ธันวาคนใหม่ที่ขี้หึงหนักมาก

"บอกแล้วไงคะว่าพายไม่ได้อยากกินชาไทยยี่ห้อนั้น! ทำไมพี่เขตต์ถึงชอบซื้ออะไรตามใจตัวเองจังเลยล่ะคะเนี่ย?" เสียงใสๆ ที่ติดจะงอนนิดๆ ของพายดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องกระจกของศูนย์ปฏิบัติการหุ่นยนต์เปิดผางเข้ามา พร้อมกับร่างบางในชุดนักศึกษาปีสองที่กำลังยืนเท้าสะเอว ทำแก่งulป่องใส่รุ่นพี่หนุ่มคณะเดียวกันที่เดินถือแก้วชานมไข่มุกตามตะליกๆ เขตต์ยักไหล่ด้วยท่าทางกวนประสาทตามสไตล์ผู้ชายขี้เล่น ก่อนจะยื่นแก้วชาในมือไปตรงหน้าพายแล้วหัวเราะเบาๆ "เอ้า ก็น้องพายบ่นอุบอิบตั้งแต่หน้าคณะว่าอยากได้ความหวานเข้าเส้นเลือด พี่ก็อุตส่าห์เดินไปซื้อให้ถึงตึกนิเทศฯ เลยนะเนี่ย จะใจร้ายปฏิเสธความหวังดีของพี่ชายคนนี้ลงจริงๆ หรอครับคนสวย?" ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอแอบกระซิบตรงนี้เลยนะคะว่า บรรยากาศในห้องแล็บตอนนี้ไม่ได้มีแค่เสียงบ่นง้องอนของพายกับความกวนของเขตต์หรอกค่ะ แต่รัศมีมาคุสีดำทะมึนที่แผ่ออกมาจากมุมห้องต่างหากล่ะคะที่กำลังทำให้บรรยากาศมันร้อนระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์ปรมาณู! ธันวาที่นั่งกอดอกอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อแก้โค้ดโปรแกรมหุ่นยนต์ ชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ทันที นัยน์ตาสีเข้มคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาตวัดมองไปยังร่างบางของพายที่มีเขตต์ยืนยันกายอย่างสนิทสนมเกินเบอร์ บรรยากาศรอบตัวของหัวหน้าโปรเจกต์สุดเนี้ยบคนนี้เย็นเยียบลงจนต้นข้าวที่นั่งเคี้ยวขนมกรุบกรอบอยู่มุมห้องถึงกับสำลักแคก ต้องรีบคว้าแก้วน้ำมากินแก้ไอแล้วแอบยิ้มกริ่มส่งซิกให้เพื่อนสนิท "อ้าว ธันวา! ทำหน้าเป็นยักษ์กินกบาลแบบนั้น เดี๋ยวหุ่นยนต์พังพอดีหรอก" เขตต์ทักขึ้นด้วยความไม่รู้ร้อนรู้หนาว พรางยื่นมือไปทำท่าจะแตะไหล่พายเพื่อเกลี้ยกล่อมให้รับชานม แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่นิ้วของเขตต์จะแตะโดนเนื้อตัวของพาย ร่างสูงใหญ่ของธันวาก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความเร็วแสง จนเก้าอี้พลาสติกไถลครูดไปกับพื้นห้องเกิดเสียงดัง *แอ๊ด* แสบแก้วหู ธันวาเดินดุ่มๆ เข้ามาประชิดตัวพายด้วยสีหน้านิ่งสนิท แต่แววตากลับวาวโรจน์จนพายถึงกับผะเผงถอยหลังด้วยความตกใจ "เขตต์... มึงว่างมากใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาทำเอาเขตต์ชะงักกึก "โปรเจกต์หุ่นยนต์ภาคสนามที่จะต้องส่งอาทิตย์หน้า โค้ดส่วนระบบเซนเซอร์ของมึงเสร็จหรือยัง ถึงได้มีเวลาว่างเดินไปซื้อชานมตึกอื่นให้คนอื่นเขาแบบนี้?" "เฮ้ย ธันวา ใจเย็นดิ กูแค่..." "กูไม่ได้ใจร้อน" ธันวาตัดบทเสียงกร้าว นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองแก้วชานมในมือเขตต์ก่อนจะเบนสายตากลับมามองพายที่ยืนกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงกับปฏิกิริยาเกินเบอร์ของพ่อหนุ่มวิศวะสายมโนคนนี้ "แล้วก็นะพาย... บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปรับของกินจากคนแปลกหน้า... เอ๊ย หมายถึงคนที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจแบบนี้ เดี๋ยวท้องเสียขึ้นมา ใครจะมานั่งเช็ดพื้นห้องแล็บให้ล่ะห๊ะ?" พายอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะแหวสวนกลับทันควันตามประสาคนปากเก่ง "นี่! พี่เขตต์เป็นรุ่นพี่นะ ไม่ใช่คนแปลกหน้าเสียหน่อย อีกอย่าง... พายจะเป็นจะตายยังไง มันก็เรื่องของพายไหมคะ ทำไมพี่ธันวาต้องมาทำเสียงดุใส่พายด้วยเล่า!" "ก็เพราะ..." ธันวาชะงักไปชั่วขณะเมื่อเผลอหลุดคำพูดที่เกือบจะเผยความในใจออกมา ดวงตาคมหลบวูบไปทางอื่นอย่างคนเสียฟอร์ม ก่อนจะกระแอมไอเบาๆ แล้วปรับเสียงให้กลับมาเข้มเหมือนเดิม "เพราะถ้าเธอป่วย งานกลุ่มฉันก็ล่มน่ะสิ! หน้าที่ความรับผิดชอบมันค้ำคออยู่ เธอเข้าใจไหมเนี่ยยายตัวแสบ" "แบร่! หาว่าพาย1เป็นภาระอีกแล้วนะ!" พายแลบลิ้นใส่ด้วยความหมั่นไส้ แต่ลึกๆ ในใจกลับเต้นตึ้กตั้กแปลกๆ กับสายตาที่ธันวาใช้มองเธอเมื่อครู่ มันไม่ใช่สายตาของหัวหน้างานที่ดุลูกทีมเลยสักนิด แต่มันคือสายตาของคนที่กำลัง... หึงหวงจนแทบคลั่งต่างหากล่ะคะ เขตต์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ รีบวางแก้วชานมไว้บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ แล้วยกมือยอมแพ้ "โอเคๆ งั้นกูไม่กวนใจคนแถวนี้ละ พอดีนึกขึ้นได้ว่าต้องไปห้องสมุด... ไปด้วยกันไหมครับต้นข้าว พอดีพี่มีเรื่องจะปรึกษาเรื่องโครงงานนิเทศฯ พอดีเลย" ต้นข้าวที่นั่งลุ้นคู่จิ้นอยู่เงียบๆ ถึงกับตาโต รีบพยักหน้ารัวๆ "อ๋อ ได้ค่ะ! พอดีต้นข้าวก็กำลังหาข้อมูลอยู่พอดีเลยค่ะ ไปค่ะพี่เขตต์!" สิ้นคำพูดของต้นข้าว ทั้งคู่ก็สปีดตัวออกจากห้องแล็บไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้พายยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กับสายตาคมกริบของธันวาที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อธันวาเริ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับชั้นวางอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นเหล็กนิดๆ ของความเป็นวิศวะลอยวนอยู่รอบตัว จนพายต้องยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง "ทะ...ทำไมทำหน้าแบบนี้คะ ถอยไปเลยนะ พายจะไปช่วยต้นข้าวหาข้อมูลบ้างแล้ว" พายพยายามทำเสียงให้แข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวเสียจนกลัวว่าคนตรงจะได้ยิน ธันวาไม่ยอมถอยหลังตามคำสั่ง แถมยังโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคู่คมมองลึกลงไปในดวงตากลมโตของพายราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "พาย..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהเรียกชื่อเธอเบาๆ ชวนให้ใจสั่นระทึก "รู้ไหม... ว่าเวลาเธอไปรับของจากผู้ชายคนอื่น ฉันหงุดหงิดแค่ไหน" พายชะงักค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ปากที่เคยเก่งกาจกลับอ้าพะงาบๆ หาเสียงไม่เจอ "มะ...มาพูดอะไรตอนนี้เนี่ย เลอะเทอะน่า..." "ฉันไม่ได้เลอะเทอะนะพาย" ธันวาขยับเข้ามาประชิดตัวยิ่งขึ้น มือหนายกขึ้นวางทาบกับชั้นวางของข้างศีรษะเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างกลายๆ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ห้ามรับของกินจากใครอีก ห้ามยิ้มให้ใครแบบที่ยิ้มให้เขตต์เมื่อกี้ และที่สำคัญที่สุด..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเอา Z และจริงจังจนพายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "...ห้ามใจร้ายกับความรู้สึกของฉันอีก เพราะธันวาคนนี้... ขี้หึงและหวงเธอมากเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้แล้วค่ะ!" พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำพูดและสรรพนามที่ธันวาใช้ หน้าหวานขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินในอ้อมกอดอ้อมใจของนายวิศวะจอมมโนคนนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอที่เด้งขึ้นมาโชว์หรี่ๆ เป็นชื่อของ 'น้ำหวาน' ดาวคณะวิศวะรุ่นน้องปีหนึ่ง ที่ส่งข้อความมาพร้อมกับรูปถ่ายคู่กับธันวาเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาพายหุบยิ้มแทบไม่ทัน— *「พี่ธันวาคะ... รูปที่ขอไว้ น้ำหวานส่งให้ทางไลน์แล้วนะคะ อย่าลืมทักมาหาน้ำหวานบ้างล่ะค่ะคนเก่ง ❤️」* ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอตัวไปหยิบยาดมแป๊บเดียวนะคะคุณรี้ด! งานนี้ศึกชิงบัลลังก์หัวใจของนายวิศวะตัวตึงกับคุณหนูตกอับกำลังจะเดือดระอุยิ่งกว่าเดิมแล้วค่ะ! มาเอาใจช่วยพายกันต่อในตอนหน้านะคะ! (ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ที่คั่นหนังสือสีชมพู" มาโดยตลอดนะคะ ❤️)