แปลงเกษตรมหัศจรรย์โตเร็วข้ามคืน

"เจ้าว่าอย่างไรนะ อาเฉิง... ตราสัญลักษณ์หน่วยองครักษ์เงาหลวงอย่างนั้นหรือ?" หลินว่านหลิวขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่เศษกระดาษตราประทับสีชาดที่ร่วงหล่นอยู่แทบเท้าของสามี บรรยากาศภายในเรือนไม้ไผ่ที่เคยเงียบสงบบัดนี้กลับถูกโรยด้วยละอองความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าภายในใจของเชฟสาวมือหนึ่งกลับไม่ได้ตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น สมองเพชรของนางกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว—หากคนพวกนั้นตามรอยอาเฉิงมาถึงชายป่าลึกเช่นนี้ แสดงว่าเบื้องหลังของบุรุษผู้เงียบขรึมคนนี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ในเมื่อตอนนี้เขาคือสามีในนามของนาง และเป็นคนที่คอยปกป้องนางจากพวกญาติเปรตหน้าเลือดพวกนั้น นางย่อมไม่มีทางปล่อยให้ใครหน้าไหนมาลากตัวเขาไปง่ายๆ แน่! "หลบอยู่ข้างหลังข้า" จ้าวเฟิงหลินเอ่ยเสียงต่ำ แว่นแคว้นความเย็นชาที่เคยมีพลันถูกแทนที่ด้วยประกายตาดุดันดั่งพญาเสือป่า มือหนากำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปขวางหน้าภรรยาเอาไว้ แม้ในใจจะกังวลว่าบาดแผลเก่าจะทำให้เขาออกกระบวนท่าได้ไม่เต็มที่ แต่สัญชาตญาณความเป็นนายทหารก็สั่งให้เขาต้องปกป้องสตรีด้านหลังด้วยชีวิต ทว่า... ก่อนที่สถานการณ์หน้าประตูจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็หยุดชะงักลงที่รั้วไม้ไผ่ "ท่านแม่ทัพ! พวกเรามารับท่านกลับค่ายหลวงแล้วขอรับ!" เสียงทุ้มต่ำแต่เต็มไปด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้งดังขึ้นจากชายชุดดำสามคนที่คุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางความตกตะลึงของอาเฉิงที่ยืนแข็งค้างไปชั่วขณะ หลินว่านหลิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นางกอดอกมองกลุ่มองครักษ์เงาที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อสังหาร แต่กลับมาเพื่ออัญเชิญนายเหนือหัวกลับบ้านเสียมากกว่า นางเหลือบมองสามีที่ใบหน้าคมสันเริ่มฉายแววความยุ่งยากใจอย่างเห็นได้ชัด "พวกเจ้า... หาข้าพบได้อย่างไร" อาเฉิงเอ่ยถามเสียงลอดไรฟัน "เรียนท่านแม่ทัพ กลิ่นอายสมุนไพรวิเศษและควันไฟจากการปรุงอาหารที่ลอยอบอวลไปทั่วหุบเขาเมื่อครู่ เป็นสัญญาณที่องค์รักษ์เช่นพวกเราถูกฝึกให้จดจำได้ไม่มีวันลืมพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าหน่วยองครักษ์เงาเงยหน้าขึ้นตอบ ก่อนจะแอบชำเลืองมองสตรีโฉมสะคราญที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความประหลาดใจ ว่านหลิวหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นางกวาดสายตามองบุรุษร่างยักษ์สามคนที่อุตส่าห์ตามกลิ่นอาหารของนางมาจนเจอ ก่อนจะโบกมือไล่ราวกับกำลังไล่สุนัขรำคาญตัวหนึ่ง "จะแม่ทัพหรือฮ่องเต้อะไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้สามีของข้าต้องอยู่ช่วยข้าพรวนดินปลูกผัก