ซ่อมแซมกระท่อมไผ่ริมธาร

คราบเลือดจางๆ บนปลายกิ่งไม้แห้งหน้ากระท่อมยังไม่ทันจางหาย หลินว่านหลิวก็ตวัดปลายนิ้วเก็บแปรงทาซอสลงในมิติลับด้วยความเร็วสูง สมองเพชรของนางประมวลผลสถานการณ์รอบตัวในเสี้ยววินาที กลิ่นอายคาวเลือดเช่นนี้ไม่ใช่ของสัตว์ป่าทั่วไปอย่างแน่นอน แต่มันคือกลิ่นอายของคมดาบและการฆ่าฟันที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน "ซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น รังแต่จะทำให้แผลฉีกขาดเร็วกว่าเดิมนะคะ" น้ำเสียงใสราวกระดิ่งแก้วเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าดวงตากลับกวาดมองไปยังเงาร่างที่แนบเนียนไปกับพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลัง จ้าวเฟิงหลินชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่กำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อไปจัดการกับ "แขกไม่ได้รับเชิญ" ที่บังอาจล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของเขาพลันแข็งค้าง ชายหนุ่มหันขวับมามองภรรยาด้วยแววตาประหลาดใจระคนตื่นตระหนก ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หญิงสาวบอบบางนางนี้ อ่านเกมขาดและมีความรู้สึกไวต่ออันตรายปานนี้? *แกร๊ก...* ร่างของชายชุดดำผู้หนึ่งทรุดฮวบลงพิงโคนต้นสนใหญ่ เผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ที่ถูกฟันด้วยอาวุธคมกริบ เลือดสีคล้ำไหลซึมย้อมอาภรณ์จนชุ่ม ดวงตาคมกلامดดุดันคู่นั้นจ้องมองมาที่ว่านหลิวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่เมื่อปะทะเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววรู้ทันและเยือกเย็นเกินสตรีทั่วไป ความดุดันนั้นก็พลันชะงักงัน "ข้า... แค่ผ่านมา..." เสียงแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน "ผ่านทางมาถึงหลังครัวของบ้านข้า พร้อมกับทิ้งกลิ่นอายที่อาจทำให้พวกเราเดือดร้อนไปด้วยเช่นนั้นหรือคะ?" หลินว่านหลิวแค่นหัวเราะเบาๆ นางสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้จ้าวเฟิงหลินจะพยายามพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าด้วยสัญชาตญาณปกป้อง แต่หญิงสาวกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงบอกให้ใจเย็นลง สำหรับเชฟมือหนึ่งผู้เคยผ่านโลกอันโหดร้ายและตระกูลจอมปลอมที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อมาแล้ว มนุษย์บาดเจ็บตรงหน้าไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความไร้ประโยชน์ "สามี ข้าว่าคนผู้นี้คงไม่อาจไปต่อได้ไกลหรอกค่ะ หากปล่อยให้ตายตรงนี้ รังแต่จะดึงดูดทางการหรือพวกศัตรูให้มาวุ่นวายบริเวณกระท่อมของเราเสียเปล่าๆ" ว่านหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเฉียบคม ก่อนจะหันไปสบตากับสามีหนุ่มที่ตอนนี้ดวงตาคมกริบกำลังหรี่ลงอย่างใช้ความคิด จ้าวเฟิงหลินพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เขาไม่อยากให้ภรรยาต้องมาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากในยุทธภพ แต่อย่างที่นางว่า... การจัดการเงียบๆ ย่อมดีกว่าปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่หน้าบ้าน "เจ้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจัดการเอง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างดุดันตามประสาอดีตนายทหาร "ช้าก่อนค่ะ!" ว่านหลิวรั้งแขนเขาไว้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด "ในเมื่อเขาบังเอิญมาตกลงในอาณาเขตของเรา ย่อมต้องมี 'ค่าผ่านทาง' หรือไม่ก็... แรงงานราคาถูกสำหรับการซ่อมแซมกระท่อมที่กำลังจะพังแหล่ไม่พังแหล่นี้ไม่ใช่หรือคะ?" เช้าวันนี้ กิจกรรมหลักของบ้านหลังน้อยจึงไม่ใช่การพักผ่อน แต่เป็นการบูรณะครั้งใหญ่! กระท่อมไผ่ริมธารในยามนี้แทบจะกลายเป็นไซต์งานก่อสร้างขนาดย่อม หลินว่านหลิวใช้สติปัญญาและสมองเพชรในการออกแบบโครงสร้างใหม่ให้น่าอยู่และปลอดภัยยิ่งขึ้น นางดึงวัตถุดิบชั้นดีจากมิติลับออกมา ทั้งไม้กันปลวกคุณภาพเยี่ยมและตะปูเหล็กกล้าไร้สนิมที่คนยุคโบราณไม่มีทางหาซื้อได้ ส่วนจ้าวเฟิงหลิน... สามีผู้คลั่งรักและมีพละกำลังมหาศาล รับหน้าที่แบกหามและตอกเสาหลักด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมเข้มที่เคยเย็นชา บัดนี้กลับคอยเหลือบมองภรรยาคนสวยอยู่ตลอดเวลา ทุกครั้งที่เหงื่อเม็ดโตไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าคมคาย ว่านหลิวก็จะยื่นผ้าชุบน้ำหมาดๆ พร้อมส่งยิ้มหวานหยดไปให้ ทำเอาชายหนุ่มผู้แข็งกร้าวใจสั่นสะท้าน ทำงานหนักขึ้นอีกเท่าตัวด้วยความเต็มใจ และไอ้หนุ่มชุดดำผู้บาดเจ็บนามว่า 'อาเฉิง' ที่ถูกพันแผลด้วยสมุนไพรชั้นดีจากมิติลับของนาง ก็จำต้องกลายเป็นแรงงานจำเป็นคอยส่งไม้และผสมดินเหนียวโบกผนังด้วยใบหน้าบูดบึ้งระคนแค้นเคือง แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ฝีมือการปรุงยาของแม่นางหลินผู้นี้ ช่างวิเศษเสียจนแผลที่เคยปวดร้าวกลับบรรเทาลงอย่างน่าอัศจรรย์ "พักกินข้าวกันก่อนเถอะค่ะ ทำงานใช้แรงงานกลางแดดเปรี้ยงเช่นนี้ หากไม่มีของอร่อยเติมพลัง เกรงว่าแรงงานของเราคงจะพับฐานไปเสียก่อน" เสียงใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มพราวระยับ หลินว่านหลิวสะบัดมือเบาๆ บนโต๊ะไม้ไผ่ที่เพิ่งต่อเสร็จหมาดๆ กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งหุบเขา ทันทีที่ฝาหม้อไม้ไผ่ถูกเปิดออก ควันสีขาวกรุ่นก็พวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมของ 'ไก่ตุ๋นสมุนไพรจีนสูตรลับเฉพาะ' และ 'ข้าวอบหม้อดินซอสฮ่องเต้' ที่เนื้อหมูนุ่มละมุนลิ้น ข้าวเม็ดเรียงสวยเคลือบด้วยน้ำมันงาและซีอิ๊วดำเงางาม ส่งกลิ่นเย้ายวนจนแม้แต่อาเฉิงที่นั่งหน้าบึ้งอยู่มุมเสา ยังต้องแอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากจะอดกลั้น จ้าวเฟิงหลินวางค้อนในมือลงทันที ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งเข้ามาหาภรรยา ละสายตาจากอาหารตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด ไม่ใช่เพราะหิวข้าว แต่เป็นเพราะทุกเมนูที่นางทำล้วนมีแต่ความใส่ใจและรสชาติที่สะท้านฟ้าดิน "ภรรยาทำอะไรก็หอมไปหมด" กระซิบบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น ก่อนจะตักชิ้นไก่ที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มป้อนให้หญิงสาวถึงปากอย่างเอาอกเอาใจ ว่านหลิวอมยิ้มแก้มตุ่ยเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างมีความสุข บรรยากาศความอบอุ่นเริ่มแผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มกระท่อมเก่าๆ หลังนี้ทีละน้อย จนแทบจะลืมเลือนไปเลยว่าพวกเขากำลังซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางอันตราย ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน ในขณะที่ทุกคนกำลังเอร็ดอร่อยกับมื้ออาหารกลางวัน ทันใดนั้นเอง... ฝ่ามือหยาบกร้านคู่หนึ่งก็กระแทกเข้ากับประตูรั้วไม้ไผ่หน้าบ้านอย่างแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหววกเหวกโวยวายที่ดังทะลุเข้ามาในความเงียบสงบ "นังตัวดี หลินว่านหลิว! แกคิดว่าจะหนีพ้นตระกูลหลินรึไงวะ! คายเงินและสูตรลับอาหารของแกออกมาซะ ไม่งั้นฉันจะพังกระท่อมสารเลวของแกให้ราบคาบ!" เสียงตบะแตกของญาติผู้พี่ฝ่ายมารดาที่ตามราวีไม่เลิกราดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของคนกลุ่มใหญ่ที่พังประตูรั้วก้าวเข้ามาเหยียบย่ำแปลงผักสวนครัวที่ว่านหลิวเพิ่งลงมือปลูกด้วยความยากลำบาก! จ้าวเฟิงหลินวางชามข้าวในมือลงช้าๆ ไอสังหารเย็นเยียบพวยพุ่งออกจากร่างกำยำทันที ดวงตาสสีดำสนิทราวกับห้วงเหวลึกหันไปมองหน้าภรรួ ทว่า... หลินว่านหลิวกลับไม่ได้มีสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก สมองเพชรคำนวณราคาความเสียหายของแปลงผักในมิติลับเรียบร้อยแล้ว ในเมื่อพวกมันรนหาที่มาส่งส่วยถึงที่ มีหรือที่เชฟสตรีทสมองเพชรผู้นี้จะปล่อยให้กลับไปมือเปล่า? นางยกชามข้าวอบหม้อดินขึ้นมาตักคำสุดท้ายเข้าปากอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือนด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยคมมีดซ่อนเร้น **[CLIFFHANGER HOOK]:** ทว่าก่อนที่จ้าวเฟิงหลินจะได้ก้าวออกไปเด็ดหัวคนพวกนั้น อาเฉิงที่นั่งเงียบมาตลอดกลับลุกขึ้นยืนช้าๆ พร้อมกับชักกระบี่ขึ้นมาครึ่งเล่ม ประกายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กลุ่มคนหน้าประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงลอดไรฟันด้วยความตกใจระคนหวาดผวา "นั่นมัน... ตราสัญลักษณ์หน่วยองครักษ์เงาหลวง... พวกมันตามข้ามาเจอแล้ว!" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ*