พัฒนาการความสัมพันธ์ขั้นกว่า

กลิ่นอายคุกรุ่นของสงครามประสาทที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในห้องโถงยังไม่ทันจางหาย หยดน้ำเดือดปุดๆ จากหม้อดินเผาบนเตาไฟก็ส่งเสียง "ปุด... ปุด..." แข่งกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวของใครบางคน "สหายรักในอดีตของท่านพี่... หมายถึงใครกันคะ?" คำถามนั้นทิ้งค้างกลางอากาศ พร้อมกับแววตาคู่คมของหลินว่านหลิวที่หรี่ลงเล็กน้อย นางไม่ได้หันไปมองหน้าสามีทันที ทว่ากลับใช้ปลายนิ้วเรียวมนคีบขิงแก่ฝานบางลงไปในน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีน ท่วงท่าของนางสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงใหญ่ แต่ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าภายใต้ความเงียบงันนั้น สมองเพชรของนางกำลังประมวลผลข้อมูลทุกกระเบียดนิ้ว ตระกูลจ้าว... อดีตทหาร... และเงาปริศนาที่โผล่มาสร้างความวุ่นวายในหมู่บ้าน จ้าวเฟิงหลินชะงักไปชั่วอึดใจ มือหนาที่กำลังจะยื่นไปหยิบฟืนเพิ่มหยุดค้างกลางคัน ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารไหววูบชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนล้ำลึกอย่างรวดเร็วเมื่อเขามองตรงมายังแผ่นหลังบางของภรรยา "เป็นเพียงคนจากอดีตที่ไม่น่าจดจำหรอกค่ะ เสี่ยวหลิว... เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจให้รกสมอง" เสียงทุ้มต่ำเอמהยตอบ เจือความจริงจังและห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปประชิดตัวนางอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะสวมกอดเอวบางจากด้านหลังโดยธรรมชาติ ใบหน้าคมคายเกยลงบนลาดไหล่หนาของนางอย่างออดอ้อน นี่หรือคืออดีตนายทหารผู้เย็นชาและดุดันที่ชาวบ้านต่างพากันหวาดกลัว? หากคนในหมู่บ้านมาเห็นภาพนี้เข้า คงต้องตกตะลึงจนคางค้างเป็นแน่ เพราะจ้าวเฟิงหลินในยามนี้แทบไม่ต่างจากสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังคลอเคลียเจ้านายเพื่อขอความเมตตา ว่านหลิวชะงักเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างห้ามไม่อยู่ นางสูดกลิ่นอายบุรุษเจือกลิ่นป่าจางๆ ที่คุ้นเคยเข้าเต็มปอด หัวใจที่เต้นกระหน่ำจากความตึงเครียดเมื่อครู่กลับผ่อนคลายลงอย่างประหลาด "ท่านพี่กำลังปิดบังข้าอยู่..." ว่านหลิวเอ่ยเสียงนุ่ม แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่มือเล็กกลับไม่ได้ผลักไส ทว่ากลับเอื้อมไปวางทับมือหนาที่โอบกอดเอวตนไว้ "ข้าเป็นภรรชาของท่านนะคคะ มีเรื่องใดที่ข้ารับรู้ไม่ได้กัน?" "ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้ค่ะ..." เฟิงหลินถอนหายใจเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกกดจูบลงบนขมับบางแผ่วเบา ราวกับต้องการประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของ "ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้เรื่องสกปรกพวกนั้นมาแปดเปื้อนความสุขของเรา... ช่วงนี้เจ้ากำลังสนุกกับการทำอาหารและการค้าขายในมิติลับ ข้าอยากให้เจ้ามีแต่รอยยิ้ม ส่วนเรื่องข้างนอก... ปล่อยให้สามีคนนี้จัดการเองเถอะนะคะ" คำว่า *'สามีคนนี้'* ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ ทำเอาพวงแก้มใสของว่านหลิวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ สมองเพชรที่เคยเฉียบคมและคิดคำนวณกำไร-ขาดทุนเป็นวินาที กลับสะดุดกึก ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นังคนนี้นับวันยิ่งแพ้ลูกอ้อนของสามีหนุ่มคนนี้เข้าไปทุกทีแล้ว! "ใครให้ท่านมาหยอดคำหวานตอนนี้เล่าคะ... อาหารในหม้อจะไหม้อยู่แล้ว!" ว่านหลิวแก้เขินด้วยการตีมือหนาเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนลมหายใจรดกันทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ เฟิงหลินยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าภรรยาตัวน้อยของตนปากแข็งใจอ่อนเพียงใด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนจมูกโด่งเกือบจะชนกับปลายจมูกรั้นของนาง หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า... *ครืน... โครม!* เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางฤดูร้อนดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี สายลมกรรโชกแรงพัดเอาละอองน้ำฝนเข้ามาทางหน้าต่างเรือนครัว ทำลายบรรยากาศหวานซึ้งลงในพริบตา ว่านหลิวสะดุ้งเฮือก ผละออกจากอ้อมแขนของสามีโดยอัตโนมัติ นางหันไปมองท้องฟ้าด้านนอกที่มืดครึ้มราวกับกลางคืน ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "ฝนตกหนักปานนี้ พวกชาวบ้านที่ออกไปหาของป่าคงติดอยู่ข้างบน..." "ไม่ต้องห่วงพวกเขาหว่านหลิวค่ะ" เฟิงหลินปรับสีหน้ากลับมาเป็นจริงจังในทันที ดวงตาส่อแววนักล่า "ทุกคนรู้เส้นทางหลบภัยดี... แต่ว่า..." ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดจบ ประตูรั้วหน้าบ้านไม้ไผ่ก็ถูกทุบอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงร้องตะโกนขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนกที่ดังแข่งกับเสียงสายฝน "ช่วยด้วย! มีคนเจ็บ! ใครก็ได้ช่วยด้วย!" ว่านหลิวสบตากับสามีทันที สมองเพชรทำงานด้วยความเร็วสูง ในมิติลับของนางมีทั้งยาสมานแผลชั้นดีและอุปกรณ์การแพทย์ครบครัน ทว่าผู้ที่มาเยือนยามวิกาลท่ามกลางพายุฝนเช่นนี้... จะเป็นมิตรหรือศัตรู? เฟิงหลินคว้าเสื้อกันฝนทำจากฟางมาคลุมไหล่ให้ภรรยา ก่อนจะคว้ามีดสั้นคู่ใจเหน็บเอว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันน่ากลัว "เจ้าอยู่หลังประตูนี้นะคะ... เดี๋ยวข้าไปดูเอง" ชายหนุ่มก้าวออกไปเปิดประตูรั้ว ท่ามกลางแสงฟ้าแลบแปลบปลาทุ่งนา ร่างของคนผู้หนึ่งถูกหอบหิ้วเข้ามาในลานบ้าน น้ำฝนชะล้างคราบโคลนจนเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและบาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอก ทว่า... เมื่อว่านหลิวชะโงกหน้ามองผ่านกรอบประตูเรือนครัว นางกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เพราะใบหน้าของคนเจ็บที่นอนหายใจรวยรินอยู่ตรงนั้น... คือคนคนเดียวกับที่นางเคยเห็นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม และเป็นชื่อที่เพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่! "ท่าน..." ว่านหลิวอุทานออกมาเบาๆ ลมหายใจสะดุดกึก ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรสชาติแห่งชีวิตและหัวใจของพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!