใจดีของพ่อหนุ่มวิศวะคนนั้นเข้าจริงๆ ต่างหาก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย บรรยากาศในห้องสโมสรนักศึกษากลับร้อนระอุไม่แพ้กัน เขตต์กำลังนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอย่างสบายใจในมือถือแก้วชานมไข่มุกเจาะหลอดดูดเสียงดังจ๊วบใหญ่ ขณะที่ธันวา—เพื่อนสนิทร่วมคณะวิศวะ—กำลังยืนกอดอกทำหน้าเครียดเป็นตูดหมึกอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยผังงานโปรเจกต์หุ่นยนต์ "มึงจะบ้าเหรอวะไอเขตต์ ใครใช้ให้มึงไปรับปากยายปากเก่งนั่นวะ!" ธันวาหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิทตัวแสบ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเกร็งและประหม่าอย่างปิดไม่มิด "กูเนี่ยนะจะพาเขาไปเดต? กูมีงานหุ่นยนต์ที่ต้องส่งอาจารย์สัปดาห์หน้าสามโปรเจกต์นะเว้ย!" "โถ่ ไอตี๋หน้ามึน!" เขตต์กลอกตาเป็นวงกลมรอบที่ร้อยของวัน ก่อนจะดูดไข่มุกเคี้ยวกร้วมๆ อย่างหมั่นไส้ "กูเห็นมึงแอบมองสตอรี่ไอจีเขาตั้งแต่วันแรกที่เขามาพรีเซนต์งานนิเทศแล้วมั้ง หน้ามืดตามัวจนหุ่นยนต์เกือบชอร์ตพังคามือยังจะมีหน้ามาปากแข็งอีกเหรอวะ" "กูไม่ได้มอง!" ธันวาเสียงดังกลบเกลื่อน ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู "กูแค่... เช็คความเรียบร้อยของระบบโซเชียลมีเดียในฐานะหัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์ต่างหากเล่า!" "จ้า พ่อคนรักองค์กร พ่อคนเสียสละเพื่อส่วนรวม!" เขตต์หัวเราะลั่นห้อง "เอาเป็นว่ากูจัดการนัดแนะสถานที่กับยัยต้นข้าวเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้บ่ายโมงตรง ที่คาเฟ่แมวเปิดใหม่แถวคณะนิเทศฯ ห้ามเบี้ยว ห้ามสาย ไม่งั้นกูจะเอาคลิปที่มมึงนั่งหัดพับดาวกระดาษสีชมพูเมื่อคืนไปประจานลงเพจคณะวิศวะแน่!" ธันวาเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออกเมื่อหลักฐานชิ้นโบว์แดงอยู่ในมือมารเสียแล้ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างคนหมดแรง มือหนายกขึ้นเสยผมลอนหยักศกของตัวเองอย่างหงุดหงิดผสมกับความตื่นเต้นที่ตีรวนอยู่ในอกจนหายใจไม่ทั่วท้อง นี่เขาต้องไปเดตจริงๆ น่ะเหรอ? เดตแรกในชีวิตกับยัยคุณหนูตกอับจอมเชิดใส่เขาเนี่ยนะ! ตัดภาพกลับมาที่พาย ซึ่งกำลังยืนคุ้ยตู้เสื้อผ้าอย่างบ้าคลั่งราวกับเกิดพายุเฮอร์ริเคนย่อมๆ เสื้อผ้าแฟชั่นราคาแพงที่เหลืออยู่ไม่กี่ชุดถูกดึงออกมากองสุมบนเตียงนอนจนพูนเป็นภูเขา "ยัยข้าว! ช่วยด้วย! ฉันไม่มีชุดจะใส่ไปเดตพรุ่งนี้แล้ว!" พายโวยวายใส่โทรศัพท์มือถือที่วางเปิดสبيкерไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง ขณะที่เธอกำลังเอาเสื้อครอปสีชมพูพาสเทลมาทาบกับตัวแล้วส่ายหัวดิก "ใส่ชุดที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดนั่นแหละแก อีตาธันวาชอบคนลุยๆ อยู่แล้ว... อ้อ! แล้วก็อย่าลืมทำหน้าให้มันหวานๆ เข้าล่ะ อย่าไปทำหน้ายักษ์ใส่เขาเหมือนทุกทีเชียว เดี๋ยวผู้ชายเขากลัววิ่งหนีเตลิดไปซะก่อน ฉันอุตส่าห์ลงทุนเป็นแม่สื่อให้ทั้งที ต้องรอดนะยะ!" พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตมองเงาตัวเองในกระจกเงา เธอยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อให้เลือดฝาดสูบฉีด พรุ่งนี้แล้วสินะ... การเผชิญหน้ากันนอกรั้วมหาวิทยาลัยในฐานะ 'คู่เดต' ไม่ใช่คู่กัด เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับติดสปีด