เงียบหายไปหลายวัน

"ถ้าคิดว่าการเงียบหายไปเฉยๆ แล้วจะทำให้ฉันถอยหลังกลับไปได้ง่ายๆ ล่ะก็... บอกเลยนะคะว่าวิศวะหน้ามึนอย่างพี่ธันวาประเมินเด็กนิเทศคนนี้ต่ำเกินไปแล้วค่ะ!" เสียงกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ในโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ดัง *'ปัง'* จนต้นข้าวที่กำลังก้มหน้าไถโทรศัพท์มือถือสะดุ้งสุดตัว โทรศัพท์เกือบหลุดมือร่วงลงพื้น ถ้าไม่ใช่เพราะมือเรียวคว้าไว้ได้ทัน ต้นข้าวคงได้กรี๊ดลั่นคณะแน่ๆ "อุ๊ย! คุณแม่ช่วย น้ำตาจะไหล พายแกเบาเสียงหน่อยสิคะ คนมองกันทั้งโรงอาหารแล้วเนี่ย!" ต้นข้าวโวยวายเบาๆ พร้อมกับกวาดสายตามองรอบตัวที่เหล่านักศึกษาโต๊ะข้างๆ เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ พายในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในลุคคุณหนูผู้เรียบร้อยเหมือนวันแรกที่รู้จักกันแล้ว เธอกำลังสวมเสื้อโอเวอร์ไซزสีขาวกับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหงุดหงิดที่สะสมมาสามวันเต็มๆ สามวันที่ไร้ซึ่งข้อความทักทาย สามวันที่ไม่มีแม้แต่เงาของหัวหน้าโปรเจกต์หุ่นยนต์สุดเป๊ะ และสามวันที่ธันวาทำตัวราวกับเธอเป็นแค่อากาศธาตุ เดินสวนกันหน้าตึกคณะวิศวะเขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น แถมยังตีหน้าตายใส่ตอนที่เธอพยายามจะเข้าไปคุยเรื่องเอกสารเบิกงบประมาณ "ก็มันน่าโมโหนี่คะ!" พายพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างขัดอกขัดใจ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางฮึดฮัด "จู่ๆ ก็หายหัวไปเฉยๆ อ่านไม่ตอบแชต โทรหาก็ตัดสายทิ้ง แบบนี้มันเรียกว่าหนีปัญหาชัดๆ ค่ะซิสเตอร์!" "เอาน่า แกใจเย็นๆ ก่อน..." ต้นข้าววางโทรศัพท์ลงแล้วเลื่อนจานขนมเค้กไปตรงหน้าเพื่อนสนิทเพื่อเป็นการปลอบใจ "บางทีพี่เขาอาจจะมีโปรเจกต์หุ่นยนต์ที่ต้องส่งอาจารย์ด่วนจริงๆ ก็ได้นะแก วิศวะปีสามงานยุ่งจะตายไป ไหนจะเรื่องทุนการศึกษาต่อต่างประเทศที่เขตต์เพิ่งเม้าท์ให้ฟังอีก..." ชื่อนั้นทำให้พายชะงักไป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยววูบไหวลงครู่หนึ่ง *'ทุนการศึกษาต่อต่างประเทศ'*... เรื่องนี้แหละค่ะที่เป็นชนวนเหตุทำให้เธอต้องมานั่งหงุดหงิดอยู่ตรงนี้ ย้อนกลับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน วันที่พายบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างธันวากับอาจารย์ที่ปรึกษาหน้าห้องพักอาจารย์ ประโยคที่ว่า *'เด็กนิเทศอย่างพายมีอนาคตที่กว้างไกลเกินกว่าจะมาจมปลักกับวิศวกรจนๆ อย่างผม'* ยังคงดังวนเวียนอยู่ในหัวของเธอราวกับแผ่นเสียงตกร่อง ธันวาคิดว่าการทำตัวเย็นชา ผลักไสเธอให้ถอยห่างออกไป และทำเป็นเมินเฉย จะเป็นการเสียสละที่เท่มากสินะคะ? เขาคิดว่าการให้เธอไปเจอคนที่ดีกว่า เพียบพร้อมกว่า และไม่ต้องมาลำบากร่วมกับผู้ชายที่เพิ่งผ่านวิกฤตครอบครัวมาหมาดๆ คือการปกป้องเธออย่างนั้นเหรอ? *‘งี่เง่าที่สุดเลยค่ะ!’* พายเคี้ยวตุמתในใจอย่างเจ็บใจ หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตสีเขียวปรากฏขึ้นพร้อมชื่อผู้ส่งที่ทำให้หัวใจของพายกระตุกวูบ *(เขตต์สุดหล่อตัวตึงวิศวะ): พาย อยู่ไหนวะ? รีบมาที่ตึกคณะด่วนเลย! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!* พายขมวดคิ้วมุ่นทันที อ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ "มีเรื่องอะไรอีกเนี่ย ยัยเขตต์นี่ก็ชอบทำตัวให้ตื่นเต้นอยู่เรื่อย" เธอบ่นพึมพำก่อนจะหยิบกระเป๋าผ้าขึ้นสะพายไหล่ "ต้นข้าว ฉันไปตึกวิศวะแป๊บนะ ยัยเขตต์เรียกตัวด่วน บอกว่ามีเรื่องใหญ่" "เอ้า! ไปด้วยสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครบังคับให้ตัวตึงวิศวะตกใจได้ขนาดนี้" ต้นข้าวรีบคว้ากระเป๋าแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามพายออกไปจากโรงอาหารทันที บรรยากาศหน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ในยามบ่ายอบอวลไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ นักศึกษาปีสามหลายคนกำลังยืนมุงดูกล่องพัสดุขนาดใหญ่หลายกล่องที่วางกองอยู่หน้าห้องพักอาจารย์ที่ปรึกษา เสียงพูดคุยจอแจดังระงมผสมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเขตต์ที่ยืนกอดอกหน้าเครียดอยู่ตรงกลางวงล้อม "เกิดอะไรขึ้นเหัยเขตต์?" พายแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไปใกล้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกังวล เขตต์หันมาเจอพายพอดี สีหน้าของเพื่อนร่วมทีมวิศวะคนนี้ดูไม่สู้ดีเอาเสียเลย เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำ "พาย... คือเรื่องมันเป็นแบบนี้เว้ย..." เขตต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ไอ้ธันวามัน... มันยื่นเรื่องสละสิทธิ์การเป็นหัวหน้าทีมโปรเจกต์หุ่นยนต์ชิงแชมป์ระดับประเทศแล้วว่ะ!" พายรู้สึกเหมือนมีค้อนยักษ์มาทุบเข้าที่กลางแสกหน้า โลกทั้งใบหมุนคว้างไปชั่วขณะ เสียงรอบตัวเงียบกริบลงทันที หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงโวยวายของคนอื่น "แก... แกพูดว่าอะไรนะเขตต์?" พายถามซ้ำ น้ำเสียงสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "สละสิทธิ์... หมายความว่ายังไง?" "ก็หมายความตามที่ฉันพูดนั่นแหละ!" เขตต์ยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองจนยุ่งเหยิงด้วยความเครียดจัด "จู่ๆ เมื่อเช้าอาจารย์ก็เรียกฉันไปพบแล้วยื่นซองเอกสารนี้มาให้อาจารย์บอกว่าไอ้ธันวามันเซ็นชื่อถอนตัวออกจากโปรเจกต์ทุกอย่าง พร้อมกับเรื่องทุนไปเรียนต่อโทที่เยอรมนีที่เพิ่งอนุมัติเมื่อวาน... มันตัดสินใจไปแบบไม่ปรึกษาพวกเราเลยสักคำ!" สมองของพายขาวโพลน ภาพรอยยิ้มกวนๆ ของผู้ชายที่ชอบบ่นว่าเธอซุ่มซ่าม ภาพแผ่นหลังกว้างที่คอยยืนบังแดดให้ตอนที่เธอต้องไปช่วยยกของหนัก ภาพดวงตาคู่คมที่แฝงความอ่อนโยนเอาไว้เสมอเวลาที่มองมาที่เธอ... ทุกอย่างไหลทะลักเข้ามาในหัวจนแน่นอก ความโกรธที่สะสมมาสามวันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ได้แค่อยากถอยห่างจากเธอค่ะ... แต่เขากำลังจะ *'หายไปจากชีวิตของเธอ'* จริงๆ "ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนเขตต์?" พายถามออกไป เสียงสั่นเครือจนต้นข้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องเอื้อมมือมาจับแขนไว้แน่นด้วยความห่วงใย "ฉันไม่รู้..." เขตต์ส่ายหน้าช้าๆ "ติดต่อมันไม่ได้เลย โทรไปก็ปิดเครื่อง ห้องพักก็ไม่อยู่... เหมือนมันจงใจบล็อกการติดต่อทุกทางเพื่อไม่ให้ใครตามตัวเจอ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว" พายกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจระเบิดออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าแต่เธอพยายามกะพริบตาไล่ให้มันกลับเข้าไป ผู้ชายคนนี้... ทำไมถึงเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้นะคะ! อยากจะผลักไสก็ทำ อยากจะหนีก็หนีไปดื้อๆ โดยไม่ฟังความรู้สึกของคนอื่นเลยสักนิด คิดว่าทำแบบนี้แล้วเธอจะยอมแพ้แล้วก้าวเดินไปตามทางที่เขาขีดให้อย่างนั้นเหรอคะ? ไม่มีทางเสียหรอกค่ะ! ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชุลมุนและพายกำลังจะหันหลังวิ่งไปที่ลานจอดรถเพื่อตามหาธันวาที่คอนโดส่วนตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* พายรีบหยิบขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว หวังว่าจะเป็นข้อความจากคนตัวสูงที่กำลังหนีปัญหา แต่ทว่า... ชื่อผู้ส่งกลับไม่ใช่ธันวา แต่เป็นข้อความจากเบอร์แปลกปลอมที่แนบพิกัดตำแหน่ง GPS พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของเธอดับวูบ *(ข้อความจากเบอร์ไม่ระบุชื่อ): ถ้าไม่อยากให้ธันวาต้องเสียอนาคตไปมากกว่านี้... และไม่อยากให้เรื่องที่บ้านของเธอถูกแฉลงเพจมหาวิทยาลัย... พายต้องมาหาฉันที่ "ดาดฟ้าตึกเก่าคณะวิศวะ" ภายใน 10 นาทีนี้ค่ะ!* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขาเรียวชะงักกึกทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความนั้นซ้ำเป็นรอบที่สอง ความลับเรื่องครอบครัวที่เธอพยายามปกปิดมาตลอด... ทำไมถึงมีคนรู้? และคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้... คือใครกันแน่?! ************************************************** ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ส่งกำลังใจให้พายและธันวากันมาตลอดนะคะ เตรียมตัวรับมือกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ที่จะทำให้หัวใจสั่นไหวไปด้วยกันในตอนหน้าค่ะ! 💕 — ที่คั่นหนังสือสีชมพู