ความลับของพายที่ธันวาไม่เคยรู้

"ถ้าเธอคิดจะเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียวอีกแค่ก้าวเดียว... ฉันจะลาออกจากหัวหน้าโปรเจกต์แล้วไปเป็นเด็กเสิร์ฟร้านชาบูหน้ามอจริงๆ ด้วยนะพาย!" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนร้อนรนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์โซนลับตาคน ธันวาไม่ได้สวมเสื้อช็อปสีเข้มตัวเก่งอย่างเคย เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำเรียบง่ายที่ยิ่งขับให้ไหล่กว้างดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบที่เคยใช้มองแต่แผงวงจรหุ่นยนต์และโค้ดโปรแกรมซับซ้อน ตอนนี้กำลังจ้องมองใบหน้าเนียนใสของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามอย่างคาดคั้น ชนิดที่ว่าถ้าสายตาสามารถเจาะทะลุผ่านความดื้อรั้นได้ พายคงพรุนไปทั้งตัวแล้วล่ะค่ะ พายสะดุ้งเฮือก เผลอปล่อยปากกาไฮไลต์สีพาสเทลหลุดจากมือ กลิ้งตกลงไปใต้โต๊ะจนเกิดเสียงดัง *ก๊อกแก๊ก* ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจและไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะล่วงรู้ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดหลายเดือน ตั้งแต่บ้านหลังโตถูกยศถาบรรดาศักดิ์และหนี้สินก้อนโตพัดพาหายไปในพริบตา "ธัน... นายพูดบ้าอะไรเนี่ย ใครจะเก็บอะไรไว้คนเดียวเล่า เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว!" พายรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนด้วยการก้มลงมุดหาปากกาใต้โต๊ะ ทั้งที่จริงๆ แล้วแค่อยากหลบสายตาที่รู้ทันจนน่ากลัวคู่นั้น หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตัวโตจะเสียงเต้นของหัวใจเธอได้ซะนี่ ให้ตายสิ! ผู้ชายคนนี้โหมดโหมดจริงจังทีไร โหมดความหล่อพุ่งกระฉูดจนอันตรายต่อสุขภาพหัวใจทุกทีเลยนะคะ ธันวาถอนหายใจยาวพรืด เขาไม่ได้สนใจปากกาที่กลิ้งไปถึงไหนต่อไหนแล้ว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของพายเอาไว้เบาๆ แต่เด็ดเดี่ยว ไม่ยอมปล่อยให้เธอหลบเลี่ยงความจริงอีกต่อไป แรงบิดอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาทำเอาพายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วแขน ขนลุกซู่ไปหมด "ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยพาย... ใบแจ้งหนี้ของบริษัทอสังหาฯ นามสกุลของเธอบนโต๊ะทำงานพี่ชายฉัน มันไม่ได้ลอยมาเองนะ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้ม นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดแทนคนที่ชอบทำตัวเข้มแข็งเกินเบอร์ "เธอคิดจะแบกรับภาระบ้าๆ นี่คนเดียวถึงเมื่อไหร่ ห๊ะ? คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกละครน้ำเน่าที่ต้องเสียสละทุกอย่างเพื่อครอบครัวหรือไง ถึงได้ยอมรับงานพาร์ตไทม์วันละสามกะ จนใต้ตาคล้ำเป็นแพนด้าแบบนี้... รู้ไหมว่าฉันเห็นแล้วมัน..." ธันวาชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เขาเม้มปากแน่น เสี้ยวหน้าคมคายเบือนหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความรู้สึกบางอย่างที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน ความโกรธปนความเป็นห่วงฉายชัดในแววตาคู่นั้นจนพายรู้สึกจุกที่ลำคอ ใช่... เธอกำลังเหนื่อย เหนื่อยจนแทบขาดใจ จากคุณหนูที่เคยตื่นมาเจอแม่บ้านเตรียมชุดแบรนด์เนมให้ใส่ไปมหาลัย กลายมาเป็นเด็กสาวที่ต้องนั่งคำนวณเงินในบัญชีทุกบาททุกสตางค์ว่าจะพอจ่ายค่าหอพักกับค่าเทอมปลายเดือนนี้ไหม พายพยายามทำตัวเป็นตัวตึง เป็นยัยปากเก่งที่ไม่เคยสะทกสะท้านกับอะไร เพื่อไม่ให้ใครสมเพชเวทนา แต่พอมาเจอสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความปกป้องคุ้มครองจากธันวา กำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างไว้ก็พังทลายลงในพริบตา น้ำใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ "ฮื่อ... นายมันบ้าธันวา นายจะมาทำเป็นรู้ดีกว่าตัวฉันได้ยังไง!" พายสะบัดเสียงใส่เพื่อกลบเกลื่อนเสียงสะอื้นที่เริ่มจ่อที่ลำคอ มืออีกข้างยกขึ้นปาดน้ำตาที่เผลอเล็ดลอดออกมาอย่างลวกๆ "ฉันจะลำบากยังไงมันก็เรื่องของฉันป่ะวะ นายเป็นแค่หัวหน้าโปรเจกต์วิศวะ เป็นตาแก่ขี้บ่นจอมเผด็จการ มีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉันเล่า!" "มีสิทธิ์สิ..." ธันวาหันกลับมามองเธอทันควัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและทุ้มนุ่มจนคนฟังหัวใจกระตุกวูบ "มีสิทธิ์ในฐานะ... คนที่แอบชอบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่งไงล่ะพาย" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมโต๊ะอ่านหนังสือทันทีราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา พายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ไม่ทัน ภาพเหตุการณ์เก่าๆ ตั้งแต่วันแรกที่เธอเดินชนเขาจนชีทเรียนปลิวว่อน วันที่เขาคอยแกล้งเอาขนมมาวางไว้บนโต๊ะคณะนิเทศฯ ทั้งที่ปากบอกว่าซื้อมาเกิน หรือแม้แต่ตอนที่เขาคอยปกป้องเธอจากพวกปากเสียในมหาลัย ทุกอย่างมันผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพสโลว์โมชัน นี่เธอไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมคะเนี่ย?! พ่อวิศวะสายมโนคนนั้น... จริงๆ แล้วเขาไม่ได้มโนไปเองฝ่ายเดียวเหรอเนี่ย! "นะ... นายพูดอะไรของนายเนี่ย ธันวา สมองช็อตจากการคำนวณโค้ดหุ่นยนต์มากเกินไปหรือไง ถึงเพ้อเจ้ออะไรแบบนี้!" พายหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก มือไม้พาลเกะกะไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน ดวงตากลมโตหลบวับไปทางอื่น ไม่กล้าสบตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ ความตึงเครียดเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้พายรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่ได้ใจร้ายกับเธอจนเกินไปนัก มือหนายื่นออกไปใช้นิ้วโป้งเกลี่ยคราบน้ำตาบนแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้พายสะท้านเฮือกแต่กลับไม่ยอมถอยหนี "ไม่ได้เพ้อเจ้อ และไม่ได้ล้อเล่นด้วย" ธันวาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "ปัญหาที่บ้านเธอมันอาจจะใหญ่เกินกว่าที่เด็กนิเทศปีสองตัวเล็กๆ จะแบกไหว... แต่จำไว้นะพาย เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้ไป หนี้ของครอบครัวเธอ ฉันจะช่วยคิดวิธีเคลียร์ และเรื่องงานพาร์ตไทม์บ้าบออะไรนั่น... ยกเลิกซะ!" "ดะ...เดี๋ยวนะ! นายจะบ้าเหรอ นั่นมันเงินตั้งเท่าไหร่ นายเป็นแค่นักศึกษาคณะวิศวะนะยะ ไม่ใช่เจ้าพ่อโตเกียวมารวมหนี้อะไรให้ฉัน!" พายโวยวายเสียงหลง รีบดันอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ธันวากลับรวบมือเธอทั้งสองข้างเข้าไปกุมไว้แน่นด้วยมือเดียวซะงั้น "ฉันไม่ได้จะไปปล้นธนาคารที่ไหนซะหน่อยน่า แค่มีแผนโปรเจกต์ลับบางอย่างที่กำลังจะทำร่วมกับพวกไอ้เขตต์ ซึ่งรับรองว่ารายได้พอจะซื้อขนมให้เธอไปกินได้อีกสิบชาติเลยล่ะ" ธันวาขยี้ผมเธอด้วยความหมั่นเขี้ยว "เพราะฉะนั้น... เลิกทำหน้าเครียดแล้วหันมาพึ่งพาฉันบ้างเหอะ ยัยตัวตึง" พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องท้อง มันไม่ใช่แค่ความโล่งใจที่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วยในยามวิกฤต แต่มันคือความรู้สึกปลอดภัยที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน... ความรู้สึกที่มีใครสักคนพร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างและปกป้องเธอจากโลกที่โหดร้ายนี้ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานอมเปรี้ยว พายเหลือบสายตาไปมองหน้าจออัตโนมัติ ปรากฏเป็นข้อความแชตจากใครบางคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้... *คุณอาผู้พิทักษ์มรดกตัวแสบ* ที่ส่งพิกัดนัดเจอพร้อมข้อความขู่กรรโชกเรื่องโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายของแม่ ใบหน้าของพายซีดเผือดลงในพริบตา ความสุขเมื่อครู่ถูกความจริงอันโหดร้ายเข้าสกัดกั้น ธันวาสสังเกตเห็นความผิดปกติทันที ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความสงสัย เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือของพายขึ้นมาดูหน้าจออย่างรวดเร็ว ก่อนที่พายจะทันได้ห้ามปราม "ใครส่งมา?" ธันวาเอ่ยถามเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ ข้อความนั้นระบุชัดเจนว่า... *'ถ้าคืนนี้เธอไม่มาเจอฉันที่โรงแรม... เตรียมตัวเห็นแม่เธอล้มละลายรอบสองแล้วนอนข้างถนนได้เลย พาย'* ธันวาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายที่พายไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาวโพลน ก่อนจะหันมามองหน้าพายด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความดุดันแบบที่วิศวกรหนุ่มสายฮาร์ดคอร์ของแท้ปล่อยออกมา "แต่งตัวซะพาย..." ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง ชนิดที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนมีแม่ทัพผู้เกรียงไกรมาคอยยืนค้ำจุนอยู่ข้างกาย "คืนนี้... เรามีนัดไปทวงสิทธิ์คืนจากไอ้สารเลวคนนั้นกัน!" [ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นโมเมนต์หัวใจเต้นแรงนี้ไปพร้อมกันนะคะ]