สะใจไร้ขีดจำกัด ตระกูลหลินหน้าแตก

“คิดจะใช้ชื่อเสียงของตระกูลหลินมาข่มเหงภรรยาข้า เกรงว่าพวกเจ้าคงประเมินหัวของตัวเองสูงเกินไปกระมัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังวาบของจ้าวเฟิงหลินดังขึ้น ทลายบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวลงในเสี้ยววินาที ร่างสูงสง่าในชุดนายพรานทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาบังร่างของหลินว่านหลิวไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณนักล่าและกลิ่นอายสนามรบที่ถูกเก็บงำไว้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้บุรุษลึกลับในชุดผ้าไหมปักลายพยัคฆ์เงินถึงกับชะงัก รอยยิ้มร้ายกาจบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ หลินว่านหลิวปรายตามองบุรุษผู้นั้นด้วยแววตาสمเพชเจือความขบขัน สมองเพชรของนางคำนวณกลยุทธ์ทั้งหมดจบลงในพริบตาเดียว คนผู้นี้คือตระกูลรองสายหลักที่ถูกส่งมาขัดขวางแผงค้าสตรีทฟู้ดของนางในตลาดสดใจกลางเมือง โดยมีพวกญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง คิดจะใช้อิทธิพลมืดบีบให้นางจนมุมแล้วคุกเข่าขอร้องรึ ฝันไปเถอะค่ะ! “หึ อวดดีนักนะเจ้าบ้านนอก คิดว่ามีสามีเป็นนายพรานป่าแล้วจะใหญ่ค้ำฟ้าหรือไง? แผงลอยเถื่อนของพวกเจ้าไร้ใบอนุญาต แถมยังใช้วัตถุดิบมีพิษทำร้ายชาวบ้าน วันนี้แหละ ข้าจะทำให้พวกเจ้าไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!” เสียงแหลมสูงของหลินเซียงเซียงดังแทรกขึ้นมาจากกลุ่มฝูงชน นางถือวิสาสะเดินเบียดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสะใจ ใบหน้าที่แต่งแต้มจนหนาเตอะบิดเบี้ยวด้วยความริษยา รอบด้านเริ่มมีเสียงซุบซิบดังระงม ชาวบ้านและพ่อค้าแม่ขายต่างพากันถอยร่นเว้นระยะห่าง เนื่องจากเกรงกลัวอำนาจของตระกูลหลินฝั่งนั้น ทว่าหลินว่านหลิวกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของจ้าวเฟิงหลิน ใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับคมกริบดั่งใบมีด “วัตถุดิบมีพิษงั้นหรือเจ้าคะ?” หลินว่านหลิวทวนคำ น้ำเสียงใสดังฟังชัด กังวานก้องไปทั่วลานกว้าง “ปากก็พล่อยพูดจาใส่ร้ายป้ายสี แต่สมองกลับกลวงโบ๋จนดูน่าเวทนา หากอาหารของข้ามีพิษ เหตุใดขุนนางกรมการค้าและใต้เท้าผู้ตรวจการที่เพิ่งกินเสร็จเมื่อครู่ ถึงได้มอบป้ายไม้การันตีความสะอาดให้แก่ร้านเราเล่าเจ้าคะ?” สิ้นคำพูดของนาง ใบหน้าที่กำลังยิ้มเยาะของหลินเซียงเซียงก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของข้าราชการสังกัดศาลากลางเมืองในชุดทางการเต็มยศ นำโดยนายอำเภอผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเที่ยงธรรมและเด็ดขาด “บังA! ใครบังอาจกล่าวหาแผงค้าที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองพิเศษของทางการกัน!” เสียงตวาดกร้าวของนายอำเภอทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบกริบลงราวกับป่าช้า บุรุษชุดผ้าไหมลายพยัคฆ์เงินหน้าถอดสี รีบก้าวเข้าไปโค้งคำนับด้วยความลนลาน “ใต้เท้า... ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่...” “ไม่ต้องแก้ตัว!” นายอำเภอสะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาดุดันกวาดมองไปที่กลุ่มญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อ “พวกเจ้าบังอาจแอบอ้างชื่ออำมาตย์เพื่อรีดไถและกลั่นแกล้งพ่อค้าแม่ขายสุจริต ทั้งยังใส่ร้ายป้ายสีตระกูลจ้าว หลักฐานการโอนเงินและจดหมายลับสั่งการอยู่ในมือข้าแล้ว!” ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตาเดียว เสียงกNรีดร้องโวยวายของหลินเซียงเซียงดังลั่นเมื่อถูกทหารองครักษ์เข้าจับกุมตัว บรรดาญาติผู้ใหญ่ที่เคยเชิดหน้าชูตา ต่างพากันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ค่าปรับมหาศาลและการประจานความผิดหน้าประตูเมืองคือบทลงโทษที่พวกมันไม่มทางหลีกเลี่ยงได้ ข่าวลือเรื่องความสกปรกโสมมของตระกูลหลินสายหลักแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็วดั่งไฟลามทุ่ง ไม่มีใครกล้าสบตาหรือให้ความช่วยเหลือพวกมันอีกต่อไป หลินว่านหลียืนมองภาพความอับอายขายขี้หน้าของคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าราบเรียบ การเอาคืนที่สะใจที่สุดไม่ใช่การลงไม้ลงมือ แต่เป็นการปล่อยให้กฎแห่งกรรมและกฎหมายบ้านเมืองจัดการความโลภของพวกมันจนหมดอนาคตต่างหากล่ะคะ มือหนาอุ่นจัดของจ้าวเฟิงหลินเอื้อมมาโอบเอวบางของนางไว้เบาๆ ฝ่ามือที่ผ่านการจับคันธนูและอาวุธมาโชกโชนลูบไล้ปลอบประโลมเบาๆ ที่แผ่นหลัง “เจ้าเหนื่อยแล้ว กลับบ้านกันเถอะ ข้าเตรียมแปลงผักและวัตถุดิบสำหรับทำเมนูใหม่ไว้รอแล้ว” รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นบนใบหน้าของหลินว่านหลิว นางพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะหันไปจัดการเก็บแผงค้าท่ามกลางสายตาชื่นชมและเกรงใจจากพ่อค้าแม่ขายคนอื่นๆ มิติลับในห้วงสำนึกของนางสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะในครั้งนี้ สินค้าล็อตแรกไม่เพียงแต่ขายหมดเกลี้ยงในพริบตา แต่ชื่อเสียงของ "ครัวสตรีทสมองเพชร" ยังโด่งดังขจรขจายไปทั่วแคว้น ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะก้าวขึ้นเกวียนม้าเพื่อเดินทางกลับหมู่บ้านไผ่ริมธาร สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับผู้หนึ่ง สวมหมวกสานปีกกว้างยืนหลบมุมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มือข้างหนึ่งถือจดหมายลับที่ผนึกด้วยตราประทับตระกูลสูงศักดิ์จากเมืองหลวง พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่ส่งตรงมายังหลินว่านหลิวโดยเฉพาะ...