การแข่งขันที่วัดใจ

“ถ้าตานายยังหลุดโฟกัสไปที่หน้าฉันอีกแค่วินาทีเดียว โปรเจกต์ก้อนเหล็กนี่จะได้ไปนอนเล่นก้นถังขยะรีไซเคิลแน่ค่ะคุณธันวา!” เสียงหวานใสแต่ติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันและกลิ่นไัดบัดกรีฉุนกานต์ในห้องชมรมวิศวกรรมศาสตร์ยามดึก พายสะบัดหัวพู่กันที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามกรอบหน้าเรียวสวยจนเกิดเป็นรอยเปื้อนสีดำปื้นใหญ่ ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความดุดันผสมความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนสุดฤทธิ์ ธันวา หัวหน้าโปรเจกต์หุ่นยนต์มือหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและดุยิ่งกว่าหมาป่า กลับทำตัวเป็นลูกแมวป่วยที่โดนเจ้าของดุ เขาสะดุ้งเบาๆ รีบดึงสายตาจากใบหน้าที่ถึงจะมอมแมมแต่ก็น่ามองเป็นบ้าของพาย กลับมาจดจ่อกับแผงวงจรไมโครคอนโทรลเลอร์ในมือทันที “ใครหลุดโฟกัสกันล่ะครับ... อ๊ะ! ฉันหมายถึง ใครหลุดโฟกัสกันเล่า!” ธันวาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาพิฆาตส่งตรงมาจากแม่คุณหนูตกอับที่ตอนนี้สลัดคราบไฮโซมาใส่เสื้อช็อปตัวโคร่งเปื้อนคราบเขม่าได้อย่างแนบเนียน “นี่ฉันกำลังเช็คระบบเซนเซอร์ตรวจจับระยะทางต่างหาก พายต่างหากล่ะที่ชอบยืนเก๊กท่าใกล้เกินไป จนมันรบกวนคลื่นสนามแม่เหล็กของหุ่นยนต์น่ะ” “ข้ออ้างร้อยแปดพันประการ!” พายค้อนความปะใส่หนึ่งวงใหญ่ เดินกระแทเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานที่มีซากโครงเหล็กหุ่นยนต์ ‘น้องปีศาจแดง’ ของพวกเขาวางอยู่ นี่คือโค้งสุดท้ายก่อนการแข่งขันหุ่นยนต์ระดับมหาวิทยาลัยในอีกสามวันข้างหน้า ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้า ใต้ตาของทั้งธันวาและพายต่างมีรอยคล้ำจางๆ จากการอดหลับอดนอนติดต่อกันมาหลายคืน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บรรยากาศยามดึกที่เหลือกันอยู่สองคนแบบนี้ มันสร้างแรงกระตุ้นบางอย่างในหัวใจที่เต้นรัวเกินกว่าเหตุ “นายแน่ใจนะว่าระบบควบคุมผ่านมือถือตัวนี้จะเสถียรพอ” พายเปลี่ยนเรื่องกลบเกลื่อนความใจเต้นด้วยการก้มลงมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ นิ้วเรียวเลื่อนตรวจเช็กโค้ดโปรแกรมที่ตัวเองเป็นคนรับผิดชอบร่วมกับธันวาอย่างตั้งอกตั้งใจ “ถ้าเกิดกลางสนามแข่งแล้วหุ่นมันเกิดอาการรวนเดินถอยหลังลงคลองขึ้นมา นายเตรียมตัวโดนฉันเฉ่งหัวฟูแน่” “ระดับฉันแล้ว ไม่มีคำว่าพังหรอกน่า” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ แต่สายตากลับแอบมองเสี้ยวหน้าของคนข้างๆ ที่กำลังขมวดคิ้วยุ่งด้วยความเครียด พายในเวอร์ชันที่จริงจังกับการทำงาน มีเสน่ห์ชนิดที่ต่อให้เอาตำแหน่งดาวมหาวิทยาลัยมาแลก ธันวาก็ไม่ยอมเด็ดขาด “แต่ถ้ามันจะพังจริงๆ... อย่างน้อยก็ได้พังไปด้วยกันกับเธอนั่นแหละ” พายชะงักไปนิด หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง หญิงสาวหันขวับมามองหน้าคนพูดที่ทำลอยหน้าลอยตาเหมือนไม่ได้หยอดคำหวานเลี่ยนๆ ออกมา “นี่นาย! จะหยอดอะไรนักหนาฟะ หน้าตาฉันเหมือนคนว่าง ใช้วันเวลาเปลืองเล่นเหรอเนี่ย โปรเจกต์จะส่งอยู่รอมร่อแล้วนะ!” “ก็ไม่ได้หยอด... พูดความจริงต่างหาก” ธันวาอมยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้พายอยากจะเอาประแจเบอร์ 10 ฟาดหน้าผากสักทีสองที “อีกอย่างนะพาย ชุดที่เธอใส่อยู่เนี่ย... มันเลอะจนไม่รู้จะเลอะยังไงแล้ว กลับไปเปลี่ยนชุดได้แล้วมั้ง เดี๋ยวแม่เธอก็โทรมาบ่นฉันอีกว่าพาคุณหนูมาลำบาก” “คุณแม่ฉันไม่บ่นนายหรอกน่า ท่านเอ็นดูนายจะตายไป... อุ๊บ!” พายรีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดปากพูดอะไรที่ชวนคิดไปไกล ธันวายิ้มกว้างจนตาหยี ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ “อ๋อ... คุณแม่เอ็นดูเหรอครับ แล้วตัวลูกสาวล่ะ... เอ็นดูฉันบ้างหรือยัง หืม?” “ธันวา! ทำงานต่อเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะเทโปรเจกต์นี้แล้วย้ายไปซบทีมคณะบริหารจริงๆ ด้วย!” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของธันวาเคล้าไปกับเสียงถอนหายใจอย่างหมั่นไส้ของพาย บรรยากาศตึงเครียดของเดดไลน์การแข่งขันถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นละมุนหัวใจอย่างน่าประหลาด ทั้งสองคนก้มหน้าก้มตาทำงานร่วมกันต่อ มือประสาน หยิบจับอุปกรณ์ส่งให้กันอย่างรู้ใจ ราวกับว่านี่ไม่ใช่การทำงานส่งอาจารย์ แต่เป็นการสร้างอนาคตบางอย่างร่วมกันอย่างช้าๆ ในขณะที่เคมีหวานปนกวนกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของธันวาก็สั่นครืดคราดทำลายความเงียบขึ้นมา *‘เขตต์’ ส่งข้อความถึงคุณ: เห้ยไอ้ธัน! มึงรีบเปิดดูข่าวหน้าเพจมหาลัยด่วนเลยวะ! งานเข้าพวกมึงชุดใหญ่แล้วไอ้คุณหัวหน้าทีม!* ธันวาขมวดคิ้วเป็นปม เขากดเปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูด้วยความสงสัย พายที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทีไม่สู้ดีจึงชะโงกหน้าเข้ามามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน บนหน้าเพจสาธารณะของมหาวิทยาลัย ปรากฏภาพถ่ายระยะไกลของธันวาและพายที่กำลังยืนใกล้ชิดกันในห้องชมรมเมื่อช่วงหัวค่ำ ท่าทางที่เหมือนธันวาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูพายถูกมุมกล้องบิดเบือนให้ดูเหมือนกำลังจะจูบกันพอดิบพอดี พร้อมกับแคปชันพาดหัวข่าวตัวโตชวนกระตุกต่อมเผือกของชาวเน็ต: *[วงในเม้าท์สนั่น!] คุณหนูตกอับนิเทศฯ เกาะติดหนุ่มวิศวะตัวเต็ง เพื่อหวังใช้เส้นสายดันโปรเจกต์ให้ชนะการแข่งขันชิงทุน หรือแค่ข้ออ้างในการตีสนิทควบตำแหน่งแฟนเด็กกันแน่?!* บรรยากาศในห้องชมรมที่เคยอบอุ่นและอบอวลไปด้วยความหวานชื่น พลันดิ่งวูบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ธันวาหันไปมองหน้าพายด้วยความตกใจ ขณะที่พายหน้าซีดเผือก มือเรียวที่ถือแท็บเล็ตอยู่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์ใต้โพสต์ที่เริ่มรุมถล่มโจมตีเธออย่างเสียหายและรุนแรง “พาย... ฟังฉันนะ อย่าไปสนใจคอมเมนต์พวกนั้น พวกมันก็แค่...” ธันวารีบเอื้อมมือไปคว้ามือบางที่เย็นเฉียบขึ้นมาบีบไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น แต่พายกลับค่อยๆ ดึงมือออกช้าๆ เธอยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้เขา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความฝืนใจและกำแพงบางๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่อีกครั้งในชั่วพริบตา “ไม่เป็นไรหธันวา... ฉันชินแล้วล่ะ” พายสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกวูบโหว่งในอก “ฉันว่า... คืนนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวฉันขอตัวกลับหอพักก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่สนามแข่ง” พูดจบ พายก็หันหลังหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพายไหล่ทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้ธันวาได้อธิบายหรือรั้งเธอไว้แม้แต่คำเดียว ร่างบางก้าวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องชมรมไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางซากหุ่นยนต์และหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นเตือนไม่หยุด ธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบทอประกายความกรุ่นโกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เรื่องนี้มาทำลายความตั้งใจของพายและโปรเจกต์ที่พวกเขาทุ่มเทเด็ดขาด! นิ้วแกร่งกดพิมพ์ข้อความตอบกลับหาเขตต์ด้วยความเร็วแสง ก่อนจะกดส่งหาพายที่เพิ่งเดินพ้นประตูลานจอดรถไป *‘พาย หยุดตรงนั้น เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่หอ... และเรื่องทั้งหมด ฉันจะเคลียร์ให้เอง’* แต่ทว่า... ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปริศนาบนหน้าจอโทรศัพท์ของธันดากลับดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความแชตไลน์ลึกลับจากใครบางคนที่ส่งภาพถ่ายอีกมุมหนึ่งเข้ามา... ภาพถ่ายที่ทำให้ธันวาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนลมหายใจสะดุดกاری! (ที่คั่นหนังสือสีชมพูขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมลุ้นโมเมนต์หัวใจเต้นแรงนี้ไปพร้อมกันนะคะ)