แสงแดดอุ่นยามบ่ายส่องลอดผ่านกระจกใสของคาเฟ่แมวสไตล์มินิมอล กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่วร้านเคล้าคลอไปกับเสียงร้องเหมียวๆ ของเจ้าเหมียวพันธุ์เปอร์เซียที่เดินอวดหางฟูฟ่องไปมา พายในชุดเดรสยาวสีครีมละมุนตา สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน หัวใจเต้นรัวระส่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอกเมื่อประตูคาเฟ่เปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของธันวาที่ก้าวเข้ามาในร้าน ชายหนุ่มวันนี้ไม่ได้ใส่เสื้อช็อปวิศวะตัวเก่งเหมือนทุกที แต่เขาเลือกสวมเสื้อฮู้ดสีเทาอ่อนกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่ขับให้ลุคดูผ่อนคลายและหล่อเหลาจนสะดุดตาสาวๆ ทั้งร้านจนแทบจะเหลียวหลังมอง พายรีบหลบสายตาแสร้งทำเป็นสนใจแมวอ้วนตัวกลมที่กำลังนอนเกียจคร้านอยู่บนเบาะข้างๆ ธันวากลืนน้ำลายลงคออึกลึก มือหนากระชับสายสะพายเป้ในมือแน่น เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น "เอ่อ... รอนานไหมครับพาย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบาจนแทบกระซิบ พายเงยหน้าขึ้นสบบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ความตึงเครียดในใจของเธอมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ก็... เพิ่งมาค่ะ" พายตอบเสียงเบา หลบสายตาไปมองแก้วลาเต้เย็นตรงหน้า ธันวานั่งลงตรงข้ามกับเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่ชายหนุ่มจะกระแอมเบาๆ แล้วเอื้อมมือมาวางกล่องพลาสติกใบเล็กๆ ห่อด้วยโบว์สีชมพูหวานแหววไว้ตรงหน้าเธอ "อะนี่... ของฝากจากโปรเจกต์หุ่นยนต์... เห็นเธอบ่นว่าพวงกุญแจกระเป๋าหลุด... ฉันเลยทำอันนี้ให้" พายเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธอดึงกล่องนั้นเข้ามาใกล้แล้วเปิดออกช้าๆ ปรากฏว่าเป็นพวงกุญแจรูปหุ่นยนต์จิ๋วทำจากโลหะสีทองอร่าม ที่ส3ลักชื่อย่อตัวอักษร 'P' ไว้ที่หน้าอกอย่างประณีตบรรจง รอยยิ้มหวานหยดผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว ธันวาแอบลอบมองรอยยิ้มนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก ชายหนุ่มเม้มปากแน่นด้วยความเขินอาย ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความยาวเหยียดส่งเข้าแชทส่วนตัวของพายทันทีเพื่อทำตามแผนที่คิดไว้ในหัวมาทั้งคืน *['พาย... คือว่า... ถ้าเดاتวันนี้มันโอเค... เราลองเปิดใจคบกันดูมั้ยครับ ฉัน... ฉันชอบเธอนะ']* ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่าน หัวใจหยุดเต้นไปสามวินาที ทว่า... ด้วยความลนลานและตื่นเต้นขั้นสุด นิ้วเรียวเล็กของเธอกลับกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ยกเลิกข้อความ' ของอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง! ธันวาที่นั่งอยู่ตรงข้ามสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นแจ้งเตือนหน้าจอขึ้นว่า *'ธันวายกเลิกข้อความแล้ว'* พายเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนขบขัน ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะคลี่ยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี "อุ๊ย... ยกเลิกทำไมล่ะคะคุณหัวหน้าวิศวะ เมื่อกี้ฉัน... อ่านทันนะ!" [ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นโมเมนต์หัวใจเต้นแรงนี้ไปพร้อมกันนะคะ]