หากพวกเจ้าไม่อยากถูกข้าใช้เกลือผสมพริกไทยซัดหน้าจนตาบอด ก็ไสหัวออกไปรอข้างนอกรั้วเสียก่อน! อย่ามาเกะกะขวางทางทำมาหากินของข้า!" คำพูดที่ทั้งสามีและเหล่าองครักษ์เงาถึงกับมุมปากกระตุก ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา จ้าวเฟิงหลินลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองภรรยาตัวน้อยที่ส่งสายตาค้อนขวับให้เขาอย่างคาดโทษเรื่องความลับที่ยังไม่ได้เคลียร์กัน เมื่อกลุ่มองครักษ์เงาถูกไล่ให้ไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ตรงชายป่าตามคำบัญชาของแม่ทัพสาวจำเป็น หลินว่านหลิวก็หันกลับมาสนใจแปลงเกษตรหลังบ้านที่นางเพิ่งลงเมล็ดพันธุ์พืชผักป่าและสมุนไพรหายากไปเมื่อวาน งานนี้แปลงเกษตรหลังบ้านไม่ใช่แค่เรื่องของการปลูกผักประทังชีวิตอีกต่อไป แต่มันคือ ‘รากฐานความมั่งคั่ง’ ที่นางจะใช้สร้างอาณาจักรความอร่อย เชฟสาวก้าวเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าแปลงดินร่วนซุย นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพลิกฝ่ามือเรียก ‘หยดน้ำทิพย์มิติลับ’ ออกมา ละอองแสงสีทองจางๆ เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนปลายนิ้ว หลินว่านหลิวค่อยๆ โปรยหยดน้ำวิเศษลงบนร่องดินทีละแปลงอย่างเบามือ น้ำทิพย์มิติลับนี้ไม่ใช่น้ำธรรมดา แต่มันคือหัวเชื้อเข้มข้นที่อุดมไปด้วยพลังงานปราณบริสุทธิ์จากมิติคลังแสง ที่นางเคยใช้ฟื้นฟูวัตถุดิบเน่าเสียให้กลับมาสดใหม่ราวกับเพิ่งเด็ดจากต้น *ฉู่...* ทันทีที่หยดน้ำสัมผัสกับผืนดิน เสียงคล้ายปฏิกิริยาความร้อนก็ดังขึ้นเบาๆ ดินสีน้ำตาลเข้มเริ่มส่งไอน้ำสีขาวจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาท่ามกลางอากาศยามสาย จ้าวเฟิงหลินที่เดินตามมาห่างๆ ถึงกับต้องหยุดฝีเท้า ดวงตาคมกเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง! ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน เมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวและพริกหอมที่เพิ่งฝังลงไปเมื่อวาน บัดนี้กำลังแตกยอดอ่อนสีเขียวมรกตชูช่อขึ้นพ้นดินอย่างรวดเร็วดั่งภูตพรายร่ายรำ ใบอ่อนขยายใหญ่ขึ้น วินาทีต่อมา ต้นกล้าเหล่านั้นก็เติบโตพรวดพราดจนกลายเป็นต้นผักอวบอ้วนสมบูรณ์ ลำต้นตั้งตรง แผ่นใบหนาแน่นไร้ริ้วรอยแมลงกัดแทะ ราวกับเวลาผ่านไปแล้วแรมเดือนในชั่วพริบตาเดียว! ไม่เพียงแค่นั้น... กลิ่นหอมหวานสดชื่นของผักสดและกลิ่นฉุนหอมชวนน้ำลายสอของสมุนไพรป่าก็ฟุ้งกระจายขจรขจายไปทั่วทั้งหุบเขา ลอยไปไกลจนถึงหมู่บ้านด้านล่างในเวลาอันรวดเร็ว "นี่มัน... วิชาเซียนแขนงใดกัน..." จ้าวเฟิงหลินพึมพำออกมาอย่างคนละเมอ เขาเคยเห็นสมุนไพรวิเศษในแดนลับแลมาก็มาก แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่พืชผลจะเติบโตงอกงามได้รวดเร็วและงดงามไร้ที่ติขนาดนี้มากยิ่งกว่าการเนรมิต "ไม่ใช่เดรัจฉานวิชาเสียหน่อย นี่มันคือวิทยาการแห่งการเกษตรยุคใหม่ต่างหากเล่า" หลินว่านหลิวหัวเราะคิกคักด้วยความพึงพอใจ นางย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบผักกาดที่อวบอิ่มน้ำ ความสดใหม่และพลังชีวิตที่แผ่ออกมาทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง "เห็นไหมเล่าท่านสามี? ด้วยแปลงเกษตรมหัศจรรย์นี้ อีกไม่นานตระกูลจ้าวและพวกญาติเปรตพวกนั้นคงได้น้ำลายสอกับความร่ำรวยของเราจนอกแตกตายแน่ๆ" นางยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าเรียวสวย นางกำลังวางแผนจะนำผักล็อตแรกนี้ไปแปรรูปเป็นอาหารเลิศรสเพื่อเปิดแผงค้าในตลาดเมืองหลวง ขจัดการผูกขาดของพ่อค้าคนกลาง และสั่งสอนพวกที่ชอบดูถูกเหยียดหยามนางให้รู้สำนึก ทว่า... ในจังหวะที่กลิ่นหอมหวนของแปลงผักวิเศษกำลังลอยล่องไปไกลจนถึงชายทุ่ง เสียงเคาะประตูรั้วไม้ไผ่แบบหยาบคายก็ดังขึ้นขัดจังหวะความสุข *ปัง! ปัง! ปัง!* "นังตัวดีหลินว่านหลิว! ข้ารู้ว่าพวกเจ้าซ่อนตัวอยู่ข้างใน! ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนหิวขนาดนี้ พวกแกแอบซ่อนอาหารดีๆ เอาไว้กินคนเดียวสินะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะพังประตูเข้ามาลากพวกแกไปให้ทางการลงโทษฐานกักตุนเสบียง!" เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘สะใภ้ใหญ่ตระกูลจ้าว’ ผู้เป็นป้าสะใภ้จอมสูบเลือดสูบเนื้อดังแผดขึ้นที่หน้าบ้าน ตามด้วยเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง หลินว่านหลิวหุบยิ้มทันที แววตาคู่คมฉายประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก นางหันไปสบตากับจ้าวเฟิงหลินที่ตอนนี้ใบหน้าคมสันกลับมาเย็นชาดุจยมทูตอีกครั้ง มุมปากของเชฟสาวสมองเพชรยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "มาได้จังหวะเสียจริง... ข้ากำลังอยากหาหนูทดลองผักล็อตแรกอยู่พอดีเลยค่ะ" นางเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นมือไปเด็ดต้นผักกาดหอมกรุ่นขึ้นมาจากดินด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะหันไปพยักเพยิดกับสามีหนุ่มและกลุ่มองครักษ์เงาที่ยืนรอคำสั่งอยู่ไม่ไกล ทว่า... ในวินาทีที่จ้าวเฟิงหลินกำลังจะก้าวไปปลดกลอนประตูเพื่อต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ ลมพายุประหลาดลูกหนึ่งก็พัดกระโชกเข้ามาอย่างแรงจนต้นไม้รอบเรือนไหวเอน พร้อมกับเงาร่างของบุรุษลึกลับในชุดคลุมสีเทาเข้มที่ก้าวทะยานข้ามรั้วไม้ไผ่เข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนจะโยนห่อผ้าเปื้อนเลือดลงแทบเท้าของว่านหลิว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนสะดุดกึ้ง— "แม่นางหลิน... อาหารที่เจ้าปรุงเมื่อครู่ ดึงดูด ‘คนจากสำนักประลองพิษ’ ข้ามเขตแดนมาถึงที่นี่แล้ว รีบหนีเร็วเข้า!" —จบบบทที่ 6— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ!