หลักฐานมัดตัวคนร้ายตัวจริง

"หึ! คิดว่าทำตัวเงียบๆ แล้วขโมยสูตรลับของตระกูลไปเปิดร้านแข่งในเมือง แล้วคนอื่นเขาจะไม่รู้ทันความอกตัญญูของเจ้าอย่างนั้นหรือ, หลินว่านหลิว!" เสียงแหลมสูงตวัดกรีดแทรกบรรยากาศยามสายในครัวเรือนจนสะท้านสะเทือน ป้าสะใภ้หลี่ก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ สองมือเท้าสะเอวแน่น ใบหน้าอวบอูมขึ้นสีแดงจัดด้วยความฮึกเหิม นางจงใจสาดสายตากวาดมองวัตถุดิบชั้นเลิศในตะกร้าไม้ไผ่ที่หลินว่านหลิวเพิ่งคัดสรรมาจากมิติลับ ราวกับเจ้าของกรรมสิทธิ์ตัวจริงที่เตรียมตัวมาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ หลินว่านหลิวไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางตะหลิวไม้ในมือลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ท่วงท่าอิริยาบถเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกหงุดหงิดใจ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันวับวาม นางปรายตามองหญิงสูงวัยผู้หน้าไม่อายตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "สูตรลับตระกูลหลิน? ป้าสะใภ้... ท่านพูดออกมาได้ไม่อายปากเลยกระมังคะ, สูตรน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นสมุนไพรเจ็ดสีเจ็ดศอกนี่ เป็นของบรรพบุรุษฝ่ายไหนของคุณปู่กันแน่ หรือว่าเป็นสูตรที่ท่านแอบไปขโมยมาจากตำราเก่าแก่ข้างบ้านเมื่อสามปีก่อนกันแน่คะ?" น้ำเสียงใสกระจ่างแต่ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ทำให้ป้าสะใภ้หลี่ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง ใบหน้าที่เคยเชิดสูงหุบลงทันทีด้วยความตกใจ ป้าสะใภ้หลี่ไม่คาดคิดเลยว่าเด็กสาวที่เคยอ่อนแอและยอมให้รังแกมาตลอดอย่างว่านหลิว จะกล้าลุกขึ้นมาต่อปากต่อคำด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเช่นนี้ต่อหน้าชาวบ้านที่เริ่มทยอยมามุงดูหน้าประตูรั้ว "นัง... นังเด็กปากดี! แกกล้าใส่ความผู้ใหญ่รึ! ทุกคนมาดูนี่เร็วเข้า นังสะใภ้ตัวซวยบ้านนายพรานจ้าวคนนี้ มันคิดจะเอาของป่าราคาแพงไปขายกินคนเดียว แถมยังทำร้ายจิตใจญาติผู้ใหญ่ผู้มีพระคุณอย่างฉัน!" ป้าสะใภ้หลี่เปลี่ยนแผนทันที นางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินหน้าบ้าน แสร้งบีบน้ำตาโฮใหญ่โวยวายเสียงดังเพื่อให้ชาวบ้านรอบข้างเข้าใจผิดและรุมประณาม ทว่า ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมหนังสีเข้มของจ้าวเฟิงหลินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาอย่างเงียบเชเชียบ มือหนาของอดีตนายทหารหนุ่มวางลงบนไหล่บางของหลินว่านหลิวอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตาดุดั่งพญาอินทรีที่กวาดมองป้าสะใภ้หลี่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบ ไอสังหารจางๆ แผ่ซ่านออกมาจนป้าสะใภ้หลี่สะดุ้งเฮือก หุบเสียงร้องไห้แทบไม่ทัน "ภรรยาผม... ทำการค้าด้วยลำแข้งตัวเอง ไม่เคยเบียดเบียนใคร หากใครยังกล้ากล่าวหาเธอส่งเดชอีก ผมคงต้องเชิญไปตกลงกันที่ศาลากลางหมู่บ้านต่อหน้าท่านผู้ใหญ่บ้านให้รู้ดำรู้แดงกันไปข้างหนึ่ง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของจ้าวเฟิงหลินทรงพลังยิ่งกว่าคำขู่ใดๆ ป้าสะใภ้หลี่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นางรู้ดีว่าอดีตนายพรานผู้นี้ไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน หากเรื่องถึงมือผู้ใหญ่บ้านและมีการตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินจริงๆ นางนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายซวยเพราะแอบอ้างเอาของป่าของตระกูลจ้าวไปขายหลายต่อหลายครั้ง "อะ... แก... พวกแกสองผัวเมียรุมรังแกคนแก่!" ป้าสะใภ้หลี่พึมพำด้วยความเคียดแค้น แต่ไม่กล้าโวยวายเสียงดังอีก หลินว่านหลิวซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดอุ่นของสามีครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มพราย นางเอื้อมมือไปหยิบห่อกระดาษมันสำปะหลังที่ซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญออกมาจากมิติลับอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปประกาศกร้าวให้คนมุงนับร้อยได้ยินชัดเจน "ท่านป้าสะใภ้ไม่ต้องรีบร้อนร้อนรนไปหรอกค่ะ วันนี้เราจะไปเปิดแผงขายอาหารสตรีทฟู้ดกันที่กลางตลาดเมืองหลวงเทศบาลโน่น และข้าก็เตรียม 'หลักฐานชิ้นโบว์แดง' ที่ท่านเซ็นชื่อรับสารภาพเอาไว้เมื่อวานนี้ ไปให้พ่อค้าแม่ขายและผู้ตรวจการตลาดได้ยลโฉมกันอย่างทั่วถึงด้วย!" คำว่า *หลักฐานชิ้นโบว์แดง* ทำให้สีหน้าของป้าสะใภ้หลี่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำราวกับคนท้องเสียอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด นางจำได้ทันทีว่าเมื่อวานนี้ตนเองเผลอลงชื่อในสัญญาซื้อขายปลอมที่หลินว่านหลิวหลอกล่อให้เซ็นเพื่อแลกกับเงินส่วนแบ่งก้อนโต! "แก... แกหลอกฉัน!" ป้าสะใภ้หลี่กรีดร้องลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะพุ่งเข้ามาแย่งห่อกระดาษในมือของนางเอก ทว่าจ้าวเฟิงหลินกลับขยับตัวเพียงเล็กน้อย ใช้มือข้างเดียวรวบแขนของนางไว้แน่นตรึงตรึงกับที่ ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันหลุดรอด "ถ้าอยากรู้ว่าในกระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร และท่านป้าทำสัญญาฉ้อฉลอะไรไว้กับพ่อค้าคนกลางบ้าง... เชิญทุกท่านตามข้ากับสามีไปพิสูจน์ความจริงกันที่กลางตลาดเมืองได้เลยค่ะ รับรองว่าวันนี้มีเรื่องสนุกระดับท็อปฮิตให้ทุกท่านได้ชมกันจนลืมอิ่มอย่างแน่นอน!" หลินว่านหลิวคลี่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ดวงตาคู่สวยประกายแสงระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ นางกวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มฮือฮากันด้วยความสนใจใคร่รู้ ก่อนจะจูงมือสามีหนุ่มก้าวเดินนำหน้าออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ป้าสะใภ้จอมโลภถูกมัดมือชกด้วยหลักฐานมัดตัวดิ้นไม่หลุด ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาที่ดังเซנקอแซดไปทั่วทั้งหมู่บ้าน รถเข็นไม้ไผ่บรรจุวัตถุดิบอาหารและเครื่องปรุงรสเลิศรสถูกเข็นมุ่งหน้าสู่ใจกลางตลาดเมือง กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศลับเริ่มโชยออกมาจากลังไม้ปริศนาที่ตั้งอยู่บนรถเข็น แม้จะยังไม่ได้เริ่มจุดเตาไฟ แต่กลิ่นอายความอร่อยลึกล้ำกลับเริ่มยั่วยวนน้ำลายผู้คนจนเหลียวหลังมองตามกันเป็นแถว ทว่า ทันทีที่สองผัวเมียก้าวเท้ามาถึงลานกว้างหน้าตลาดสดใจกลางเมือง สายตากลับต้องสะดุดเข้ากับร่างสูงโปรสง่าของบุรุษลึกลับในชุดผ้าไหมปักลายพยัคฆ์เงินผู้หนึ่ง ที่กำลังยืนขวางทางเข้าแผงค้าของนางพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้... ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ บทต่อไปรับรองว่าฟินและสะใจยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ!