กับดักในป่าลึกและเนื้อกวางสด

"ท่านผู้ตรวจการ ท่านมาเยือนเรือนไม้เก่าๆ ของเราในยามวิกาลเช่นนี้ มีธุระอันใดหรือเจ้าคะ..." เสียงทุ้มหวานกังวานดั่งระฆังแก้วกังวานก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หลินว่านหลิวหาได้สะทกสะท้านต่อเงาร่างสูงโปร่งในชุดผ้าไหมปักดิ้นเงินราคาแพงที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูไม่ นางเพียงแค่ปรายตามองแผ่นหลังกว้างของจ้าวเฟิงหลินที่ก้าวออกไปยืนบังลมหนาวให้โดยสัญชาตญาณ ก่อนจะก้าวเท้าตามออกมายืนเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างามดั่งคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวนางทำเอาเหล่าญาติจอมปลอมที่ตามมามุงดูต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ทว่า ผู้ตรวจการจากอำเภอหลวงหาได้สนใจสายตาของชาวบ้านไม่ ดวงตาคมปลาบราวเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสำรับอาหารบนโต๊ะไม้ไผ่ที่ยังคงส่งไอร้อนกรุ่น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่จานหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงและปลาแม่น้ำนึ่งสมุนไพรที่ภรรยาหนุ่มนายพรานเพิ่งบรรจงปรุงเสร็จ รอยยิ้มที่มุมปากของขุนนางเฒ่าผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวเข็ญกระตุกขึ้นเล็กน้อย "กลิ่นอายนี้... หอมตลบอบอวลไปจนถึงปากทางหมู่บ้าน ข้าเดินทางตรวจราชการมาค่อนคืน ท้องไส้กำลังปั่นป่วน นึกไม่ถึงว่าจะได้กลิ่นอาหารวิเศษเช่นนี้ในดินแดนห่างไกล แม่นาง... อาหารเหล่านี้ เจ้าเป็นผู้ทำเองอย่างนั้นหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยถาม พลางเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทึ่งแกแกมระแวง ว่านหลยิวแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามจนแม้แต่แสงคบเพลิงยังต้องยอมสยบ "หากท่านผู้ตรวจการไม่รังเกียจอาหารบ้านๆ ไร้ราคา ที่นี่ ย่อมยินดีต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเสมอเจ้าค่ะ..." นางผายมือเชิญด้วยกิริยาที่ฝึกฝนมาอย่างดี ทว่าในใจกลับคำนวณรวดเร็ว นี่คือโอกาสทองในการผูกมิตรกับขุนนางระดับสูงเพื่อใช้เป็นเกราะ ทว่า ก่อนที่เรื่องราววุ่นวายหน้าประตูจะจบลงด้วยดี จ้าวเฟิงหลินกลับขยับตัวเข้ามายืนขวางหน้าภรรยาเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขาผาบังแสงสว่างจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบของนายพรานหนุ่มจ้องมองผู้ตรวจการด้วยความระแวดระวัง สัญชาตญาณดิบของอดีตนายทหารสนามรบร่ำร้องว่า บุคคลผู้นี้ไม่ได้มาเพียงเพราะกลิ่นอาหารอย่างแน่นอน "ดึกมากแล้ว หากท่านผู้ตรวจการเพียงแค่หิว ทางเราสามารถห่ออาหารให้ท่านนำกลับไปทานที่พักได้ แต่หากมีธุระอื่น... เกรงว่าบ้านหลังนี้คงไม่สะดวกต้อนรับในยามวิกาล" เสียงทุ้มต่ำของเฟิงหลินเย็นยะเยือกจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ผู้ตรวจการหัวเราะร่วนในลำคอ "เจ้าหนุ่ม... เจ้าช่างระแวดระวังสมกับเป็นอดีตทหารกล้าหน่วยพยัคฆ์ทมิฬจริงๆ ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง เพียงแต่... ฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์ลับบางประการ และข้าคิดว่า วัตถุดิบในป่าลึกเขตชายแดนแห่งนี้ รวมถึงฝีมือการทำอาหารของภรรยาเจ้า อาจเป็นกุญแจสำคัญดอกนั้น" สิ้นคำพูดนั้น ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที รุ่งอรุณถัดมา เสียงนกปراกเซเซ่าขับขานท่ามกลางยอดไม้สูงใหญ่ในเขตป่าลึก หยาดน้ำค้างยังคงเกาะพราวอยู่บนใบเฟิร์นเขียวขจี อากาศยามเช้าเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ หลินว่านหลิวในชุดทะัดรัดทะแมงสำหรับเดินป่า นางสวมกางเกงผ้าฝ้ายหนาสวมทับด้วยรองเท้าหนังบู๊ทที่ทำจากเศษหนังชั้นดีจากมิติลับ เส้นผมยาวถูกรวบขึ้นเป็นมวยสูงปักด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย ทว่าทะมัดทะแมง ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตื่นเต้น มิติลับในห้วงความคิดของนางสั่นไหวเล็กน้อยราวกับรับรู้ได้ถึงพลังงานชีวภาพอันอุดมสมบูรณ์ของผืนป่าแห่งนี้ "ระวังทางด้วย ตรงนี้ดินค่อนข้างลื่น" เสียงทุ้มต่ำของจ้าวเฟิงหลินดังขึ้นพร้อมกับมือหนาหยาบกร้านที่ยื่นมาจับข้อศอกนางไว้อย่างทะนุถนอม สามีหนุ่มของนางในวันนี้สวมชุดหนังสำหรับล่าสัตว์สีเข้ม สะพายธนูเหล็กกล้าและกระบี่คู่กายเอาไว้พร้อมสรรพ ดวงตาคมกริบกวาดมองสอดส่องความผิดปกติรอบกายตลอดเวลา ราวกับราชสีห์ที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน "ข้าไม่ใช่เด็กสาวบอบบางเสียหน่อย ท่านพรานจ้าว... ดูโน่นสิเจ้าคะ!" ว่านหลิวอุทานเบาๆ อย่างตื่นเต้น นางสะบัดแขนหลุดจากการกุมมือแล้ววิ่งปราดเข้าไปใกล้โคนต้นไม้ใหญ่ เบื้องหน้าของนางคือกลุ่มเห็ดโคนป่าดอกโตสีขาวนวลขึ้นเบียดเสียดกันนับสอดอก หมวกเห็ดอวบอ้วนและส่งกลิ่นหอมดินจางๆ เอกลักษณ์เฉพาะตัวที่เชฟมือหนึ่งอย่างนางไม่มีทางจำผิดได้ "เห็ดโคนป่ารสชาติหวานล้ำ นำไปผัดกับน้ำมันหมูหรือทำซุปกระดูกกวางจะหอมหวานขนาดไหนกันนะ..." เฟิงหลินเดินตามมาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นอายป่าเขาและสนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนว่านหลิวต้องชะงัก ชายหนุ่มโน้มตัวลงใช้มีดพกขุดโคนเห็ดให้อย่างคล่องแคล่วโดยไม่เอ่ยปากบ่นสักคำ ดวงตาคู่นคมมองภรรยาที่กำลังยิ้มแก้มปริด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก "เจ้าชอบเห็ดเหล่านี้หรือ หากชอบ วันหลังข้าจะพามาเก็บใหม่อีก" "ใครว่าข้าจะมาเก็บแค่เห็ดกันเล่า..." ว่านหลิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยพบร้านขนม "เป้าหมายของเราวันนี้คือ 'กวางป่าเขาใหญ่' ที่ท่านบอกว่าเนื้อนุ่มดั่งแป้งละลายในปากต่างหากล่ะเจ้าคะ!" เฟิงหลินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอกเสื้อจนว่านหลิวรู้สึกได้ "ตามใจเจ้า... ถ้าภรรยาอยากกินเนื้อกวางสดๆ วันนี้ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินล่า ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าผิดหวังเป็นอันขาด" ทั้งสองเดินลึกเข้าไปในเขตป่าดิบชื้นเรื่อยๆ ความเงียบสงบของธรรมชาติถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และเสียงฝีเท้าที่ย่างก้าวอย่างระมัดระวัง เฟิงหลินแสดงฝีมือการแกะรอยได้อย่างยอดเยี่ยม เขาสามารถบอกได้ทันทีว่ารอยเท้าบนพื้นดินเปียกชื้นนี้เป็นของกวางป่าตัวผู้ขนาดใหญ่ น้ำหนักไม่ต่ำกว่าร้อยชั่ง และที่สำคัญ... มันเพิ่งเดินผ่านไปไม่นาน "มันอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบตรงนั้น ห่างไปราวสามสิบก้าว" เฟิงหลินกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหูของภรรยา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนว่านหลิวต้องห่อไหล่ด้วยความจั๊กจี้ นางเหลือบมองสามีที่ใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังยามเข้าสู่โหมดนักล่า ชายหนุ่มผู้นี้ช่างมีเสน่ห์เหลือร้ายเสียจริง "ท่านพี่... ให้ข้าจัดการด้วยวิธีของข้าดีกว่าเจ้าคะ" ว่านหลิวแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ นางแอบหยิบขวดแก้วใบเล็กจากมิติลับออกมา มันคือผงสมุนไพรกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจที่สกัดจากดอกไม้ป่าหายากในมิติ ซึ่งสัตว์กินพืชทุกชนิดต่างหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น นางส่งสัญญาณมือให้สามีรอจังหวะ เฟิงหลินพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ แม้เขาจะสงสัยว่าภรรยาจะทำอย่างไรกับสัตว์ใหญ่ป่าดงพงไพร แต่วางใจในตัวนางเสมอ ว่านหลิวสะบัดข้อมือโปรยผงสมุนไพรไปตามสายลม กลิ่นหอมหวานล้ำลึกค่อยๆ ลอยละล่องไปกระทบจมูกของเจ้ากวางป่าตัวใหญ่ที่กำลังก้มเล็มยอดหญ้าอยู่หลังพุ่มไม้ เจ้าสัตว์ใหญ่ชะงักกึก มันเงยหน้าขึ้นสูดดมกลิ่นอากาศ ดวงตากลมโตฉายแววเคลิบเคลิ้มอย่างไร้สติ ก่อนที่มันจะก้าวเดินออกมาจากที่ซ่อนอย่างเชื่องช้า ราวกับถูกสะกดจิตให้เดินมาหาความตายด้วยความเต็มใจ "จังหวะนี้แหละเจ้าค่ะ!" ฉับพลัน! ลูกธนูเหล็กกล้าพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูงราวสายฟ้าแลบ ปักเข้าที่จุดตายของกวางป่าตัวใหญ่อย่างแม่นยำไร้ที่ติ ร่างมหึมาล้มลงนอนแน่นิ่งไปทันทีโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาด้วยซ้ำ เฟิงหลินพุ่งตัวเข้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้ภรรยา "ฝีมือการล่อเหยื่อของเจ้าช่างร้ายกาจนัดนะภรรยาข้า" "เรื่องหาวัตถุดิบ ข้าไม่เคยเป็นรองใครอยู่แล้วเจ้าค่ะ!" ว่านหลิวเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ นางเดินเข้าไปใกล้ซากกวางป่า ก่อนจะใช้มีดสั้นคมกริบแล่เอาส่วนเนื้อสันนอกที่สดใหม่และชุ่มฉ่ำที่สุดออกมาอย่างเชี่ยวชาญราวกับเชฟใหญ่ในภัตตาคารหรู ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อกวางย่างเกลือและสมุนไพรป่าก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วบริเวณลำธารใสสะอาด เฟิงหลินก่อกองไฟให้อย่างอบอุ่น ขณะที่ว่านหลิวบรรจงพลิกชิ้นเนื้อกวางสีแดงสดบนตะแกรงไม้ไผ่ เสียงไขมันหยดลงบนถ่านไม้ดังซู่ซ่า น้ำมันฉ่ำเยิ้มเคลือบผิวเนื้อจนเป็นเงางาม นางทาซอสสูตรลับที่ปรุงขึ้นจากเครื่องเทศในมิติลงไปซ้ำๆ จนกลิ่นหอมฟุ้งทะลวงลึกไปไกลถึงยอดไม้ "เสร็จเรียบร้อย... เนื้อกวางย่างสมุนไพรป่าสูตรพิเศษ พร้อมเสิร์ฟแล้วเจ้าค่ะ" ว่านหลิวส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามี นางตัดชิ้นเนื้อส่วนที่นุ่มที่สุดยื่นให้เขาชิมเป็นคนแรก เฟิงหลินรับไม้เสียบเนื้อกวางมากัดคำโต รสชาติหวานฉ่ำของเนื้อกวางผสานกับความเผ็ดร้อนเล็กน้อยของพริกไทยป่าและกลิ่นหอมของสมุนไพรพุ่งกระจายทั่วปาก ความเหนียวที่ควรจะมีกลับหายวับไป เหลือเพียงความนุ่มละมุนลิ้นที่ทำเอาเขาถึงกับนิ่งงัดไปชั่วขณะ "อร่อยมาก... รสชาตินี้ ต่อให้เป็นฮ่องเต้ในวังหลวงก็ยังไม่มีวันได้ลิ้มลอง" เฟิงหลินเอ่ยชมจากใจจริง ดวงตาดำขลับมองภรรยาด้วยความรักล้นปรี่ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและอบอุ่น ทันใดนั้นเอง... พุ่มไม้หนาทึบฝั่งตรงข้ามลำธารก็ไหววูบอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขานั่งอยู่! เฟิงหลินดีดตัวลุกขึ้นยืนบังหน้าภรรยาในเสี้ยววินาที มือหนากุมด้ามกระบี่แน่น ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่พุ่งทะยานออกมาจากความมืดของแมกไม้ "ระวัง!" ร่างของชายชุดดำสวมหน้ากากอนิมิตร์นับสิบคนพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมดาบยาวประกายวาววับในมือ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ผู้นำกลุ่มที่ก้าวออกมาแถวหน้าสุด พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมบนใบหน้า... กลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "จ้าวฉี" น้องชายตัวแสบที่ควรจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว พร้อมกับกระดาษสัญญาซื้อขายที่ถืออยู่ในมืออย่างแน่นหนา! "พี่ใหญ่... ข้าบอกท่านแล้ว ว่าของดีในป่าแห่งนี้และตัวนังสารเลวผู้นี้ สมควรเป็นของตระกูลจ้าวของเราแต่เพียงผู้เดียว!" (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความอร่อยไปกับว่านหลิวและเฟิงหลินนะคะ!