เทศกาลประจำปีและการแข่งขันทำอาหาร

"ท่าน..." ว่านหลิวอุทานออกมาเบาๆ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคู่คมของจ้าวเฟิงหลินที่ทอดมองลงมานั้นไม่ได้มีความเย็นชาอย่างที่ผู้คนในหมู่บ้านมักหวาดกลัว มีเพียงประกายความระอุบางเบาที่ไหววูบคล้ายผืนน้ำต้องลม ทว่าในวินาทีนี้ เบื้องหน้าของพวกเขากลับไม่ใช่ห้องครัวอันอบอุ่นในเรือนไผ่ หากแต่เป็นลานกว้างใจกลางเมืองโบราณที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับพัน เสียงจอแจอื้ออึงของเหล่าพ่อค้า แม่ค้า และผู้คนจากต่างถิ่นกำลังพากันเบียดเสียดเข้ามาใกล้เวทีกลาง งานแข่งขันทำอาหารประจำปีเพื่อแย่งชิง "ป้ายร้านทองคำ" และสิทธิผูกขาดการค้าในสามมณฑลได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ "อย่าประหม่าเด็ดขาด ข้าอยู่ตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำของสามีหนุ่มกระซิบชิดริมหู ทรงพลังพอที่จะปัดเป่าความวุ่นวายรอบกายให้จางหายไปชั่วขณะ มือหนาที่หยาบกร้านจากการจับคันธนูและตวัดดาบ เอื้อมมาจัดปมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีนวลบนร่างบางให้อย่างเบามือและทะนุถนอม เป็นภาพที่ทำให้เหล่าคุณหญิงคุณนายจากตระกูลใหญ่รอบลานประลองถึงกับต้องลอบค้อนด้วยความอิจฉา ว่านหลิวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สมองเพชรของเธอกำลังประมวลผลวัตถุดิบในมิติลับอย่างรวดเร็ว คู่แข่งในปีนี้ไม่ใช่ไก่กา แต่เป็นถึงหัวหน้าพ่อครัวจากหอสุรา "เทียนเซียง" ที่มีชื่อเสียงก้องกะลาหัว และที่สำคัญ... ตระกูลฝั่งอดีตสามีจอมดูPแคลนของเธอก็ส่งคนมาร่วมวงเพื่อหวังจะเหยียบย่ำชื่อเสียงของนางให้จมดินด้วยเช่นกัน เสียงฆ้องชัยดังสนั่นหวั่นไหว กรรมการผู้เฒ่าชูคทาไม้จันทน์หอมขึ้นฟ้า ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงกังวาน "การแข่งขันรอบคัดเลือก... เริ่มได้!" เพียงสิ้นเสียงนั้น กลิ่นอายของการแข่งขันก็พวยพุ่งขึ้นทันที พ่อครัวฝั่งตรงข้ามเริ่มลงมือหั่นเนื้อ หุงหาด้วยเทคนิคแพรรวพราว เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชมรอบด้านได้อย่างยอดเยี่ยม ทว่าว่านหลิวกลับยังคงยืนนิ่ง นางแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายวาววับอย่างคนกุมความลับอันยิ่งใหญ่ไว้ในมือ นางหันไปพยักหน้าให้จ้าวเฟิงหลิน ซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยจำเป็นกิตติมศักดิ์ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปหยิบตะกร้าไม้ไผ่สานประณีตที่เพิ่งหยิบออกมาจากมิติลับสดๆ ร้อนๆ ทันทีที่ฝาตะกร้าถูกเปิดออก กลิ่นหอมล้ำลึกที่ผสานระหว่างความสดชื่นของสมุนไพรป่าและความหอมหวานละมุนของเครื่องเทศลับก็กระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนผู้คนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบก้าวต้องจมูกฟุดฟิด หันมามองหาต้นตอเป็นตาเดียว "นั่น... กลิ่นอันใดกัน เหตุใดจึงหอมเย้ายวนใจถึงเพียงนี้!" เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม ว่านหลิวไม่สนใจเสียงรอบข้าง มือเรียวบางราวกับหยกสลักหยิบมีดสั้นเล่มบางที่คมกริบลงมือจัดการวัตถุดิบด้วยความรวดเร็วและงดงามราวกับร่ายรำ ทุกย่างก้าวของการปรุงอาหารเต็มไปด้วยความมั่นใจและชั้นเชิงที่เหนือกว่า ชนิดที่แม้แต่พ่อครัวเฒ่าฝั่งตรงข้ามยังต้องหันมามองด้วยความตื่นตระหนก เวลาผ่านไปอย่างบีบคั้น เมนูอาหารจานเด็ดที่ผสมผสานระหว่างภูมิปัญญาพื้นบ้านและความเป็นเลิศระดับเซียนครัวกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ว่านหลิวเอื้อมมือไปหยิบขวดเครื่องปรุงลับชิ้นสุดท้ายจากมือของจ้าวเฟิงหลิน เงาร่างคุ้นเคยสายหนึ่งก็พุ่งแหวกฝูงชนขึ้นมาบนเวที พร้อมกับเสียงตะโกนแหลมสูงที่ทำลายบรรยากาศอันน่าทึ่งลงในพริบตา "หยุดนะ! อาหารจานนี้... นางขโมยสูตรลับประจำตระกูลเรามาต่างหาก!" ร่างอวบอ้วนของท่านป้าสะใภ้จอมโลภปรากฏกายขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนความริษยาไว้จนมิด และด้านหลังของนาง... คือบุรุษปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากเงิน ที่กำลังจ้องมองมาที่ว่านหลิวด้วยสายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีจ้องเหยื่อ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ว่านหลิวมาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