เมนูลับเรียกแขกวีไอพี

เสียงฉีกกระดาษปอนด์เนื้อหนาดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องครัวหลังบ้าน ทว่าเสียงที่ดังยิ่งกว่ากลับเป็นเสียงเต้นของหัวใจหลินว่านหลิวที่กระหน่ำรัวรากลองศึก ปลายนิ้วเรียวที่มักหยิบจับตะหลิวและสมุนไพรอย่างมั่นคง กลับเย็นเฉียบราวน้ำแข็งเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ด้วยลายมือตวัดหวัดลึกบนกระดาษแผ่นนั้น *‘บัญชียังไม่ชำระ... หนี้เลือดต้องชดใช้ด้วยเลือด นกน้อยในกรงไม้ไผ่ระวังปีกหัก’* ดวงตาคู่งามหรี่แคบลง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างบางชั่วพริบตาก่อนจะถูกเก็บมิดชิดอย่างรวดเร็ว นางขยำกระดาษแผ่นนั้นจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือ ก่อนจะโยนมันลงไปในเตาไฟที่กำลังลุกโชน เสียงปะทุของฟืนดังกลบเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของนาง ชาติก่อนนางเป็นถึงเชฟสมองเพชรที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนในวงการมืดและแข่งขันบนเส้นทางธุรกิจอันโหดร้าย องค์กรเงานั้นเคยถูกนางฝังกลบลงหลุมไปแล้ว เหตุใดเงาหัวนี้จึงยังตามหลอกหลอนมาถึงร่างใหม่ในหมู่บ้านชายป่าแห่งนี้ได้ "ว่านหลิว... เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าตาซีดเซียวพิกล" เสียงทุ้มต่ำอบอุ่นที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของจ้าวเฟิงหลินที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ไออุ่นจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ้ำเข้ามาโอบล้อม ช่วยดึงสติหลินว่านหลิวให้กลับคืนมาจากห้วงความคิดอันดำมืด ดวงตาคมกริบของอดีตนายทหารกวาดมองภรรยาอย่างพินิจพิเคราะห์ มือหนายื่นออกไปแตะแก้มเนียนนุ่มแผ่วเบา สัมผัสที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยนั้นทำให้ก้อนเนื้อในอกของหญิงสาวอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด "ไม่มีอะไรค่ะพี่เฟิงหลิน แค่... กลิ่นควันไฟมันเข้าตาเมื่อครู่นะคะ" หลินว่านหลิวฝืนยعรอยยิ้มบางเบา พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ท่าทีปกติ นางยังไม่ต้องการให้เขาต้องมาพะวงเรื่องศัตรูเก่าในตอนนี้ โดยเฉพาะเมื่อพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความท้าทายครั้งใหญ่ในเรื่องกิจการร้านอาหาร จ้าวเฟิงหลินหรี่ตาลงเล็กน้อยคล้ายไม่เชื่อ แต่เขาก็ยอมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มือหนาลูบศีรษะนางเบาๆ อย่างปลอบโยน "หากเหนื่อยนักก็พักเสียบ้าง เรื่องในครัววันนี้ปล่อยให้ข้าช่วยเถอะ" "พักไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้พวกเรามีศึกใหญ่" ดวงตาของหลินว่านหลิวกลับมาเป็นประกายมุ่งมั่นอีกครั้ง ความเครียดเมื่อครู่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดัน นางตบโต๊ะไม้เตรียมวัตถุดิบเสียงดังฟังชัด "ได้ข่าวว่าพ่อค้าใหญ่จากเมืองหลวงและคณะขุนนางนอกราชสำนักเดินทางมาพักผ่อนที่โรงเตี๊ยมท้ายหมู่บ้าน และกำลังมองหาอาหารรสชาติแปลกใหม่เพื่อแก้เบื่ออาหารเลี่ยนๆ ของเหลภัตตาคาร นี่คือโอกาสทองของเราค่ะ!" เช้าวันนี้ กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ซอสพริกหม่าล่าสูตรพิเศษ’ และ ‘เครื่องเทศลับจากมิติลับ’ ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ชายป่าที่เคยเงียบสงบพลنينคึกคักขึ้นมาถนัดตา หลินว่านหลิวสวมผ้ากันเปื้อนสะอาดสะอ้าน นางกำลังง่วนอยู่กับการเตรียมเมนูเด็ดที่คิดค้นขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ—**“ปลาแม่น้ำนึ่งซีอิ๊วสมุนไพรจีนราดซอสพริกเสฉวนสามรส”** และ **“หมูสามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยวดำสูตรโบราณละลายในปาก”** การทำอาหารสำหรับนางไม่ใช่แค่การผสมผสานวัตถุดิบ แต่คือศิลปะและการสร้างจิตวิทยาผ่านต่อมรับรส ในเมื่อแขกเหรื่อกลุ่มนี้เดินทางมาไกลและผ่านอาหารหรูหรามานับไม่ถ้วน สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่ความอลังการของวัตถุดิบราคาแพงลิบลิ่ว แต่คือ ‘ความสะใจ’ และ ‘ความตื่นเต้น’ ที่กระตุ้นประสาทสัมผัสต่างหาก! "เฟิงหลิน