นายพรานหนุ่มออกโรงปกป้อง

“ใคร… เป็นคนสั่งให้พวกมันมาแตะต้องภรรยาข้า?” สุ้มเสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดู แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยว จ้าวเฟิงหลินไม่ได้ตวาด เขาเพียงแค่ก้าวเท้าผ่านม่านหมอกแห่งความโกรธเกรี้ยวเข้ามา ขวางหน้าว่านหลิวเอาไว้ราวกับภูผาที่ไม่มีวันสั่นคลอน ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนที่กำลังล้อมกรอบว่านหลิวชะงักงัน มือที่ถือไม้กระบองสั่นระริกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของนายพรานหนุ่ม ผู้ที่เพิ่งจะกลับจากป่าพร้อมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากอาภรณ์ “หึ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้พรานป่าขี้โรค เมียแกมันทำตัวร่านไปยั่วโมโหคนอื่นเอง พวกข้าแค่มาสั่งสอนตามคำสั่งคนใหญ่คนโต ถ้าไม่อยากตายก็ถอยไปซะ!” หนึ่งในอันธพาลเค้นเสียงหัวเราะพยายามข่มขวัญ ทว่าแววตาของมันกลับไหวระริกด้วยความกลัว ว่านหลิวที่ยืนอยู่ด้านหลังมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นรัวจังหวะแปลกประหลาด เขาไม่ได้หันมามองนาง แต่ไหล่กว้างนั้นเปรียบเสมือนป้อมปราการที่นางโหยหามาตลอดชีวิต ในมิติลับของนางมีมีดผ่าตัดและเครื่องปรุงรสสารพัดที่พร้อมจะกลายเป็นอาวุธ แต่ในวินาทีนี้ นางกลับรู้สึกว่าการยืนดูเขาจัดการด้วยมือเปล่านั้นเป็นเรื่องที่ 'ฟิน' ยิ่งกว่าสิ่งใด “พวกเจ้ามีเวลาเหลืออีกสามลมหายใจ” จ้าวเฟิงหลินเอ่ยเบาๆ สิ้นคำพูดนั้น เขาก็เคลื่อนไหว! เร็วเสียจนสายตาคนปกติไม่อาจติดตามได้ทัน ร่างสูงโปร่งพุ่งทะยานเข้าไปราวกับเสือดาวที่ตะปบเหยื่อ เสียงกระดูกลั่นดัง ‘กร๊อบ’ ประสานไปกับเสียงโหยหวนของพวกอันธพาล เพียงชั่วพริบตาเดียว ชายฉกรรจ์ทั้งสามก็ลงไปนอนกองกับพื้นดิน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กระบองไม้ในมือแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จ้าวเฟิงหลินก้าวเข้าไปเหยียบหน้าอกของหัวโจกด้วยรองเท้าบูทหนังอย่างไม่ปรานี แววตานิ่งสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร “บอกมา… ใคร” “ขะ...ข้าไม่บอก! ไอ้คนพวกนั้นมันจะฆ่าแก!” จ้าวเฟิงหลินไม่รอช้า เขาโน้มตัวลงไปกดน้ำหนักที่หน้าอกมันจนลมหายใจติดขัด ก่อนจะหยิบมีดล่าสัตว์ขึ้นมาหมุนวนรอบปลายนิ้วอย่างชำนาญ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยว่า “ในป่า ข้าเคยชำแหละหมูป่ามานักต่อนัก การจะ ‘ชำแหละ’ คนที่บังอาจมารังแกภรรยาข้านั้น… ข้าไม่ถือว่าเป็นบาปหรอกนะ” ว่านหลิวขยับตัวเข้ามาใกล้ วางมือเล็กๆ ลงบนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขา สัมผัสถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม “พี่เฟิงหลิน… พอเถอะค่ะ” จ้าวเฟิงหลินชะงัก สัมผัสที่ปลายนิ้วของนางทำให้อารมณ์เดือดดาลมอดดับลงไปครึ่งหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนกอดภรรยาไว้แน่นในอ้อมแขน กลิ่นไอของป่าและกลิ่นเหงื่อจางๆ ของเขาทำให้ว่านหลิวรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด “เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่?” เสียงของเขาอ่อนลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ “ไม่เลยค่ะ พวกนี้ยังไม่ทันได้แตะต้องตัวข้าด้วยซ้ำ แต่ว่านะคะ… คนที่สั่งพวกนี้มา น่าจะใช่นังแม่สามีตัวดีกับลูกสะใภ้จอมขี้เกียจนั่นแหละค่ะ เห็นทีงานนี้เราคงต้อง ‘จัดหนัก’ ให้พวกนางจำไปจนตาย” ว่านหลิวยกยิ้มที่มุมปาก แววตาฉลาดเฉลียวเต็มไปด้วยเล่ห์กลสมองเพชร ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังกลับ เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของกระท่อมเก่าท้ายหมู่บ้านก็ทำให้จ้าวเฟิงหลินชักมีดออกมาอีกครั้งด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า “นึกไม่ถึงเลยว่านายพรานกระจอกอย่างเจ้าจะมีฝีมือขนาดนี้... แล้วก็นึกไม่ถึงด้วยว่าแม่สาว ‘เซียนครัว’ ผู้เลื่องชื่อ จะมีของดีซ่อนไว้ในมิติประหลาดนั่น” ชายในชุดสีดำสนิทเดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็ก แววตานั้นดูคล้ายกับว่าเขารู้ความลับที่ว่านหลิวพยายามปกปิดมาโดยตลอด ว่านหลิวชะงักกึก ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่ามิติลับของนางจะถูกล่วงรู้แล้ว? “เจ้าเป็นใคร?” จ้าวเฟิงหลินก้าวขึ้นหน้าปกป้องนางอย่างรวดเร็ว ชายลึกลับหัวเราะเบาๆ ก่อนจะโยนป้ายหยกสีเลือดที่มีตราสัญลักษณ์ของราชสำนักลงบนพื้น “ข้าก็แค่คนที่อยากจะมาลิ้มลองรสชาติ ‘อาหาร’ ฝีมือเจ้า… ว่านหลิว หากเจ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนสั่งพวกอันธพาลพวกนี้ และอยากรู้ว่าทำไมข้าถึงรู้จักสิ่งที่เจ้าซ่อนไว้… ก็จงทำอาหารมื้อเย็นนี้ให้ข้าพอใจเสียก่อน” เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะหายวับไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำยานแปลกประหลาดที่ชวนให้รู้สึกวิงเวียนจนว่านหลิวแทบจะล้มลงไปในอ้อมแขนของสามี ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของว่านหลิวและเฟิงหลินนะคะ ครั้งหน้าเรามาลุ้นกันค่ะว่าเมนูไหนจะสามารถสยบชายลึกลับคนนี้ได้ กระท่อมไผ่ริมธารจะรอเสิร์ฟความสนุกให้ทุกท่านในตอนต่อไปค่ะ