อย่าทำตัวน่ารักได้ไหม

กองกระดาษรายงานโปรเจกต์หุ่นยนต์กองมหึมาบนโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องชมรมวิศวกรรมศาสตร์ กำลังทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นระหว่างธันวาผู้กำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความเครียด กับพายนักศึกษานิเทศศาสตร์ผู้ได้รับมอบหมายให้มาช่วยตรวจความเรียบร้อยของรูปเล่มเอกสารเฉพาะกิจ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงคลิกเมาส์รัวๆ และเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นระยะของคนหัวร้อนที่แก้โค้ดมาสามรอบแล้วยังไม่ผ่าน "ถ้าหน้าปกรายงานครั้งนี้ยังมีคำผิดหลุดรอดมาอีกแม้แต่ตัวอักษรเดียว พี่จะปรับลดงบค่าขนมของเธอ, พาย" ธันวาเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์ น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงแววขู่แกมหยอกตามประสา "นี่! อย่ามาขู่กันนะคะคุณวิศวกรขาโหด พายตรวจทานรอบนี้เป็นรอบที่สี่แล้วนะ ตาจะลายกลายเป็นตัวอักษรวิ่งได้อยู่แล้วเนี่ย!" พายกระแทกเสียงตอบกลับทันควัน พร้อมกับวางปากกาไฮไลต์ลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวโตกว่าด้วยความหมั่นไส้ "ถ้าบ่นมากนัก ก็ตรวจเองเลยไหมล่ะคะ จะได้ไม่ต้องมานั่งจู้จี้อยู่ได้" ธันวาชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังพองแก้มกลมๆ ด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่เส้นผมที่มัดรวบไว้ลวกๆ ปอยผมเคลียข้างแก้มเนียนใส ไปจนถึงริมฝีปากที่กำลังยู่เข้าหากันอย่างน่าเอ็นดู ปกติแล้วพายในโหมดคุณหนูตกอับมักจะสวมเกราะป้องกันตัวด้วยวาจาเฉือดเฉือนและท่าทางพยศเหมือนแมวป่า แต่ในยามที่เจ้าตัวเผลอแสดงมุมเด็กน้อยงอแงออกมาแบบนี้... มันกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้คนมองใจกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "มองอะไรคะ หน้าพายมีกาวตราช้างติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องไม่กระพริบตาเลย" พายเอ่ยทักเมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องนานเกินไป สองแก้มเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะใต้ร่มผ้า ธันวาไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายกมือขึ้นเท้าคาง สายตาที่ทอดมองเธอกลับอบอุ่นและอ่อนโยนขึ้นอย่างผิดหูผิดตา จนพายต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน "เปล่า... แค่คิดว่า..." ธันวาเว้นจังหวะไปนิด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ "เวลาเธอบ่นแล้วทำหน้ายู่แบบนี้..." "แบบนี้แล้วทำไมคะ? จะบ่นว่าพายไม่สวยล่ะสิ เชอะ!" "เปล่า... น่ารักดี" *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายความเงียบ แต่ทั้งคู่กลับไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด สมองของพายเหมือนถูกหยุดการทำงานชั่วขณะ ข้อความสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลังด้วยน้ำเสียงจริงจังของพ่อหนุ่มวิศวะสายมโนคนนั้น กำลังวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาท *'น่ารักดี'* *ซ่า...* ใบหน้าของพายร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ราวกับมีใครเอาเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์มาตั้งไว้ใกล้ๆ เธอรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจเต้นแรงจนกลัวว่าคนตรงข้ามจะได้ยิน พายรีบก้มหน้าซุกกับกองกระดาษตรงหน้าทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู มือบางสั่นระริกจนแทบจะจับปากกาไม่ได้ *ให้ตายเถอะ! อยู่ดีๆ มาหยอดแบบนี้ใครจะไปตั้งตัวทันเล่า! ตาบ้าธันวา!* ธันวาเองเมื่อรู้ตัวว่าหลุดปากพูดอะไรออกไป ใบหูของพ่อหนุ่มมาดนิ่งก็ขึ้นสีแดงแจ๋ไม่แพ้กัน ชายหนุ่มกระแอมไอออกมาเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า เขาเสมองไปทางอื่นแล้วยกมือขึ้นเกาหลีบแก้เขิน บรรยากาศในห้องชมรมที่เคยตึงเครียดเพราะงาน กลับอบอวลไปด้วยความหวานละมุนจนแทบจะหยดเป็นน้ำตาล ในจังหวะที่ทั้งสองคนต่างฝ่ายต่างกำลังพยายามกอบกู้สติและความนิ่งของตัวเองกลับคืนมา เสียงข้อความแชตจากกลุ่มไลน์เฉพาะกิจของแก๊งเพื่อนสนิทก็เด้งรัวขึ้นมาไม่หยุด **[ต้นข้าว]:** *วงวารรรรร! แกกกก ชั้นได้ยินเสียงหัวใจแกเต้นดังมาถึงตึกนิเทศแล้วพาย! 555555* **[เขตต์]:** *เห้ยไอ้ธัน! มึงไปกินอะไรมาวะ ทำไมสกิลการหยอดวันนี้มันคอมโบติดคริติカルใส่สาววะเนี่ย!* พายรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะพิมพ์ด่าเพื่อนสนิททั้งสองคนที่แอบซุ่มดูสถานการณ์อยู่ แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันได้แตะแป้นพิมพ์ ประตูห้องชมรมที่ควรจะถูกล็อกไว้จากด้านใน กลับถูกผลเปิดผางเข้ามาด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "ธันวา! พาย! พวกเธอรีบเปิดดูข่าวในเพจมหาวิทยาลัยเดี๋ยวนี้เลย!" ต้นข้าวหอบหายใจโยนโทรศัพท์มือถือลงกลางกองกระดาษ สีหน้าของเพื่อนสาวเต็มไปด้วยความร้อนรน "โปรเจกต์หุ่นยนต์ของพวกเธอ... ถูกคนขโมยเอาไปแฉว่าเป็นผลงานลอกเลียนแบบแล้ว!" [ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นโมเมนต์หัวใจเต้นแรงนี้ไปพร้อมกันนะคะ]