ช่วยข้าก่อไฟให้แรงขึ้นอีกหน่อยค่ะ เอาแบบถ่านแดงระอุแต่ไม่ไหม้นะคะ เราต้องเคี่ยวซอสหม้อนี้ให้ข้นเหนียวพอดี เพื่อเคลือบเนื้อปลาให้เงางามน่ากิน" หลินว่านหลิวออกคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว จ้าวเฟิงหลินพยักหน้ารับและปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขัน สามีภรรยาประสานมือกันอย่างรู้ใจ ไร้ซึ่งความขัดแย้ง มีเพียงเสียงฉ่าของน้ำมันและเสียงเดือดปุดๆ ของหม้อดินเผาที่เป็นดนตรีประกอบฉากชีวิตของพวกเขา ในขณะเดียวกัน ที่หน้าเรือนพักรับรองชั่วคราว ขบวนรถม้าหรูหราติดตราสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางใหญ่ก็เคลื่อนเข้ามาจอดสนิท กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมาตามสายลมทำให้บุรุษวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมและไว้หนวดเครางามสง่า ซึ่งก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ถึงกับชะงักฝีเท้า เขาจมูกกระตุกสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ด้วยความฉงน "กลิ่นอันใดกัน... ช่างเย้ายวนประสาทสัมผัสยิ่งนัก" ใต้เท้าเกา ขุนนางอาวุโสผู้ขึ้นชื่อเรื่องความลิ้นทองและหาของกินยากยิ่ง พึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจ พ่อบ้านรีบเข้ามาโค้งคำนับ "เรียนใต้เท้า ข้าน้อยได้กลิ่นลอยมาจากกระท่อมปลายนาของนายพรานจ้าวขอรับ ชาวบ้านแถบนี้ลือกันว่าภรรยาของเขาเป็นสตรีฝีมือทำอาหารเป็นเลิศ ยิ่งกว่าพ่อครัวใหญ่ในเมืองหลวงเสียอีกขอรับ" ใต้เท้าเกาแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อถือ "เหลวไหล! อาหารป่าบ้านนอกจะมีรสชาติอันใดน่าสนใจ ปรุงด้วยเครื่องเทศหยาบๆ กระมัง ข้าเดินทางมาเหนื่อยอ่อน มิได้ต้องการกินอาหารพื้นๆ เช่นนั้น" ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ลมพัดระลอกใหญ่ก็พากลิ่นหอมละมุนของพริกคั่วหอมกรุ่น ผสมผสานกับความหวานเค็มกลมกล่อมของซีอิ๊วชั้นดีและกลิ่นสมุนไพรป่าที่ผ่านการเคี่ยวจนงวด ลงตัวจนแทบจะเรียกน้ำย่อยของทุกคนในรัศมีร้อยเมตรให้หลั่งออกมาพร้อมกัน กลิ่นนั้นซัดเข้าจมูกของใต้เท้าเกาเต็มแรง จนชายผู้หยิ่งทะนงในรสนิยมถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท้องไส้ที่เคยปั่นป่วนจากการเดินทางไกลกลับส่งเสียงร้องประท้วงขึ้นมาดื้อๆ หลินว่านหลิวที่ยืนรออยู่หน้าโต๊ะไม้ไผ่ขัดเงาพร้อมรอยยิ้มพริ้มเพรา นางจงใจเปิดฝาหม้อดินใบใหญ่ในวินาทีที่ขบวนรถม้าเดินเข้ามาใกล้พอดี ไอน้ำร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับกลิ่นหอมที่เข้มข้นจนแทบจะลากวิญญาณคนให้เข้ามาหา นางประสานมือคารวะด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความมั่นใจระดับเซียนครัวสมองเพชรอย่างไร้ที่ติ "ยินดีต้อนรับท่านผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่เรือนส้มตำและอาหารป่าของสะใภ้จ้าวค่ะ หากท่านไม่รังเกียจอาหารบ้านๆ ฝีมือคนบ้านนอก เชิญลิ้มลอง ‘ปลานึ่งซีอิ๊วราดซอสสามรส’ สักคำ รับรองว่าท่านจะไม่เคยลิ้มรสความอร่อยเช่นนี้จากที่ใดมาก่อนในชีวิตอย่างแน่นอนค่ะ" ใต้เท้าเกานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อประสานเข้ากับนัยน์ตาสุกใสเปี่ยมด้วยความมั่นใจของสตรีตรงหน้า ท่าทีที่เคยเย่อหยิ่งของขุนนางใหญ่พังทลายลงในพริบตาเมื่อปลาเนื้ออ่อนส่งกลิ่นยั่วยวนชวนน้ำลายสอแตะจมูก ทว่า... ก่อนที่ใต้เท้าเกาจะทันได้ก้าวเข้าไปลิ้มลองอาหารตรงหน้า เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดก็ดังแหวกกลุ่มชาวบ้านเข้ามาจากปากทางเข้าหมู่บ้านเสียก่อน "หยุดนะนังสารเลว! มึงกล้าดียังไงถึงมาเปิดร้านแข่งกับตระกูลหลินของพวกเรา!" หลินว่านหลิวหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มบนมุมปากยังคงประดับอยู่แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง นางหันไปมองกลุ่มคนหน้าเลือดที่ตามมาสร้างความวุ่นวายในเวลาประจวบเหมาะเช่นนี้ โดยไม่รู้เลยว่า... ความวุ่นวายระลอกนี้กำลังจะนำพาความลับในอดีตที่นางพยายามปกปิดให้หลุดลอยออกมาสู่แสงสว่าง (โปรดติดตามตอนต่อไป) *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ*