แผนการร้ายของตระกูลหลินรอบใหม่

"เพล้ง!" เสียงเศษกระเบื้องเคลือบราคาแพงแตกกระจายเกลื่อนพื้น พร้อมกับกลิ่นอายควันบุหรี่ฉุนกึกและกลิ่นสุราเหม็นเปรี้ยวที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณหน้าร้านอาหารชั่วคราวของหลินว่านหลิว บรรยากาศการค้าขายที่เคยคึกคักและเต็มไปด้วยรอยยิ้มของลูกค้าในยามบ่ายพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว ผู้คนต่างพากันถอยร่นไปยืนออกันอยู่ริมถนน ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคน สวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมมและมีรอยสักน่ากลัวที่ต้นแขน กำลังยืนล้อมกรอบโต๊ะไม้ไผ่ที่ว่านหลิวเพิ่งจัดเตรียมไว้สำหรับต้อนรับลูกค้าคนสำคัญ หัวหน้ากลุ่มซึ่งมีแผลเป็นยาวพาดผ่านแก้มขวาหัวเราะหรี่ตาอย่างน่ารังเกียจ พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยตะกร้าสมุนไพรสดที่นางเพิ่งคัดมาอย่างประณีตกระเด็นตกคูน้ำข้างทาง "ร้านรวงเล็กๆ แค่นี้ แต่กล้าขายดิบขายดีจนบังหน้าตระกูลใหญ่ตระกูลหลินเชียวหรือแม่นางว่านหลิว?" ชายหน้าแผลเป็นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน สายตากวาดมองไปทั่วร้านด้วยความริษยา "นายท่านผู้เฒ่าฝากมาบอกว่า ถ้าไม่อยากให้กระดูกแหลกคามือ ก็จงปิดร้านแล้วกราบขอขมาตระกูลหลินเสียแต่โดยดี!" หลินว่านหลิวยังคงยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ปรุงอาหาร นางไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวหรือลนลานอย่างที่พวกมันคาดคิดแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเยือกเย็นและคมกริบดั่งใบมีดอาบยาพิษ มือเรียวบางที่กำลังถือทัพพีไม้บรรจงคนน้ำซุปเคี่ยวพิเศษหยุดชะงักลงชั่วครู่ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่เสียงกระทบกลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงันราวกับค้อนทุบลงกลางใจคน นางเงยหน้าขึ้นสบตาอันธพาลพวกนั้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัว "ตระกูลหลินส่งพวกเจ้ามา... คงใช้เงินซื้อพวกเดรัจฉานปลายแถวมาได้แค่นี้กระมัง?" ว่านหลิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คิดว่าส่งคนมาก่อกวนร้านข้าแล้วสูตรลับความอร่อยจะหายไปอย่างนั้นหรือ? ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียจริง" "นังนี่! ปากดีนักนะ!" ชายแผลเป็นหน้าตาดำทะมึนด้วยความโกรธ เปรี้ยง! มันตบโต๊ะไม้จนข้าวของกระเด็น "จัดการมัน! เอาให้ร้านพังพินาศ อย่าให้เหลือแม้แต่แผ่นกระดานเดียว!" สิ้นคำสั่ง ลูกน้องอีกสองคนก็พุ่งเข้ามาหมายจะคว้าตัวว่านหลิวและทุบทำลายข้าวของ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความวุ่นวายกำลังจะปะทุขึ้น มิติลับในห้วงจิตสำนึกของนางก็สั่นไหววูบ พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านปลุกเร้าประสาทสัมผัสให้เฉียบคมยิ่งกว่าเก่า ว่านหลิวหยิบขวดกระปุกเซรามิกบรรจุผงพริกหอมสูตรพิเศษจากมิติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดฝาและซัดเข้าใส่หน้าพวกมันเต็มแรง! "อ๊ากกก! แสบตา! ตาข้า!" เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นเมื่อผงพริกหอมผสมสมุนไพรฤทธิ์ร้อนกระจายเข้าตาและจมูกของอันธพาลทั้งสองจนล้มกลิ้งลงไปดิ้นทุรนทุรายบนพื้น ไอความเผ็ดร้อนพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณจนคนรอบข้างต้องจามออกมาพร้อมกัน หลินว่านหลิวไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ นางก้าวเท้าออกมาจากเคาน์เตอร์ ย่อตัวลงใช้ด้ามทัพพีเหล็กกระแทกเข้าที่จุดสำคัญบนข้อต่อของหัวหน้าแก๊งอย่างแม่นยำและรุนแรง จนมันทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้านางในพริบตา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเกินบรรยาย "จำใส่กะโหลกหนาๆ ของพวกเจ้าไว้..." ว่านหลิวโน้มตัวลงกระซิบข้างหูมันด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดั่งภูตผี "ถ้าตระกูลหลินยังไม่เลิกใช้วิธีสกปรก รสชาติที่พวกมันจะได้ลิ้มลองในครั้งต่อไป... จะไม่ใช่แค่ผงพริกหอม แต่เป็นความพินาศที่พวกมันไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังอยู่ในกำมือของนาง ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน ลมพายุหมุนลูกใหญ่พัดโหมกระหน่ำเศษฝุ่นตลบอบอวลจนมองแทบไม่เห็นทาง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เงาร่างสูงโปร่งคุ้นตาของใครบางคนก้าวทะลุผ่านม่านฝุ่นเข้ามาด้วยบรรยากาศกดดันที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เมื่อกวาดสายตามาเห็นรอยเปื้อนฝุ่นและสถานการณ์อันตรายรอบตัวภรรยา จ้าวเฟิงหลินมาถึงแล้ว... และในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงแค่ธนูประจำตัว แต่เป็นกระบี่โบราณที่อาบกลิ่นอายเลือดซึ่งไม่เคยชักออกจากฝักมานานหลายปี! "ใคร... เป็นคนสั่งให้พวกมันมาแตะต้องภรรยาข้า?" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่คอยสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ!)