ระเบิดเวลาของความสัมพันธ์

"ถอยไปเลยนะธันวา! อย่ามาแตะต้องตัวพายด้วยมือที่เพิ่งจะไปถือใบสมัครงานให้คนอื่น... ทั้งที่รู้ว่าพายกำลังพยายามเพื่อโปรเจกต์นี้อยู่!" เสียงของพายสั่นพร่า ดวงตากลมโตที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้กลับรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความน้อยใจ เธอสะบัดแขนออกจากมือหนาที่พยายามจะคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยท่าทางเย็นชาที่สุดเท่าที่เคยทำมา ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มที่มักจะนิ่งเฉยตามสไตล์เด็กวิศวะสายเป๊ะ บัดนี้กลับฉายแวววุ่นวายใจ เขาขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด "พาย... ฟังพี่ก่อนได้ไหม? เรื่องงานนั่นมันไม่ใช่อย่างที่พายคิด เขตต์มันแค่..." "แค่เพื่อนสนิท? แค่คนช่วยงาน? หรือแค่คนที่ธันวาเชื่อใจมากกว่าพาย!" พายสวนกลับทันควัน น้ำตากลั่นหยดลงมาจนได้ "พายรู้ว่าพายมันแค่คนตกอับ พายไม่มีปัญญาเอาอะไรไปสู้โปรเจกต์หุ่นยนต์อัจฉริยะของธันวาได้หรอก แต่ความรู้สึกของพาย... ธันวาจะเหยียบย่ำมันแบบนี้ไม่ได้นะ!" บรรยากาศในห้องแล็บหุ่นยนต์ยามดึกเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจที่หอบถี่ของทั้งคู่ กลิ่นน้ำมันเครื่องและไอความร้อนจากแผงวงจรที่วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะทำงานกลายเป็นพยานเพียงหนึ่งเดียวของความแตกหักในครั้งนี้ ธันวากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นเล็กน้อย ความเป็นคนใจเย็นของเขาพังทลายลงตรงหน้า พายคือคนเดียวที่ทำให้เขาเสียอาการได้เสมอ และนั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด—ความไม่เป็นตัวเอง "พี่ไม่ได้เหยียบย่ำ พายต่างหากที่เอาความระแวงมาเป็นตัวตั้ง! พายใช้ชีวิตด้วยการมองว่าทุกคนจะทอดทิ้งพายไปหมด ทั้งที่ความจริง... คนที่ผลักไสทุกคนออกไปตลอดเวลาคือพายเองไม่ใช่เหรอ?" คำพูดของธันวากรีดลงกลางใจเหมือนมีดที่กรีดซ้ำแผลเก่า พายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดออกมา "ใช่... พายมันก็นิสัยแบบนี้แหละ ธันวาถึงได้เลือกที่จะไปปรึกษาคนอื่นแทนไง" พายหมุนตัวกลับ คว้ากระเป๋าเป้ใบเก่งที่สะพายอยู่บนเก้าอี้ด้วยมือที่สั่นเทา "งั้นต่อจากนี้ ธันวาก็ไม่ต้องลำบากมานั่งปวดหัวกับคนอย่างพายอีกนะ เพราะพายจะไม่โผล่หน้ามาให้เห็นอีกแล้ว!" "เดี๋ยว! นี่พายจะไปไหน!" ธันวาตะโกนไล่หลัง แต่นั่นกลับทำให้พายก้าวเท้าเร็วขึ้นไปอีก ร่างบางวิ่งออกไปจากห้องแล็บด้วยความเร็วที่ทำเอาธันวาต้องสบถคำหยาบออกมาเบาๆ เขาไม่ได้วิ่งตามทันที เพราะทิฐิที่พอกพูนอยู่ในใจมันค้ำคออยู่ แต่เมื่อเห็นพายวิ่งออกไปที่โถงทางเดินมืดมิด เขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ธันวารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วโป้งรัวพิมพ์แชตส่งไปหาพายในขณะที่เขาวิ่งตามไป [ธันวา]: หยุดเดินเดี๋ยวนี้พาย! [ธันวา]: พี่ไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน [ธันวา]: พาย! อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ แบบนี้ได้ไหม พี่ขอโทษ! นิ้วของเขารัวเร็วเสียจนหน้าจอเกือบจะแตก พายที่กำลังยืนร้องไห้อยู่ที่จุดรอรถเมล์หน้าคณะหยุดเดินเมื่อเห็นการแจ้งเตือน เธอกดเข้าไปอ่าน แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นข้อความที่ทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากแน่น [ธันวา]: ที่พี่ต้องไปคุยกับเขตต์เรื่องคนอื่น เพราะพี่ไม่อยากให้พายต้องลำบากเพราะโปรเจกต์ของพี่อีกแล้ว! พี่รักพายนะ... เข้าใจบ้างไหม! ข้อความสารภาพรักที่หนักแน่นเหมือนระเบิดลงกลางใจพาย เธออึ้งไปสนิท ก่อนจะรีบกดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างลนลานเพราะความเขินอายปนความเสียใจที่ยังค้างคาใจ [พาย]: รักแล้วทำไมถึงปล่อยให้พายเข้าใจผิดมาเป็นอาทิตย์! คนบ้า! ไม่ต้องมาขอโทษเลย พายไม่ยกโทษให้หรอก! พายรีบกดยกเลิกข้อความนั้นทันทีด้วยความตกใจ "ตายแล้ว! เผลอพิมพ์อะไรไป!" แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เพราะจังหวะที่เธอกดค้างเพื่อจะลบข้อความนั้น... โทรศัพท์ของเธอก็ดันแบตเตอรี่หมดเกลี้ยงและดับวูบไปทันทีต่อหน้าต่อตา! พายยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าป้ายรถเมล์กลางดึกที่เงียบเชียบ ทันใดนั้น เงาของใครบางคนที่คุ้นตาอย่างประหลาดก็ทอดผ่านตัวเธอไป... "แบตหมดเหรอครับ คุณหนูตัวตึง?" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดดังขึ้นจากด้านหลังพาย น้ำเสียงนั้นไม่ใช่ของธันวา... แต่เป็นเสียงของคนที่เธอพยายามจะหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด พายค่อยๆ หันกลับไปมองคนตรงหน้า มือไม้สั่นเทาด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีดำที่คุ้นตาของใครบางคนที่เธอเคยมีเรื่องบาดหมางด้วยในอดีต "นาย... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!" ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความวุ่นวายในหัวใจของพายและธันวามาด้วยกันจนถึงตอนนี้ และขอให้เตรียมตัวรับแรงกระแทกในตอนต่อไปให้ดีนะคะ เพราะพายกำลังจะเจอกับความลับที่คาดไม่ถึงเลยค่ะ!